Mentionsy Mentionsy
KrymiLand
KrymiLand

33. Sąsiad

04.08.2021 ·2 godz 33 min

  Opis zbrodni jak i opis przebiegu zdarzenia trwa od 00:46:15 do 00:58:53 Mężczyzna  próbował korespondować z sąsiadem, do przekazywania listów zaangażował męża koleżanki z pracy, który wówczas by policjantem i za jego pośrednictwem przekazywał listy do sąsiada. Andreas chciał również od policjanta zasięgnąć rady, co mógłby zrobić, żeby sąsiad zaczął mieć na uwadze innych.  

Strona znajdowała się na szwajcarskiej domenie i z tego właśnie względu musiano zwrócić się o pomoc do szwajcarskiego prokuratora, który natychmiast podjął działania. Zabezpieczono prawie 300 adresów IP, które odwiedzały stronę i pochodziły z okolic Babenhausen, a między tymi numerami IP znajdował się adres jednej z firm mieszczącej się właśnie w miasteczku. A w tej firmie, jak się okazało, pracował jeden z sąsiadów zamordowanej rodziny. Czyli można rzec, sąsiad zza ściany. Tym sąsiadem zza ściany, o którym mowa, jest Andreas Darsow. Przybliżę Wam teraz oczywiście postać tego pana. Andreas urodził się 8 września 1969 roku w Aszafenburg.

Ktoś taki powinien również znać dobrze angielski w mowie i piśmie, a jeśli zna więcej obcych języków, to oczywiście tym lepiej. Jednak po ukończeniu szkoły i wyuczeniu się zawodu musiał odbyć roczną obowiązkową służbę wojskową. Kiedy wyszedł z wojska, podjął pracę w firmie Auman w Babenhausen, której to adres IP śledczy znaleźli wśród wielu odwiedzających stronę z instrukcją budowy tłumika. Po kilku latach poznał kobietę, którą poślubił w 1995 roku. To właśnie w tym roku panowie Klaus i Andreas się poznali. Tarsą chciał kupić kondominium, a Klaus był w tej sprzedaży pośrednikiem. Kondominium jest to tak jakby zespół budynków mieszkaniowych.

Najczęściej chodzi tu oczywiście o domy jednorodzinne, ale nie chodzi tutaj o zakupienie danego domu, tylko terenu, na którym taki dom czy też budynek stoi. A co za tym idzie, kupujący staje się współwłaścicielem takiego właśnie terenu. Andreas nie zarabiał mało. Netto jego pensja wynosiła 2600 euro. Do tego dodatkowo dorabiał za 400 euro w takiej jakby rodzimej firmie swojej głównej firmy, więc jego miesięczne zarobki wynosiły około 3000 euro. Ania, czyli żona Andreasa, nie pracowała w pełnym wymiarze godzin, ponieważ w międzyczasie rodzina Darsow powiększała się. Żona Andreasa pracowała 20 godzin tygodniowo jako recepcjonistka w hotelu w Babenhausen i również trzy razy w tygodniu dorabiała za 400 euro w firmie, w której również dorabiał jej mąż.

No ale prawdopodobnie ona tam nie pracowała w sensie, że była tam duchem i ciałem, ona była tam tylko zatrudniona na papierze, a pracę, którą powinna wykonywać, wykonywał jej mąż. Tak często robią małżeństwa, żeby nie płacić wysokiego podatku, ponieważ praca w Niemczech za 400 euro i nie jest opodatkowana. Jeśli natomiast taki Andreas miałby dwa dodatkowe zatrudnienia za 450 euro, to już musiałby odprowadzać za to podatek. Minijob nie jest pracą codzienną, są to z reguły 3 dni pracy w tygodniu, więc mógł z powodzeniem wykonywać swoją pracę, jak i żony, która była tam zatrudniona, tylko oczywiście na papierze. Mówiąc kolokwialnie, walił w bambuko państwo niemieckie.

