Mentionsy Mentionsy
KrymiLand
KrymiLand

33. Sąsiad

04.08.2021 ·2 godz 33 min

  Opis zbrodni jak i opis przebiegu zdarzenia trwa od 00:46:15 do 00:58:53 Mężczyzna  próbował korespondować z sąsiadem, do przekazywania listów zaangażował męża koleżanki z pracy, który wówczas by policjantem i za jego pośrednictwem przekazywał listy do sąsiada. Andreas chciał również od policjanta zasięgnąć rady, co mógłby zrobić, żeby sąsiad zaczął mieć na uwadze innych.  

W jednym z domów, mieszkań, czy też tych segmentów, będących częścią tej szeregowej zabudowy, mieszka trzyosobowa rodzina Toll. To oni byli jedną z pierwszych rodzin, które wprowadziły się do jednego z mieszkań znajdujących się na szczycie tego budynku. Klaus Toll, czyli głowa tej rodziny, od lat 80. jest agentem nieruchomości. Swoje biuro maklerskie i całą tą małą firmę, którą prowadzi, przeniósł do piwnicy nowego domu. Czyli można powiedzieć, że do pracy daleko nie ma. Obszar, w jakim działa firma Klausa, są to okolice Bamenhausen i Dieburga. Klaus nie prowadzi biura sam. Do pomocy na stanowisko sekretarki zatrudnił swoją żonę Petrę.

Firma początkowo prosperowała bardzo dobrze, ale z czasem pojawiły się inne biura pośredniczące w obrocie nieruchomościami, które wniosły w tę branżę taki jakby nowy powiew świeżości, zachęcały ludzi nowymi super-mega ofertami, okazjami, jak i dość sprawnie się reklamowały, co również przyciągało klientów. No i poprzez te nowości i całkiem nową politykę zarządzania takimi firmami małe biuro maklerskie Klausa zaczęło podupadać. Petra po upływie kilku lat postanowiła porzucić pracę w biurze męża i zająć się domem jak i ich wspólną córką, która była już dorosła. Zastanawiacie się pewnie dlaczego matka zajmuje się dorosłą córką. No ale śpieszę Wam z wyjaśnieniami.

W Niemczech w piątki większość firm kończy pracę wcześniej, moja firma oczywiście tego nie robi, i jak widać, miała kontakt ze światem zewnętrznym i według, jak już wspomniałam, opinii ludzi, jak i tych najbliższych sąsiadów, radziła sobie bardzo dobrze. Można by było powiedzieć, że ta rodzina prowadzi normalne życie, ale niestety życie państwa Toll nie było, krótko mówiąc, normalne. Nie przedstawię Wam teraz obrazka familii żyjącej w zgodzie ze światem zewnętrznym, jak i tym wewnętrznym. Każdy z nas stara się z sąsiadami żyć w dobrej komitywie, czyli wymienić się przykładowo jakimiś tam poglądami życiowymi, doświadczeniem w ogrodnictwie, o ile taki ogród się posiada, czy też spędzić wspólnie wieczór grillując i popijając piwko.

A jeśli już nie ma się z sąsiadami bliskiego kontaktu, to przynajmniej każdy stara się nie wadzić nikomu, żeby to życie płynęło w swoim niezakłóconym rytmie. Państwo Tolrzec-Można żyli odizolowani od świata zewnętrznego. Ich kontakty z ludźmi opierały się tylko na pracy, jaką wykonywał Klaus. Jednak tych kontaktów z klientami nie miał zbyt wiele. Nie wiem, czy określenie odizolowanie od zewnętrznego świata jest tutaj odpowiednie, bo przecież Astrid codziennie uczestniczyła w tych terapiach zajęciowych. Klaus jakieś jednak te kontakty z ludźmi miał, może tych kontaktów dużo nie było, no ale jakieś tam jednak były. Ktoś również musiał robić zakupy, a tym samym zaopatrywać rodzinę w prowiant. W tym określeniu chodzi bardziej o to, że cała ta rodzina nie miała i chyba nawet nie zabiegała o kontakty z sąsiadami, jak i o kontakty z własną rodziną.

