Misja specjalna: Szczęka Hitlera

Co w takim razie działo się w Berlinie po zdobyciu miasta i nieudanej wizycie Żukowa w Kancelarii Rzeszy? W środę 2 maja 45 roku znaleziono zwłoki Józefa i Magdy Goebbels. Następnego dnia natrafiono na ciała ich sześciorga dzieci. Leżały na trzech pryczach przykryte kocami. Po odnalezieniu Goebbelsów do Moskwy wysłano depeszę z prośbą o pilne przysłanie ekspertów medycyny sądowej. A tymczasem poszukiwania Hitlera trwały dalej, bo jak napisał Bivor, nadal nikt z oficerów Smierszu nie wierzył w śmierć Hitlera. Przez następne trzy dni przesłuchiwano niemieckich oficerów, kontynuowano poszukiwania w bunkrze Hitlera i w ogrodach Kancelarii Rzeszy.

Tym razem powiedziano, że nie znaleziono ciała Hitlera. Prawdopodobnie uciekł, mówił komunikat. W lipcu o śmierci Hitlera rozmawiał Churchill ze Stalinem. W grudniu 1945 roku Stalin zgodził się wpuścić na teren kancelarii przedstawicieli naukowych trzech mocarstw. Rozpoczęły się badania w miejscu, gdzie wcześniej odkryto żuchwę Hitlera. Tym razem odnaleziono dwa kapelusze, bieliznę z inicjałami Ewy Braun i raport sporządzony przez Goebbelsa. Na tym badania się skończyły. Stalin wrzucił ekspertów zachodnich i do Berlina wysłał swoich. Efekt był taki, że w maju 1946 roku, w znanym nam już dole, znaleziono fragment czaszki z dziurą wylotową po kuli. Kości czaszki, podobnie jak wcześniej odnaleziona żuchwa, trafiły do radzieckiego archiwum, Książka potwierdziła tylko znaną już od lat radziecką wersję.