33. Sąsiad

W jednym z domów, mieszkań, czy też tych segmentów, będących częścią tej szeregowej zabudowy, mieszka trzyosobowa rodzina Toll. To oni byli jedną z pierwszych rodzin, które wprowadziły się do jednego z mieszkań znajdujących się na szczycie tego budynku. Klaus Toll, czyli głowa tej rodziny, od lat 80. jest agentem nieruchomości. Swoje biuro maklerskie i całą tą małą firmę, którą prowadzi, przeniósł do piwnicy nowego domu. Czyli można powiedzieć, że do pracy daleko nie ma. Obszar, w jakim działa firma Klausa, są to okolice Bamenhausen i Dieburga. Klaus nie prowadzi biura sam. Do pomocy na stanowisko sekretarki zatrudnił swoją żonę Petrę.

W Niemczech w piątki większość firm kończy pracę wcześniej, moja firma oczywiście tego nie robi, i jak widać, miała kontakt ze światem zewnętrznym i według, jak już wspomniałam, opinii ludzi, jak i tych najbliższych sąsiadów, radziła sobie bardzo dobrze. Można by było powiedzieć, że ta rodzina prowadzi normalne życie, ale niestety życie państwa Toll nie było, krótko mówiąc, normalne. Nie przedstawię Wam teraz obrazka familii żyjącej w zgodzie ze światem zewnętrznym, jak i tym wewnętrznym. Każdy z nas stara się z sąsiadami żyć w dobrej komitywie, czyli wymienić się przykładowo jakimiś tam poglądami życiowymi, doświadczeniem w ogrodnictwie, o ile taki ogród się posiada, czy też spędzić wspólnie wieczór grillując i popijając piwko.

Ja się z takimi opiniami spotkałam, no ale powiem Wam szczerze, nie obrażając tutaj nikogo, wystarczyłoby zasięgnąć jakiejś tam minimalnej choćby wiedzy o dwójka gogle, I dowiedzieć się czegokolwiek, zanim wyciągnie się mylne wnioski na temat osób, którzy chorują na depresję. I właśnie jeśli chodzi o Petrę, wrócę tutaj do tego jej zamknięcia się w domu na cztery spusty, to sąsiedzi mieszkający w podobnych szeregowcach, czy też domach usytuowanych obok tego, w którym mieszka rodzina Toll, nie mieli pojęcia, że Klaus ma żonę, a Astrid matkę. Jeśli chodzi o sąsiadów mieszkających w okolicznych domach, blokach, to jeśli nie znamy ich osobiście, czy też z imienia i nazwiska, to zawsze znamy ich przynajmniej z widzenia. Mijamy ich w osiedlowych sklepach, widzimy na balkonach, czy też w ogrodach, albo podczas spacerów.

A tutaj w przypadku państwa Toll sąsiedzi z okolicznych szeregowców, jak i domów, myśleli, że rodzina składa się z dwóch osób, a nie z trzech. Bo nie znali z widzenia swojej sąsiadki, także to chyba najbardziej obrazuje w jakim stanie psychicznym znajdowała się żona Klausa. O istnieniu Petry wiedzieli jedynie sąsiedzi znajdujący się w bezpośrednim sąsiedztwie, czyli ci, którzy zamieszkiwali ten sam szeregowiec. Oni mogli powiedzieć, że wcześniej widywali kobietę, ale bardzo, bardzo rzadko. Później jednak, kiedy już zamknęła się całkowicie w domu, to widywano ją może raz w miesiącu, może raz na dwa miesiące, stojącą w oknie i palącą papierosa. To odizolowanie rodziny od świata zewnętrznego było bardzo charakterystyczne i według niektórych wręcz oficjalnie demonstrowane.

Także powody zamknięcia tych drzwi na cztery spusty są tutaj również akurat nieznane. Ale to nie tylko to było zgoła dziwne, ponieważ w rodzinie państwa Toll nie przygotowywało się posiłków. Samo nieprzygotowywanie posiłków również nie musi być czymś, co można określić jako coś niespotykanego. Wielu ludzi nie gotuje w domach i posilają się w knajpach czy też restauracjach, bo albo nie potrafią gotować, albo po prostu najzwyczajniej w świecie nie lubią gotować, albo nie mają na to czasu. W domu tej rodziny wszystko wskazywało na to, że tam nikt tak jakby nie korzystał w ogóle z pomieszczenia, w którym mieściła się kuchnia. Mówiąc nie korzystał mam na myśli wykonywanie czynności, jakie powinno się w kuchni wykonywać. Wiadomo, z pomieszczenia korzystano, z lodówki również korzystano, ale nie gotowano tam i nie jedzono tam posiłków.