I oczywiście według mnie nie ma w tym nic złego, bo przecież nie każdy musi ze wszystkimi żyć w poczuciu wielkiej miłości. No ale jeśli z sąsiadami na mnie po drodze, To do rodziny w jakiś tam sposób powinno nas ciągnąć. Niezależnie od tego, jaka by ta rodzina nie była, to zawsze z kimś tam dalszym czy też bliższym kontakt się utrzymuje. A tutaj było jednak inaczej, bo ani Klaus, ani Petra nie byli jedynakami, ale nie tylko nie uczestniczyli w jakichś tam rodzinnych spotkaniach, imprezach, Ale również nie zabiegali o ten kontakt ze swoją rodziną. No oczywiście to wszystko może mieć też swoje drugie dno. I to odizolowanie od świata zewnętrznego, jak i od rodziny mogło wynikać między innymi z tego, że te ich rodziny nie były wspaniałe.

Ja się z takimi opiniami spotkałam, no ale powiem Wam szczerze, nie obrażając tutaj nikogo, wystarczyłoby zasięgnąć jakiejś tam minimalnej choćby wiedzy o dwójka gogle, I dowiedzieć się czegokolwiek, zanim wyciągnie się mylne wnioski na temat osób, którzy chorują na depresję. I właśnie jeśli chodzi o Petrę, wrócę tutaj do tego jej zamknięcia się w domu na cztery spusty, to sąsiedzi mieszkający w podobnych szeregowcach, czy też domach usytuowanych obok tego, w którym mieszka rodzina Toll, nie mieli pojęcia, że Klaus ma żonę, a Astrid matkę. Jeśli chodzi o sąsiadów mieszkających w okolicznych domach, blokach, to jeśli nie znamy ich osobiście, czy też z imienia i nazwiska, to zawsze znamy ich przynajmniej z widzenia. Mijamy ich w osiedlowych sklepach, widzimy na balkonach, czy też w ogrodach, albo podczas spacerów.

A tutaj w przypadku państwa Toll sąsiedzi z okolicznych szeregowców, jak i domów, myśleli, że rodzina składa się z dwóch osób, a nie z trzech. Bo nie znali z widzenia swojej sąsiadki, także to chyba najbardziej obrazuje w jakim stanie psychicznym znajdowała się żona Klausa. O istnieniu Petry wiedzieli jedynie sąsiedzi znajdujący się w bezpośrednim sąsiedztwie, czyli ci, którzy zamieszkiwali ten sam szeregowiec. Oni mogli powiedzieć, że wcześniej widywali kobietę, ale bardzo, bardzo rzadko. Później jednak, kiedy już zamknęła się całkowicie w domu, to widywano ją może raz w miesiącu, może raz na dwa miesiące, stojącą w oknie i palącą papierosa. To odizolowanie rodziny od świata zewnętrznego było bardzo charakterystyczne i według niektórych wręcz oficjalnie demonstrowane.

Także powody zamknięcia tych drzwi na cztery spusty są tutaj również akurat nieznane. Ale to nie tylko to było zgoła dziwne, ponieważ w rodzinie państwa Toll nie przygotowywało się posiłków. Samo nieprzygotowywanie posiłków również nie musi być czymś, co można określić jako coś niespotykanego. Wielu ludzi nie gotuje w domach i posilają się w knajpach czy też restauracjach, bo albo nie potrafią gotować, albo po prostu najzwyczajniej w świecie nie lubią gotować, albo nie mają na to czasu. W domu tej rodziny wszystko wskazywało na to, że tam nikt tak jakby nie korzystał w ogóle z pomieszczenia, w którym mieściła się kuchnia. Mówiąc nie korzystał mam na myśli wykonywanie czynności, jakie powinno się w kuchni wykonywać. Wiadomo, z pomieszczenia korzystano, z lodówki również korzystano, ale nie gotowano tam i nie jedzono tam posiłków.

Segment kuchenny, jak i lodówka, wciąż jeszcze były pokryte folią, czyli tak jak go montażyści zamontowali, tak po prostu stał z tą folią ochronną, która dość mocno rzucała się w oczy, ponieważ była w kolorze niebieskim. No i okej, można w domu nie gotować i to nie jest uznane za coś dziwnego, moim skromnym zdaniem. Bo jak już wspomniałam, można nie lubić, można nie umieć. No ale jakiś tam czajnik, czy też być może piekarnik, mógłby być używany. Czy może nawet jakaś tam mikrofalówka, choćby do zagrzania jakiegoś kupionego gotowego posiłku. No ale w tym przypadku nawet to nie było używane. I to nie znaczy, że rodzina nic nie jadła. Oczywiście jedli. Te posiłki były zamawiane dla Petry i Klausa, ponieważ córka państwa Tol jadła obiady w ośrodku, w którym przebywała codziennie.