Po latach rodzina Darson postanowiła kupić mieszkanie na własność, bo każdy rodzic posiadający dzieci myśli również o zabezpieczeniu ich na przyszłość i zmierza w tym kierunku. Jeśli oczywiście ma ku temu środki, bo ja nie mówię tutaj o tym, że ci, którzy nie kupują domu na własność, czy nie budują domu, czy nie kupują mieszkań, to są strasznie złymi rodzicami, którzy nie myślą o swoich pociechach. Nie. Ja mówię tu o takich ludziach, którzy mają właśnie ku temu środki, żeby w taki sposób Zabezpieczyć swoje dzieci. No oczywiście każdy z nas by chciał, no ale nie każdy ma ku temu możliwości. I takim oto sposobem w 1999 roku trafili na ulice Friedrichs- und Badstrasse 36 w Babenhausen w celu obejrzenia jednego z segmentów należących do tego samego szeregowca, w którym mieszkał już Klaustol z rodziną.

W sprzedaży mieszkania pośredniczył również Klaustol. Panowie się rozpoznali. Klaus oprowadził klientów po sąsiednim mieszkaniu, wszystko przebiegało oczywiście w bardzo przyjaznej atmosferze i kiedy małżeństwo uznało, że chcą posiadać na własność jeden z tych segmentów, reszta spotkań odbywała się w biurze Klausa, które, jak już wspomniałam, mieściło się w piwnicy jego mieszkania. W tym samym roku, czyli w 1999 rodzina Darson była drugą z kolei, które wprowadziły się do tego właśnie szeregowca, a zarazem byli sąsiadami zza ściany Państwa Tolu. Każde z tych segmentów należące do tego samego szeregowca były tak jakby odbiciami lustrzanymi.

I tu nie chodzi o to, że przykładowo sąsiedzi zaglądali rodzinie Toll do ogródka, tylko chodzi między innymi o hałas, o którym już wcześniej Wam wspomniałam. Sąsiedzi niejednokrotnie byli wyrywani ze snu w nocy poprzez kłótnie, poprzez te zwierzęce wycie obu kopiet, jak i trzaskanie drzwiami, które odbywało się w mieszkaniu państwa Tol. Jeśli raz czy dwa w jakimś przedziale czasowym obudzą nas kłótnie sąsiadów, można jeszcze na to przymknąć oko. Ale jeśli co noc jest się wyrywanym ze snu, to nie jest już dobre dla naszego psychicznego samopoczucia przede wszystkim. Przez dwa lata sąsiedzi znosili w ciszy te hałasy, aż w końcu w 2001 roku Andreas postanowił rozmówić się z sąsiadem w sprawie właśnie tych nocnych akcji i wybrał się do niego na rozmowę.

Wiadomo, że nie szedł tam z myślą, że dojdzie do jakiejś kłótni, ale miał nadzieję, że sprawę będzie można załatwić polubownie, za pomocą właśnie dialogu. Jednak niestety Klaus nie był chętny do rozmowy czy też do rozwiązywania jakichkolwiek problemów. No ale Andras nie poddawał się. Jeśli nie mógł rozwiązać problemu za pomocą dialogu, no to próbował rozwiązać problem drogą pisemną. Panowie wymienili między sobą kilka listów. Jednak to również nie przyniosło żadnych pozytywnych zmian w zachowaniu państwa Tol. Darsoł cały czas zastanawiał się co zrobić, żeby te nocne harce sąsiadów w końcu się skończyły. I wymyślił, że poprosi koleżankę o pomoc.

Koleżanka pracowała w tej samej firmie co Andreas, a jej mąż był policjantem. I za pośrednictwem tego właśnie funkcjonariusza, Darceau przekazał kilka listów Klausowi. Być może chciał w taki sposób pokazać powagę sytuacji, że tutaj to już nie przelewki, bo doręczycielem jest policjant, ale jak się zapewne domyślacie, to również nie przyniosło jakiegoś skutku. Rodzina Toll nadal nocą się dość głośno kłóciła, Nadal wycie zwierzęce wyrywało sąsiadów ze snu i nadal było tak jak było. Andras również się nadal nie poddawał i złożył skargę do właściciela budynku, który to mieszkanie wynajmował Klausowi i jego rodzinie. Jednak właściciel nie był skłonny do współpracy i skargę, mówiąc kolokwialnie, olał.

W międzyczasie tej walki i prób rozwiązania problemu z zakłócaniem spokoju, rodzina Darson podczas jednej skłótni dochodzącej za ściany wezwała policję, prosząc ich o interwencję. Nie zrobili tego złośliwie, żeby pokazać sąsiadowi, że mają dość, tylko szczerze byli zakłopotani tymi zwierzęcymi odgłosami, byciami, krzykami. Wiadomo, różnie może się zdarzyć i w domu u sąsiadów może dojść do jakiejś tam niepotrzebnej tragedii. No i po zaangażowaniu właściciela budynku, czyli tego mieszkania, jak i po zaangażowaniu policji, Klaus zerwał całkowicie kontakty z sąsiadami. Nie było już miłych pogawędek, serdecznych powitań, jak i rozmów przy płocie.

