Misja specjalna: Szczęka Hitlera

Moja książka zawierała celowo spreparowane kłamstwa, zwłaszcza w kwestii śmierci Hitlera. Jak się okazało, był to kolejny etap radzieckiej mistyfikacji. W 2003 roku w programie National Geographic Biezimieński zdradził kulisy umowy z decydentami archiwum KGB. Dostałem zgodę na wykorzystanie dokumentów, ale pod warunkiem podtrzymania wersji, że Hitler otruł się cyjankiem. Ludzie mieli zrozumieć, że nie było żadnego strzału w skroń, a kto twierdziłby inaczej, ten kłamie. Czy w takim razie po tylu kłamstwach i wśród masy spreparowanych dowodów jesteśmy w stanie odtworzyć wydarzenia z 30 kwietnia 45 roku?

Tymczasem stojących nad spalonym ciałem wodza, generałów i esesmanów przegonił ogień radzieckiej artylerii. Aż do 2 maja armaty biły w kancelarię i ogród i sąsiednie ulice. Kiedy pod kancelarią pojawili się żołnierze Smierszu, zostali zryty pociskami teren i wiele nadpalonych i spalonych, trudnych do identyfikacji zwłok. Żeby odszukać Hitlera, trzeba było poprosić Niemców o pomoc. To między innymi tak trafiono na dwa zwęglone ciała, które generał Wadis kazał potajemnie wywieźć z Berlina na badania. Do kogo należały? Jedno co można powiedzieć, żadne z nich nie było zwłokami Hitlera. W takim razie co z zawartością czerwonego pudełka przechowywanego w archiwum byłego KGB? Do kogo należała żuchwa i odnaleziony rok po wojnie fragment czaszki?