Kiedy jeszcze z Petrą nie było tak źle, to właśnie wówczas ją sąsiedzi od czasu do czasu widzieli, podchodzącą do ogrodzenia i odbierającą zamówione jedzenie. Później jednak to właśnie tylko Klausa widywano, stojącego wraz z dostawcą pizzy. Córka państwa Toll miała na piętrze swój oddzielny salon i na poddaszu swoją własną sypialnię. No i oczywiście również była tam łazienka z ubikacją. Czyli kobieta miała swoją przestrzeń, z której mogła korzystać dowoli i tam czuć się w pewnym sensie samodzielna. Astrid była, rzec można, obsesyjną pedantką. Ubrania w szefach miała posegregowane i poukładane wręcz co do milimetra pod tak zwaną linijkę i to właśnie ona tak naprawdę prowadziła gospodarstwo domowe, czyli pilnowała w nim porządku, a co za tym idzie dom rodziny państwa Toll był tak jakby zdominowany obsesyjnym sprzątaniem, układaniem, przestawianiem pewnych rzeczy.

Według specjalistów, którzy badali Astrid, była ona również pozbawiona wszelkich emocji. Nie wiem, jak to się odbywało, Powiem Wam szczerze, że nie wiem, jak miało wyglądać to pozbawienie emocji, ale wydaje mi się, że chyba całkowicie nie była ich pozbawiona. Już sam fakt dostawania tych napadów, czyli tego wkurzenia się, to też są pewnego rodzaju emocje, więc nie wiem, jak to by się miało odbywać. Nie zostało to wyjaśnione w wyroku. W tej rodzinie nie tylko Astrid miała bzika na punkcie porządku. Klaus codziennie wstawał między 4 a 5 rano, sprzątał dom, segregował śmieci, co według sąsiadów również było obsesyjne, robił przy tym masę hałasu, przesuwał kosze, ustawiał je równiutko i jeśli był to dzień wystawiania jednego z koszy, to również wystawiał dany kosz na śmieci.

Także wszystko na taśmie było posegregowane i pogrupowane, a po uiszczeniu opłaty Klaus ponownie i bardzo powolnie z mozołem wkładał ten towar do koszyka według, również według ściśle ustalonej przez samego siebie kolejności, wielkości, rodzaju, zawartości i wagi. Myślę, że z tego właśnie powodu był tak wcześnie w markecie i był pierwszym klientem właśnie po to, żeby móc spokojnie sobie posegregować to, co miał segregować i nie zakłócać innym klientom, jak i kasjerom przepływu towaru. Właśnie po to, żeby to kasowanie odbywało się sprawnie. A sami doskonale wiemy, jak w godzinach szczytu takie zakupy w dużych marketach wyglądają. Długie kolejki przy kasach, ludzie spieszący się, poddenerwowani i chcący jak najszybciej zostać, mówiąc potocznie, skasowani i wyjść ze sklepu.

W takim tłumie z pewnością nie raz i nie dwa Klaus został przez klientów potraktowany niegrzecznie, ponieważ to segregowanie przed kasowaniem i po skasowaniu trwało długo. Mężczyzna miał również w zwyczaju codziennie poranne wychodzenie na spacer albo na bieganie. Oczywiście nie ma w tym nic dziwnego, ale zawsze kiedy wychodził z domu, zapalał zewnętrzne światło znajdujące się na elewacji budynku. Światło było zapalane zawsze, kiedy ten wychodził i niezależnie od tego, czy było już o tej godzinie jasno, czy też jeszcze jasno nie było, światło było włączane. Według opinii ludzi, którzy go znali, w tym tych bliższych sąsiadów, Klaus nie należał do typu gburowatych, unikających czy też uciekających przed sąsiadami ludzi.

Nie dlatego, że być może miał jakieś problemy ze słuchem albo osoba, z którą rozmawiał, miała tego typu problemy. On po prostu chciał, żeby wszyscy go dobrze słyszeli, czyli chodziło tutaj właśnie o sąsiadów. Chciał również pokazać, że jego córka Astrid jest dla niego najważniejsza, jest jego oczkiem w głowie i możemy sobie pomyśleć, że być może tak rzeczywiście było, że ta jego jedynaczka jest jego oczkiem w głowie i że on o nią dba najlepiej jak potrafi. Ale to jego zachowanie miało tak zwane drugie dno, ponieważ, jak już wspomniałam, w rodzinie Tolo, prócz tego, że Petra miała depresję, a u Astrid zdiagnozowano autyzm, to nie działo się tam dobrze. Nie można tutaj powiedzieć, że choroba córki, jak i depresja żony nie dotykała Klausa w żaden sposób.