Kiedy jeszcze z Petrą nie było tak źle, to właśnie wówczas ją sąsiedzi od czasu do czasu widzieli, podchodzącą do ogrodzenia i odbierającą zamówione jedzenie. Później jednak to właśnie tylko Klausa widywano, stojącego wraz z dostawcą pizzy. Córka państwa Toll miała na piętrze swój oddzielny salon i na poddaszu swoją własną sypialnię. No i oczywiście również była tam łazienka z ubikacją. Czyli kobieta miała swoją przestrzeń, z której mogła korzystać dowoli i tam czuć się w pewnym sensie samodzielna. Astrid była, rzec można, obsesyjną pedantką. Ubrania w szefach miała posegregowane i poukładane wręcz co do milimetra pod tak zwaną linijkę i to właśnie ona tak naprawdę prowadziła gospodarstwo domowe, czyli pilnowała w nim porządku, a co za tym idzie dom rodziny państwa Toll był tak jakby zdominowany obsesyjnym sprzątaniem, układaniem, przestawianiem pewnych rzeczy.

Nie dlatego, że być może miał jakieś problemy ze słuchem albo osoba, z którą rozmawiał, miała tego typu problemy. On po prostu chciał, żeby wszyscy go dobrze słyszeli, czyli chodziło tutaj właśnie o sąsiadów. Chciał również pokazać, że jego córka Astrid jest dla niego najważniejsza, jest jego oczkiem w głowie i możemy sobie pomyśleć, że być może tak rzeczywiście było, że ta jego jedynaczka jest jego oczkiem w głowie i że on o nią dba najlepiej jak potrafi. Ale to jego zachowanie miało tak zwane drugie dno, ponieważ, jak już wspomniałam, w rodzinie Tolo, prócz tego, że Petra miała depresję, a u Astrid zdiagnozowano autyzm, to nie działo się tam dobrze. Nie można tutaj powiedzieć, że choroba córki, jak i depresja żony nie dotykała Klausa w żaden sposób.

A innych słychać mniej, czyli różnie w życiu bywa. Jednak kiedy te kłótnie przybierają jakieś tam niezdrowe oblicze to już nie jest dobrze. Bo nie mówię tutaj o ludziach żyjących na pustkowiu, którzy swoimi kłótniami, wrzaskami, obelgami nie uprzykrzają życia innym. Jeśli były jakieś tam różnice zdań z sąsiadami, a z sąsiadami różnie przecież bywa, bo czepiają się a to o nieprzycięty żywopłot, a to o nieogarnięcie wokół domu, albo o zbyt częste grillowanie, to wówczas przy jakiejkolwiek konfrontacji, niezależnie czego by ona dotyczyła, Klaus Toll był nadmiernie agresywny. Mężczyzna nie był skory do otwartych, wyjaśniających dyskusji i nie szedł na żadne ustępstwa.

Wówczas dochodzi do sporów. Czyli na zasadzie co wolno wojewodzie to nie tobie smrodzie. I podobnie odbywało się to z rodziną Toll. Wiadomo Astrid i Petra nie uczestniczyły w tych przepychankach, ale za to Klaus oczywiście jak najbardziej brał w tym udział. Nie przymykał oka na żadne jakieś tam wyjątkowe sytuacje sąsiadów. Klaus był na tyle przekorny, że nie tolerował wchodzenia na swoją posesję, co oczywiście jest naturalne, bo nikt z nas nie chciałby, żeby jakiś tam sąsiad chodził nam po ogrodzie i zachowywał się jak u siebie. Ale z drugiej strony, jeśli nieprzycięte gałęzie z żywopłotu sąsiada wychodziłyby na teren naszego ogrodu, to wówczas nie utrudniając życia nikomu, wydalibyśmy pozwolenie temu sąsiadowi wejść i je przyciąć,

Albo najzwyczajniej w świecie, sami byśmy je przycięli. Właśnie po to, żeby to życie sąsiedzkie jakoś pozytywnie się toczyło. Jednak Klaus miał pretensje dosłownie o te gałęzie, ale nie pozwalał sąsiadowi wejść do siebie i je przyciąć. Sam też ich nie przycinał. Czyli taka dla sąsiada misja niemożliwa do wykonania. Klaus Toll niezdwiekiem stawał się coraz bardziej złośliwy w stosunku do sąsiadów i coraz bardziej niezrozumiały. Kiedy dzieci sąsiadów bawiły się czy też rzucały piłką i taka piłka wpadła na posesję Klausa, ten się strasznie irytował, krzyczał, że nie życzy sobie, żeby te piłki wpadały do jego ogrodu i nie chciał przykładowo takiej piłeczki dzieciakom oddać, co powodowało znów kolejne spory między sąsiadami.