Także różne są spory sąsiedzkie, ale zawsze moim zdaniem, jeśli dany sąsiad rzeczywiście uprzykrza nam życie i nie podejmuje dialogu, nie patrzy na samego siebie krytycznie, to najlepszym rozwiązaniem jest właśnie takie złożenie sprawy do sądu. A takie sprawy niestety nie kosztują mało. I w wyroku sądowym właśnie stoi, że być może z tych kosztów, z powodu tych wysokich kosztów, Andreas nie złożył skargi do sądu, tylko wybrał inną metodę, a mianowicie postanowił się wyprowadzić. Był oczywiście w trochę lepszej sytuacji niż Klaus, bo segment należący do szeregowca był jego własnością i mógł to mieszkanie najzwyczajniej w świecie sprzedać. Tak jak postanowili z żoną, tak zrobili.

W planach oczywiście mieli zakup domu, bądź też działki pod budowę takiego domu. Zatrudnili agenta nieruchomości i przeszli do wyceny tego właśnie segmentu. Wartość tego mieszkania opiewała na 220 500 euro. Wszystko było w toku, do mieszkania przychodzili klienci w celu obejrzenia go, ale w pewnym momencie Andreas zrezygnował ze sprzedaży, ponieważ nie miał żadnych środków na zakup domu ani zakup działki pod budowę domu. Z akt wynika, zaznaczam, że to wszystko stoi w aktach, że rodzina Darsow musiała ponieść jakieś tam koszta w związku z tymi wycenami mieszkania, wynajęciem pośrednika, co znów nie wpływało na nich pozytywnie, ponieważ musieli Z wielu rzeczy zrezygnować.

Kłótnie natomiast dochodzące z mieszkania obok się nasilały i były coraz głośniejsze. W związku z tym, żeby to jakoś przetrwać Andras zaopatrywał się w stopery do uszu i spędzał tak noce. Mężczyzna wielokrotnie opowiadał sąsiadom, jak i kolegom z pracy, że ma ciężkie noce z powodu rodziny Toll. Mówił im o tym, że sypia z zatyczkami do uszu i stara się jakoś ten problem zignorować, bo według niego nie da się z tym nic zrobić. No ale prawdopodobnie z czasem te hałasy się ciągle nasilały i od 2001 do 2008 nic się nie zmieniło na lepsze, a można powiedzieć bardzo mocno się pogorszyło. Tym bardziej, że sytuacja na rynku nieruchomości w tym czasie uległa zmianie, ponieważ z powodu tego kryzysu

Wartość nieruchomości znacznie spadła, więc sprzedaż tym bardziej nie wchodziła w grę, bo jakby nie było, straciłby na tym jeszcze bardziej. No a wiemy, on był kupcem, wiedział jak zyskać i wiedział kiedy się traci. No i po tym co Wam tutaj przedstawiłam, możemy sobie pomyśleć, że sąsiad miał jakiś tam motyw do tego, żeby zlikwidować rodzinę Klausa i jego samego też. A co za tym idzie, stał się podejrzanym numer jeden. Oczywiście mężczyzny jeszcze nie aresztowano, bo nie było jasnych dowodów na to, że to rzeczywiście on był sprawcą, ale policja nie próżnowała i zbierała dowody. W związku z tym, że adres IP należący do firmy, w której pracował Andreas, odwiedzał strony, na której dostępna była ta instrukcja budowy tego właśnie tłumika, zaczęto sprawdzać, który z komputerów w firmie te strony odwiedzał.

Przery w takich zakładach pracy zawsze są ustalane przez szefa firmy i z reguły są to dwie pauzy. Jedna śniadaniowa i druga obiadowa. Przeważnie pierwsza trwa 15 minut, a druga 30. Oczywiście to 45 minut jest tego samego dnia odpracowywane, czyli jeśli ktoś ustawowo pracuje do 14, to z powodów przerw kończy pracę 15 minut przed godziną 15. Długość przerw również jest różna. W przypadku podejrzanego pierwsza przerwa, czyli ta śniadaniowa, trwała 30 minut, a ta druga, długa przerwa, trwała 53 minuty, czyli prawie godzinę. Andreas był sumienny i punktualnie kończył każdą przerwę.

