Misja specjalna: Szczęka Hitlera

Misja specjalna w RMF FM. Szczęka Hitlera i hipotezy śmierci Führera. 29 kwietnia dostaliśmy rozkaz, aby ruszyć w kierunku dzielnicy rządowej. Napisała Jelena Rżewska, tłumacz oddziału Smiersz III Armii Uderzeniowej. Celem była Kancelaria Rzeszy. Rozkaz brzmiał – schwytać Adolfa Hitlera żywego. Ale nikt nie wiedział, czy Hitler w ogóle jest w Berlinie. Informacje, jakimi dysponował nasz wywiad, były skąpe, mgliste i sprzeczne. Ale wieczorem udało się żołnierzom śmierszu wpaść na nowy trop. Złapali bielęgniarkę, która poprzedniego dnia opatrywała rannych w kancelarii. Usłyszeli od niej, mówiono przy mnie, że Hitler jest w podziemiach kancelarii.

Przebijali się więc dalej przez płonące ruiny obleganego miasta, aby wreszcie 1 maja, o świcie, zalec gdzieś nieopodal kancelarii, w niecierpliwym oczekiwaniu na jej zdobycie. Czekali dobę do rana 2 maja 45 roku, a potem weszli do budynku i wyrzucili stamtąd żołnierzy 5 Armii Uderzeniowej oraz marszałka Georgija Żukowa. Nie zezwolili nawet zejść na dół. Powiedzieli mi, że nie jest tam bezpiecznie. Pisał Żukow 20 lat później we wspomnieniach. Ponieważ wysoka szarża i głośne nazwisko nie pomogło w otworzeniu dostępu do kancelarii, nie pozostało mu nic innego jak zadać kilka pytań i wrócić do siebie do sztabu. Dowiedziałem się, że wszystkie zwłoki Niemcy rzekomo pogrzebali, ale kto je pogrzebał i gdzie, tego nikt nie wiedział. Snu to więc różne przypuszczenia.

Co w takim razie działo się w Berlinie po zdobyciu miasta i nieudanej wizycie Żukowa w Kancelarii Rzeszy? W środę 2 maja 45 roku znaleziono zwłoki Józefa i Magdy Goebbels. Następnego dnia natrafiono na ciała ich sześciorga dzieci. Leżały na trzech pryczach przykryte kocami. Po odnalezieniu Goebbelsów do Moskwy wysłano depeszę z prośbą o pilne przysłanie ekspertów medycyny sądowej. A tymczasem poszukiwania Hitlera trwały dalej, bo jak napisał Bivor, nadal nikt z oficerów Smierszu nie wierzył w śmierć Hitlera. Przez następne trzy dni przesłuchiwano niemieckich oficerów, kontynuowano poszukiwania w bunkrze Hitlera i w ogrodach Kancelarii Rzeszy.

Lecz pojawiło się pytanie, gdzie mogła go wywieźć? Przecież całe Niemcy były zajęte przez aliantów. W pochmurny dzień 5 maja 1945 roku oficerowie Smierszu zdecydowali o ponownym przeszukaniu ogrodu kancelarii. Zaglądano więc wszędzie, pod każdy krzak, stertę gruzu, rozkopywano doły i leje po bombach. Dół był niewielki, płytki. Leżał jakieś 3 metry od wejścia do bunkra. Być może żaden żołnierz nie zwróciłby na niego uwagi, gdyby nie strzęp grubego materiału, coś jakby koc. Wyciągnęli koc z dołu, był ciężki i wewnątrz znaleźli dwa zwęglone ciała. Natychmiast zawiadomiono generała Wadisa, a Wadis kazał obwinąć ciała w prześcieradło i potajemnie wywieźć je do siedziby Smierszu pod Berlinem, gdzie urządzono laboratorium.

Nikomu nic nie powiedziano, nawet Żukowowi. Nie pozwolono również robić zdjęć. Dlaczego? Nie wiem. Mówiła po latach Rżewska. Nie poinformowano również Berry i Stalina. Generał Wadis musiał mieć stuprocentową pewność, że znalezione ciała należą do Hitlera i jego żony Ewy. Obawy Wadisa nie były bezpodstawne. Dwa dni wcześniej, 3 maja, odkryto w basenie przeciwpożarowym ciało człowieka, w którym rozpoznano wodza Rzeszy. Pomijając charakterystyczny wąsik i fryzurę, o tożsamości zwłok świadczył napis znaleziony po wewnętrznej stronie marynarki. Adolf Hitler. Czy można było mieć wątpliwości? Okazało się, że tak. Najpierw uwagę sceptyków zwróciły dziurawe skarpetki. Potem ktoś zaczął się zastanawiać, czemu Hitler miał nosić marynarkę podpisaną własnym nazwiskiem.

Tym razem powiedziano, że nie znaleziono ciała Hitlera. Prawdopodobnie uciekł, mówił komunikat. W lipcu o śmierci Hitlera rozmawiał Churchill ze Stalinem. W grudniu 1945 roku Stalin zgodził się wpuścić na teren kancelarii przedstawicieli naukowych trzech mocarstw. Rozpoczęły się badania w miejscu, gdzie wcześniej odkryto żuchwę Hitlera. Tym razem odnaleziono dwa kapelusze, bieliznę z inicjałami Ewy Braun i raport sporządzony przez Goebbelsa. Na tym badania się skończyły. Stalin wrzucił ekspertów zachodnich i do Berlina wysłał swoich. Efekt był taki, że w maju 1946 roku, w znanym nam już dole, znaleziono fragment czaszki z dziurą wylotową po kuli. Kości czaszki, podobnie jak wcześniej odnaleziona żuchwa, trafiły do radzieckiego archiwum, Książka potwierdziła tylko znaną już od lat radziecką wersję.

Na podstawie kilkudziesięciu lat badań historyków jest to możliwe. Z tym jednak zastrzeżeniem, że niektóre szczegóły mogą nadal być tylko hipotetyczne. Wiadomo zatem, że po obiedzie około 14.30 Hitler i jego żona zamknęli się w gabinecie wodza. Przed drzwiami stanął na warcie adiutant Hitlera, Stumbanfuhrer Otto Ginsche. Jakiś czas później, prawdopodobnie po pół godzinie, do gabinetu wszedł szef kancelarii Martin Bormann, kamerdyner, esesman Heinz Linge i Ginsche. Pierwsze, na co zwrócili uwagę, to zapach palonych migdałów, a to znaczyło... Hitler i Braun siedzieli na sofie. Z prawej skroni Hitlera kapała krew. Zastrzelił się własnym pistoletem Wolter PPK, który leżał na podłodze. Ale istnieje też wersja alternatywna, brana pod uwagę przez część badaczy.

Tymczasem stojących nad spalonym ciałem wodza, generałów i esesmanów przegonił ogień radzieckiej artylerii. Aż do 2 maja armaty biły w kancelarię i ogród i sąsiednie ulice. Kiedy pod kancelarią pojawili się żołnierze Smierszu, zostali zryty pociskami teren i wiele nadpalonych i spalonych, trudnych do identyfikacji zwłok. Żeby odszukać Hitlera, trzeba było poprosić Niemców o pomoc. To między innymi tak trafiono na dwa zwęglone ciała, które generał Wadis kazał potajemnie wywieźć z Berlina na badania. Do kogo należały? Jedno co można powiedzieć, żadne z nich nie było zwłokami Hitlera. W takim razie co z zawartością czerwonego pudełka przechowywanego w archiwum byłego KGB? Do kogo należała żuchwa i odnaleziony rok po wojnie fragment czaszki?