Legalne, nielegalne, jak i często wówczas osoby znajdujące się w takiej sytuacji myślą, że przykładowo wygrana w grach liczbowych czy też w jakimś tam kasynie rozwiąże ich wszystkie problemy. Podobnie kombinował Klaus, czyli przez okres prawie 10 lat grał na tak zwanych maszynach, jak i wysyłał losy lottom. Miesięcznie tracił ogółem około 2000 euro. No dobra, zapytacie, jak to tracił 2000 euro nie mając dochodów? No ale rodzina Toll miała zasoby finansowe i nie były to małe zasoby. Babcia Astrid przepisała na wnuczkę swój dom, który po jej śmierci został sprzedany za 300 tysięcy marek. Pieniądze oczywiście należały do córki państwa Toll, a nie do Petry i Klausa, ale Klaus rozporządzał tą kwotą.

W aktach określono to jako zwierzęce wycie. Były one tak głośne, że nie tylko słyszeli je sąsiedzi mieszkający za ścianą, ale również dwie inne rodziny, które zamieszkiwały ten sam szeregowiec. No i sąsiedzi z powodu tych dziwnych dźwięków, nieludzkich odgłosów, kilkakrotnie wzywali policję, bo myśleli, że być może w tych emocjach podczas tych kłótni doszło do czegoś strasznego. Wielokrotnie poprzez te spory rodzinne sąsiedzi byli wyrywani w środku nocy ze snu. Lata leciały, rodzina Toll nie zmieniała swoich zachowań i wyglądało na to, że sąsiedzi chyba się przyzwyczaili do awantur dobiegających ze szczytowego mieszkania. Nadeszła sobota 18 kwietnia 2009 roku.

Tego dnia jedna z sąsiadek mieszkająca w szeregowcu obok wracając do domu zauważyła w ogrodzie frontowym państwa Toll Nagą, skuloną, broczącą krwią Astryt. Astryt była naga, całe jej ciało było we krwi, która miejscami była już wyschnięta, ale również w innych miejscach sączyła się nadal świeża krew. Sąsiadka podbiegła do skulonej kobiety, jednak niestety nie mogła dowiedzieć się, co się wydarzyło, ale najważniejsze w tym momencie było to, że kobieta żyła. Spanikowana, Oczywiście sąsiadka, czym prędzej podążyła do mieszkania państwa Myla, sąsiadów mieszkających w innym domu znajdującym się niedaleko i poinformowała ich o leżącej we frontowym ogrodzie Astrid.

Hans Myla, nie dowierzając, udał się natychmiast na miejsce. Żeby sprawdzić, czy być może sąsiadce się coś nie przewidziało, czy być może nie kłamie. I kiedy znalazł się już na posesji państwa Toll, okazało się, że rzeczywiście jest tam ranna, ledwo żywa Astrid. Kilka chwil później, czyli około 13.20, komisariat policji odebrał zgłoszenie o prawdopodobnym popełnieniu przestępstwa. Na miejsce przybyło dwóch policjantów, którzy po znalezieniu Astrid wezwali karetkę. Nie wiem i nie potrafię Wam odpowiedzieć na pytanie, dlaczego nie wezwano w pierwszej kolejności karetki, bo przecież nie znaleziono leżącej w wizualnie dobrym stanie kobiety, tylko znaleziono kogoś, kto na pierwszy rzut oka mógł za kilka chwil pożegnać się z życiem.

No ale albo ci sąsiedzi byli tak bardzo zszokowani, spanikowani, że tego po prostu nie zrobili, być może nie myśleli właśnie logicznie, albo może uznali, że karetka, że tą karetkę można wezwać później. Mogło też być tak, iż uznano, że doszło do jakiegoś napadu w domu państwa Toll i dlatego w pierwszeństwie wezwano policję. Która miałaby to sprawdzić? Przybyły na miejsce lekarz stwierdził rany prawej klatki piersiowej, żuchwy i tyłu głowy. Rany wyglądały na postrzałowe. Przewieziono kobietę do kliniki uniwersyteckiej we Frankfurcie, gdzie zarządzono natychmiast operację w celu ratowania jej życia. Dwóch funkcjonariuszy, którzy przybyli na miejsce, podeszli do drzwi wejściowych do mieszkania państwa Toll, oczywiście do tych drzwi, które rodzina używała, czyli drzwi prowadzących do piwnicy, i nacisnęli dzwonek.