Oczywiście nie siedział i nie zalewał się łzami, ale zalewał się przeróżnymi trunkami. Swego czasu był stałym bywalcem jednego z barów, który znajdował się w bliskiej okolicy domu. Wracając z tego właśnie baru późnym wieczorem, często też nocą, zataczał się dość mocno i zdarzało się też tak, że się przewracał. No samo zataczanie się, jak i przewracanie będąc w stanie upojenia alkoholowego, nie jest przecież niczym dziwnym, ani nie należy do jakichś tam dziwnych zachowań. Przerażające dla sąsiadów było to, iż Klaus zachowywał się bardzo głośno. Przeważnie śmiał się jak szalony albo wrzeszczał również jak szalony, co znów przerywało spokojny sen sąsiadów albo wprawiało ich w jakiś bliżej nieokreślonych strach.

No wyobraźmy sobie, śpimy i pod naszym oknem ktoś nagle zaczyna się szaleńczo śmiać. Wyrwani z tego snu boimy się przez to okno po prostu wyjrzeć. Te eskapady Klausa do paru, jak i nocne hałasowanie podczas powrotów, po jakimś czasie się skończyło. Co nie znaczy oczywiście, że przestał pić, równie dobrze mógł raczyć się trunkami w zaciszu domowego ogniska. Jednak nikt tak naprawdę nie mógł już jasno z przekonaniem stwierdzić, że nadal ten mężczyzna nadużywa alkoholu. Jedno było pewne, Że ani Petra, ani Klaus nie umieli się w żaden sposób już porozumieć. I codziennie w ich domu dochodziło do kłótni. Kłótnie małżeńskie również nie są niczym dziwnym, bo ludzie się ze sobą kłócą, co jest najczęściej rezultatem różnych nawarstwiających się, jak i niewyjaśnionych problemów, także jednych sąsiadów słychać bardziej, bo są temperamentni,

A innych słychać mniej, czyli różnie w życiu bywa. Jednak kiedy te kłótnie przybierają jakieś tam niezdrowe oblicze to już nie jest dobrze. Bo nie mówię tutaj o ludziach żyjących na pustkowiu, którzy swoimi kłótniami, wrzaskami, obelgami nie uprzykrzają życia innym. Jeśli były jakieś tam różnice zdań z sąsiadami, a z sąsiadami różnie przecież bywa, bo czepiają się a to o nieprzycięty żywopłot, a to o nieogarnięcie wokół domu, albo o zbyt częste grillowanie, to wówczas przy jakiejkolwiek konfrontacji, niezależnie czego by ona dotyczyła, Klaus Toll był nadmiernie agresywny. Mężczyzna nie był skory do otwartych, wyjaśniających dyskusji i nie szedł na żadne ustępstwa.

Czyli zawsze było tak, jak Pan Tol sam sobie tego życzył. Często kończyło się to wyrzuceniem takiego chcącego polubownie rozwiązać problem sąsiada z posesji Tolów, jak i wydania mu ustnego zakazu zbliżania się do tej posesji i do samych mieszkańców zamieszkujących ową posesję. Czyli to jego świergotanie z kierowcami busa, który przyjeżdżał po Astryt według sąsiadów było takim teatrzykiem, w którym główną rolę grał sam Klaus, bo prawdziwe oblicze według sąsiadów było takie, jakie mieli nieprzyjemność znać z codziennego współżycia. I według właśnie sąsiadów ten problemowy i nieustępliwy Klaus to była jego prawdziwa twarz. A z biegiem czasu głowa rodziny, Tol, stawał się coraz bardziej problemowy i żyjący swoim życiem prywatnym w taki sposób, w jaki sam chciał.