Następnie po przerwie śniadaniowej ze swojego komputera wydał polecenie drukowania. Jaki dokument drukował, tego akurat śledczy nie mogli sprawdzić. Następnie o godzinie 9.40 zaczął wyszukiwać w internecie tłumika. Znalazł stronę, na której była instrukcja budowy takiego tłumika i spędził na niej około 11 minut. Według detektywów w tym czasie studiował to, co było na stronie napisane. Następnie o godzinie 9.51 wydał polecenie drukowania, oczywiście według śledczych, było to polecenie drukowania tej właśnie instrukcji. I wówczas według śledczych, jak i detektywów wciągniętych w szeregi SOKO, w głowie Andreasa zrodził się myśl, żeby pozbyć się sąsiadów.

Wszyscy doskonale wiemy, że wypowiedzenie takiej umowy musiałby przeprowadzić właściciel mieszkania. A jak nam już wiadomo, nie miał on żadnych chęci w pomocy rozwiązania problemu. Andreas postanowił jeszcze raz spróbować poszukać mieszkania, tym razem szukał czegoś do wynajęcia i na początku kwietnia 2009 roku umówił się z pośrednikiem w sprawie właśnie mieszkań do wynajęcia. Termin wraz z żoną mieli na 20 kwietnia. Jednak po dokonanej zbrodni Andreas wraz z żoną odwołali termin jaki mieli u pośrednika. Po odwołaniu tego terminu Andreas został zaobserwowany przez swojego kolegę z pracy, jak coś tam próbował majstrować przy swoim komputerze. Coś tam próbował rozkręcać i naprawiać.

Kilka dni później, potem oczywiście po tej próbie naprawienia komputera 29 kwietnia, Andreas zwrócił się do zakładowego administratora i poinformował go, że jego komputer jest zepsuty i nie działa. Administrator po kontroli tego urządzenia uznał, że rzeczywiście komputer padł, a że był to prawdopodobnie bardzo stary sprzęt, więc miał w końcu prawo się po prostu na amen zepsuć. A co za tym idzie, wymieniono podejrzanemu komputer na nowy, a stary całkowicie zutylizowano. 4 maja, jak i 5 maja, Andreas był przesłuchiwany na komisariacie policji, ale nie jeszcze jako podejrzany, tylko jako świadek. Ale już wtedy prawdopodobnie mężczyzna próbował uzyskać informacje na temat swojego ubezpieczenia dotyczącego ochrony prawnej w sprawach karnych.

W Niemczech każdy praktycznie ma swojego adwokata. Takie ubezpieczenie podstawowe można wykupić za nieduże pieniądze i taki właśnie adwokat załatwia za nas wiele urzędowych czy też spornych spraw. Jednak nie każde ubezpieczenie obejmuje właśnie sprawy karne. Stąd też Andreas chciał się dowiedzieć, czy w jego ochronie jest również adwokat zajmujący się takimi sprawami. 24 kwietnia 2009 roku śledczy potrzebujący jasnych dowodów na winę podejrzanego zaangażowali psa tropiącego o imieniu Tyson. Piesek pochodził z ośrodka szkoleniowego z Turingi. Zwierzęciu podsunięto pod nos sterylne kompresy, za pomocą których pobrano próbki z łusek znalezionych na miejscu zbrodni, po to, żeby właśnie to zwierzę złapało trop.

Pies praktycznie od razu wyłapał trop, wybiegł z posesji, przebiegł drogę i pobędził w kierunku jakiegoś tam pola, gdzie ślad się urwał. 8 maja 2009 roku z Turingi zaangażowano drugiego psa, który wabił się pluton. Pobrano wówczas próbki zapachowe od wszystkich sąsiadów państwa Tol, jak i oczywiście od Andreasa. Mówiąc od wszystkich sąsiadów, chodzi oczywiście o tych, którzy zamieszkują ten sam szeregowiec. Podano psu te próbki zapachowe, które zwierzę miało dosłownie podsunięte pod sam nos i wprowadzono go do mieszkania państwa Toll. Pies przeszukał miejsce zbrodni, ale nie podjął żadnego konkretnego tropu. Nie wyczuł żadnego z zapachów, które mu, mówiąc kolokwialnie, podstawiono pod nos.