Jak już Wam wspomniałam w odcinku Tajemnica kanału Lidabach, praca techników kryminalistycznych przypomina często pracę archeologów, którzy milimetr po milimetrze przeszukują miejsce zbrodni i zbierają wszystkie możliwe ślady. Także w mieszkaniu państwa Toll czekała ich żmudna i bardzo długa praca, do tego nie należąca oczywiście do przyjemnych. Po przeszukaniu miejsca zbrodni, zebraniu wszystkich możliwych śladów, przesłuchaniu świadków, m.in. sąsiadów, kobietę, która zawsze codziennie odbierała astryt do ośrodka, śledczy mogli odtworzyć wydarzenia, jakie miały miejsce rankiem 17 kwietnia 2009 roku. Sprawca lub sprawcy we wczesnych godzinach porannych, 17 kwietnia, czyli w piątek, bezgłośnie i niepostrzeżenie zasłonili czujnik ruchu, który mógłby ich częściowo zdradzić, oczywiście zdradzić tym, że zapaliłoby się światło, gdyby stali naprzeciwko drzwi, i zaczaili się na zewnątrz, przy drzwiach prowadzących do piwnicy.

Klaus, jak co dzień, wstał skoro świt, ubrał się w dres, bo jak już Wam wspomniałam, rano uprawiał jogging, I zanim wyszedł z domu, zabrał się za sprzątanie mieszkania, jak i segregację śmieci. Czyli robił to, co robił codziennie. Po spakowaniu domowych śmieci do worków, zszedł do piwnicy i skierował się do drzwi wyjściowych, czyli tych, które były przez rodzinę Toll używane jako główne. Kiedy otworzył drzwi, zobaczył zamaskowanego napastnika lub napastników z wycelowaną w jego kierunku bronią. Mężczyzna nieświadomy tego, że ktoś może stać za drzwiami, bo jak już wspomniałam, czujnik ruchu, który uruchamiał lampę znajdującą się nad drzwiami, nad właśnie tymi drzwiami, był zasłonięty. Kraus był tak zaskoczony, że wydał z siebie według ustaleń śledczych kilka głośnych krzyków bądź wykrzyczał jakieś słowa.

Napastnik stojący na zewnątrz, ale przed drzwiami mieszkania państwa Toll, w momencie kiedy Kraus je otworzył i wydał z siebie bliżej nieokreślone dźwięki, oddał w kierunku przerażonego mężczyzny dwa strzały. Zaskoczona ofiara nie mogła się obronić. Jednak odruchowo w geście obronnym mężczyzna uniósł lewą rękę i odsunął się do tyłu. Pierwszy strzał otarł się o przedramię ofiary, lecąc tak jakby łukiem do góry i przebił ramię powyżej kości łokciowej. Drugi strzał trafił Klausa w ciągle uniesioną lewą rękę, ocierając się o tak jakby przymkniętą dłoń, raniąc palec serdeczny lewej ręki i opuszek kciuka. Kula następnie przebiła lewą klatkę piersiową, przeszła między żebrami, przebijając lewy górny płat płuca i wyszła powyżej lewej części kręgosłupa.

No a w momencie, kiedy Klaustol osuwał się na podłogę z pochyloną głową, sprawca oddał czwarty i piąty strzał. Czwarty był pudłem, a piąty przeleciał przez nos ofiary, następnie przeszył oczoduł i wyszedł prawym uchem. Klaus Toll wciąż żywy, kilkakrotnie próbował złapać powietrze w płuca, co oczywiście zrobił, przy czym zachłysnął się własną krwią. Sprawca oddał szósty i ostatni strzał w kierunku ofiary. Kula przebiła pierwszy i drugi kręg szyjny, przecinając przyległy, wzdłużony rdzeń kręgowy, po czym przebił czaszkę, gdzie roztrzaskał centralne części móżdżku, aż utknął w lewej potylicy. Ostatni strzał zakończył cierpienia Klausa.

Ten strzał był tym, który pozbawił żonę Klausa życia. Po zastrzeleniu Petry sprawca udał się do sypialni córki państwa Toll. W drodze do sypialni Astrid musiał przeładować broń, ponieważ w magazynku modelu pistoletu, z którego strzelał, czyli Walta P38, mieściło się 9 naboi. Dotychczas oczywiście zostało wystrzelonych osiem. Więc według techników i śledczych w drodze po schodach musiał załadować nowy magazynek. Oczywiście jeśli założymy, że był tylko jeden napastnik. Następnie wszedł do sypialni 37-letniej wówczas kobiety, I oddał pierwszy strzał. Kula trafiła w prawą klatkę piersiową, następnie przebiła się w kierunku szyi, przebijając żuchwę i lewy policzek.

