Misja specjalna: Szczęka Hitlera

Nikomu nic nie powiedziano, nawet Żukowowi. Nie pozwolono również robić zdjęć. Dlaczego? Nie wiem. Mówiła po latach Rżewska. Nie poinformowano również Berry i Stalina. Generał Wadis musiał mieć stuprocentową pewność, że znalezione ciała należą do Hitlera i jego żony Ewy. Obawy Wadisa nie były bezpodstawne. Dwa dni wcześniej, 3 maja, odkryto w basenie przeciwpożarowym ciało człowieka, w którym rozpoznano wodza Rzeszy. Pomijając charakterystyczny wąsik i fryzurę, o tożsamości zwłok świadczył napis znaleziony po wewnętrznej stronie marynarki. Adolf Hitler. Czy można było mieć wątpliwości? Okazało się, że tak. Najpierw uwagę sceptyków zwróciły dziurawe skarpetki. Potem ktoś zaczął się zastanawiać, czemu Hitler miał nosić marynarkę podpisaną własnym nazwiskiem.

Tym razem powiedziano, że nie znaleziono ciała Hitlera. Prawdopodobnie uciekł, mówił komunikat. W lipcu o śmierci Hitlera rozmawiał Churchill ze Stalinem. W grudniu 1945 roku Stalin zgodził się wpuścić na teren kancelarii przedstawicieli naukowych trzech mocarstw. Rozpoczęły się badania w miejscu, gdzie wcześniej odkryto żuchwę Hitlera. Tym razem odnaleziono dwa kapelusze, bieliznę z inicjałami Ewy Braun i raport sporządzony przez Goebbelsa. Na tym badania się skończyły. Stalin wrzucił ekspertów zachodnich i do Berlina wysłał swoich. Efekt był taki, że w maju 1946 roku, w znanym nam już dole, znaleziono fragment czaszki z dziurą wylotową po kuli. Kości czaszki, podobnie jak wcześniej odnaleziona żuchwa, trafiły do radzieckiego archiwum, Książka potwierdziła tylko znaną już od lat radziecką wersję.

Na podstawie kilkudziesięciu lat badań historyków jest to możliwe. Z tym jednak zastrzeżeniem, że niektóre szczegóły mogą nadal być tylko hipotetyczne. Wiadomo zatem, że po obiedzie około 14.30 Hitler i jego żona zamknęli się w gabinecie wodza. Przed drzwiami stanął na warcie adiutant Hitlera, Stumbanfuhrer Otto Ginsche. Jakiś czas później, prawdopodobnie po pół godzinie, do gabinetu wszedł szef kancelarii Martin Bormann, kamerdyner, esesman Heinz Linge i Ginsche. Pierwsze, na co zwrócili uwagę, to zapach palonych migdałów, a to znaczyło... Hitler i Braun siedzieli na sofie. Z prawej skroni Hitlera kapała krew. Zastrzelił się własnym pistoletem Wolter PPK, który leżał na podłodze. Ale istnieje też wersja alternatywna, brana pod uwagę przez część badaczy.

Z powodu drżenia rąk Hitler mógł poprosić Linge'ego, by pociągnął za spust. To Linge z pomocą żołnierzy SS zawinął martwe ciało Hitlera w dywan i wyniósł do ogrodu przez wyjście awaryjne z bunkra. Potem wyniesiono ciało Ewy Braun. Zgodnie z życzeniem wodza, ciało polano benzyną i podpalono. Zwłoki dyktatora zostały prawie całkowicie spalone na popiół, co oznacza, że nie pozostałyby żadne fragmenty ciała, na których można by przeprowadzić sekcję zwłok. Pisał Michel Musmano w książce Ten Days to Die. I tę wersję potwierdził w 1995 roku niemiecki historyk Anton Joachim Stahler. Oczywiście na podstawie zachowanych w archiwach relacji świadków, którzy jednogłośnie twierdzili, że szczątki po spaleniu przypominały coś pomiędzy zwęglonymi kośćmi a popiołem i rozsypywały się pod wpływem najdelikatniejszego ruchu.

Grubość kości wskazywała na kobietę. Aby nie było wątpliwości, zrobiono jeszcze jedne badania DNA i okazało się, że Balentoni miał rację. To czaszka młodej kobiety. Kogo konkretnie? Tego nie wiadomo, choć pojawiły się delikatne sugestie, że być może chodzi o Ewę Braun. Nie jest to jednak wcale pewne. Najprawdopodobniej odpowiedzi na to pytanie nie poznamy. Lub ta odpowiedź nas rozczaruje, ponieważ okaże się, że są to czaszki anonimowej kobiety. Po Hitlerze pozostała tylko żuchwa i zęby. A co działo się z popiołem jego ciała? Zapewne rozwiał je wiatr, bądź zmieszały się z płem ziemi. Misja specjalna w RMF FM. Na tropie największych tajemnic historii.