Psy zostały zakwaterowane w hotelu, w którym pracowała żona Andreasa. Czworonogi miały za pomocą metody mantrialingu wytropić przestępcę. Ta metoda w policji i służbach ratowniczych wykorzystywana jest do znajdowania zaginionych osób, jak i niezidentyfikowanych przestępców. Jednak i to badanie nie przyniosło żadnych rezultatów, a skoro psy zostały zakwaterowane w hotelu, gdzie pracowała żona podejrzanego, wiadomo było, że chodzi tutaj o to, czy te czworonogi wywęszą zapach Andreasa. Jednak psy ponownie nie podjęły tropu. 7 lipca 2009 roku specjalna komisja Soko Fest 36 zaangażowała następne dwa psy. Tym razem czworonogom poddano próbki zapachów od wszystkich sąsiadów, w tym oczywiście od podejrzanego, i wprowadzono je na miejsce zbrodni.

Zadaniem psów było znalezienie tropu wewnątrz pomieszczenia. I te właśnie dwa psy poprowadziły swoich przewodników w kierunku firmy, w której pracował podejrzany. Oczywiście przebiegły obok tej firmy, pobiegły gdzieś tam dalej w pola i tam właśnie ślad się urwał. 15 lipca śledczy przeprowadzili przeszukanie komputerów w firmie Auman. Umówili się oczywiście w tej firmie, w której pracował podejrzany. Umówili się z administratorem, że w razie pytań, jakie będą padały ze strony pracowników, ma on im powiedzieć, że z powodu ataku hakerskiego komputery w firmie są sprawdzane. Termin przeszukania wybrano na taki, w którym Andreas wraz z rodziną spędzał urlop poza Babenhausen.

Ale niestety córka podejrzanego zerwała ścięgno i musieli kilka dni po wyjeździe wrócić do miasteczka. Wcześniej jednak śledczy, którzy chcieli mieć te twarde dowody na podejrzanego, założyli podsłuchy w aucie Andreasa w mieszkaniu, jak i podsłuchiwali telefony małżonków. Małżeństwo owszem rozmawiało o tym, co się wokół nich dzieje, o angażowanych psach, o przeszukaniach w firmie i wszystkim tym, co się po prostu wydarzyło. Ale wśród tych rozmów nie padło nic konkretnego, co mogłoby wskazać na mężczyznę jako na winnego. 23 lipca 2009 roku Andreas został w końcu aresztowany i przesłuchany, ale już nie jako świadek, tylko jako podejrzany.

W tym samym czasie, czyli tego samego dnia, przeszukano dom państwa Darsą i skonfiskowano tylko koszulę wojskową, spodnie wojskowe należące do Andreasa, rękawice ogrodowe, jak i pulsometr. Można powiedzieć, że śledztwo prowadzone przez Komisję SOKO Fest 36 prowadzone było bez żadnych pozytywnych rezultatów. Błądzili po omacku i samo aresztowanie Andreasa, jak i przesłuchanie go, również nie przyniosło zamierzonego wyniku. Nie mając na niego żadnych dowodów, nie mając jego przyznania się do winy, ku niezadowoleniu wszystkich śledczych z Komisji SOKO, musieli go niestety zwolnić z aresztu. Przed aresztem na Andreasa czekała żona, która kiedy tylko wszedł do auta, zadała mu pytanie, czy to on dokonał tej zbrodni.

Ten odpowiedział jej stanowczo, krótki mnie i więcej żona go już o nic nie pytała. Ta rozmowa jak i wiele innych była podsłuchiwana, ponieważ jak już wspomniałam detektywi założyli podsłuchy. Jednak każda z rozmów, jaka odbywała się między małżonkami nie była czymś, co mogłoby przykładowo świadczyć albo być jednoznacznym przyznaniem się do winy. Małżeństwo rozmawiało o tym, co się wydarzyło, ale te rozmowy przebiegały w sposób naturalny i nic w nich szczególnego albo takiego rzucającego nie było. Andreas już wcześniej wyszukiwał pewne rzeczy w internecie i być może już wcześniej sam mężczyzna podejrzewał, że policja ma go na oku i uważa go za sprawcę.

Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.