Z tego właśnie powodu ślady krwi na schodach prowadzących na parter były mniejsze niż te, które znajdowały się wyżej. Następnie udała się do kuchni, wyjęła z lodówki butelkę z wodą, usiadła na podłodze przed lodówką i pozostała tam przez jakiś czas pijąc wodę. Po ugaszeniu pragnienia zeszła do piwnicy i tam znalazła ciało ojca. W międzyczasie tego błądzenia Astrid po własnym domu, Helenę, która była kierowcą busa przyjeżdżającego po 37-latkę, pojawiła się pod domem państwa Toll i przez chwilę czekała, aż Astrid wyjdzie. Następnie, kiedy nigdy do nich nie wyszedł, poszła zapukać do drzwi. Kobieta była zaskoczona, ponieważ nigdy nie zdarzało się, żeby nikt jej nie poinformował o tym, że tego dnia Astrid nie musi być odbierana z jakichś tam przyczyn.

A Klaus Toll, który miał kontakt z ośrodkiem, jak i z samą Helenę, w powiadamianiu ich był wręcz niezawodny, jednak tego dnia ani ośrodek, ani kierowca nie zostali poinformowani. Kiedy nikt nie otwierał jej drzwi, próbowała skontaktować się z rodziną Toll za pomocą telefonu, jednak nikt nie odbierał. Kobieta nie bardzo wiedziała, co robić, więc zgłosiła swemu przełożonemu, że zaistniała taka dziwna sytuacja i ona nie wie, czy coś się wydarzyło, ale podejrzewała, że coś musiało się złego wydarzyć, czy może rodzina po prostu śpi i nie słyszą tych telefonów. Więc jej przełożony poradził, żeby zadzwoniła ponownie na wszystkie numery telefonów, jakie posiada i jakie należą do rodziny Toll i jeśli nikt nie odbierze, to ma po prostu odjechać.

W sprzedaży mieszkania pośredniczył również Klaustol. Panowie się rozpoznali. Klaus oprowadził klientów po sąsiednim mieszkaniu, wszystko przebiegało oczywiście w bardzo przyjaznej atmosferze i kiedy małżeństwo uznało, że chcą posiadać na własność jeden z tych segmentów, reszta spotkań odbywała się w biurze Klausa, które, jak już wspomniałam, mieściło się w piwnicy jego mieszkania. W tym samym roku, czyli w 1999 rodzina Darson była drugą z kolei, które wprowadziły się do tego właśnie szeregowca, a zarazem byli sąsiadami zza ściany Państwa Tolu. Każde z tych segmentów należące do tego samego szeregowca były tak jakby odbiciami lustrzanymi.

Każde było podpiwniczone i miało piętro wraz z poddaszem. Przez kilka miesięcy, w tym samym roku, prowadziły się jeszcze dwie pozostałe rodziny do tego samego szeregowca. Wyobraźmy sobie teraz, że stoimy przodem do tego szeregowca i po lewej stronie od mieszkania szczytowego wyliczę Wam po kolei sąsiadów, którzy tam mieszkali. Czyli zaczynając od lewego szczytu, w pierwszym segmencie mieszkała rodzina Tol, później rodzina Darsą, następnie rodzina Capę i w segmencie szczytowym po prawej stronie mieszkała rodzina Beka. Można by było powiedzieć, że nic tym ludziom do szczęścia nie powinno być więcej potrzebne. Ale niestety specyficzne życie rodziny Toll potrafiło im skutecznie uprzykrzyć życie.

I tu nie chodzi o to, że przykładowo sąsiedzi zaglądali rodzinie Toll do ogródka, tylko chodzi między innymi o hałas, o którym już wcześniej Wam wspomniałam. Sąsiedzi niejednokrotnie byli wyrywani ze snu w nocy poprzez kłótnie, poprzez te zwierzęce wycie obu kopiet, jak i trzaskanie drzwiami, które odbywało się w mieszkaniu państwa Tol. Jeśli raz czy dwa w jakimś przedziale czasowym obudzą nas kłótnie sąsiadów, można jeszcze na to przymknąć oko. Ale jeśli co noc jest się wyrywanym ze snu, to nie jest już dobre dla naszego psychicznego samopoczucia przede wszystkim. Przez dwa lata sąsiedzi znosili w ciszy te hałasy, aż w końcu w 2001 roku Andreas postanowił rozmówić się z sąsiadem w sprawie właśnie tych nocnych akcji i wybrał się do niego na rozmowę.