Wówczas dochodzi do sporów. Czyli na zasadzie co wolno wojewodzie to nie tobie smrodzie. I podobnie odbywało się to z rodziną Toll. Wiadomo Astrid i Petra nie uczestniczyły w tych przepychankach, ale za to Klaus oczywiście jak najbardziej brał w tym udział. Nie przymykał oka na żadne jakieś tam wyjątkowe sytuacje sąsiadów. Klaus był na tyle przekorny, że nie tolerował wchodzenia na swoją posesję, co oczywiście jest naturalne, bo nikt z nas nie chciałby, żeby jakiś tam sąsiad chodził nam po ogrodzie i zachowywał się jak u siebie. Ale z drugiej strony, jeśli nieprzycięte gałęzie z żywopłotu sąsiada wychodziłyby na teren naszego ogrodu, to wówczas nie utrudniając życia nikomu, wydalibyśmy pozwolenie temu sąsiadowi wejść i je przyciąć,

Albo najzwyczajniej w świecie, sami byśmy je przycięli. Właśnie po to, żeby to życie sąsiedzkie jakoś pozytywnie się toczyło. Jednak Klaus miał pretensje dosłownie o te gałęzie, ale nie pozwalał sąsiadowi wejść do siebie i je przyciąć. Sam też ich nie przycinał. Czyli taka dla sąsiada misja niemożliwa do wykonania. Klaus Toll niezdwiekiem stawał się coraz bardziej złośliwy w stosunku do sąsiadów i coraz bardziej niezrozumiały. Kiedy dzieci sąsiadów bawiły się czy też rzucały piłką i taka piłka wpadła na posesję Klausa, ten się strasznie irytował, krzyczał, że nie życzy sobie, żeby te piłki wpadały do jego ogrodu i nie chciał przykładowo takiej piłeczki dzieciakom oddać, co powodowało znów kolejne spory między sąsiadami.

No można powiedzieć ok, są tacy ludzie, którzy przecież nie lubią dzieci, nie lubią jak dzieciaki wrzeszczą, rzucają gdzie popadnie zabawki, nie lubią również kiedy takie dzieciaki są wścibskie i wszędzie zaglądają jak je o wszystko wypytują. No ale to tylko dzieci i kiedy nie robią niczego złośliwie, to przecież można taką piłkę dzieciakom oddać? A każdy z nas przecież był kiedyś dzieckiem i jako dzieci nie wszyscy byliśmy aniołkami. Co nie znaczy, że robiliśmy coś celowo czy też złośliwie. Oczywiście to zachowanie Klausa można w jakiś tam sposób spróbować wytłumaczyć. Mężczyzna był jednym żywicielem rodziny. Petra oczywiście dostawała jakąś tam minimalną rentę, za którą nie daliby rady się utrzymać.

Legalne, nielegalne, jak i często wówczas osoby znajdujące się w takiej sytuacji myślą, że przykładowo wygrana w grach liczbowych czy też w jakimś tam kasynie rozwiąże ich wszystkie problemy. Podobnie kombinował Klaus, czyli przez okres prawie 10 lat grał na tak zwanych maszynach, jak i wysyłał losy lottom. Miesięcznie tracił ogółem około 2000 euro. No dobra, zapytacie, jak to tracił 2000 euro nie mając dochodów? No ale rodzina Toll miała zasoby finansowe i nie były to małe zasoby. Babcia Astrid przepisała na wnuczkę swój dom, który po jej śmierci został sprzedany za 300 tysięcy marek. Pieniądze oczywiście należały do córki państwa Toll, a nie do Petry i Klausa, ale Klaus rozporządzał tą kwotą.

Rodzina nie podróżowała, więc myślę, że pasa zaciskać aż tak nie musieli. Ale przez lata, czyli przez te 10 lat, kiedy to Klaus przegrywał pieniądze, jak i nie miał wymarzonego dochodu, te zasoby topniały i doszło do tego, że z 300 tysięcy marek zrobiło się 30 tysięcy euro. Także z czasem, kiedy ta kwota topniała, małżeństwo oddalało się od siebie. No i możemy sobie pomyśleć, że depresja Petry to nie tylko rezultat odpieki nad chorą córką, ale być może oczywiście, nie mówię tutaj, że na pewno, ale może to przegrywanie dość sporych sum pieniędzy przez męża, to nadużywanie przez niego alkoholu, też miało jakiś tam wpływ na jej stan psychiczny. Co nie znaczy, że problemy jakie dotykały rodzinę nie miały również żadnego wpływu na samego Klausa.

Doszło do tego, że nie spali w jednej sypialni, czyli żyli w takiej niekończącej się rozwodem wiecznie trwającej separacji. Niby razem, a jednak oddzielnie. Te problemy doprowadzały również, jak już wspomniałam wcześniej, do kłótni między Klausem a Petrą. Codziennie bardzo głośno się kłócili, używając przy tym przeróżnych obelg, trzaskając drzwiami, rzucając różnymi przedmiotami, czyli zakłócali nie tylko nocną ciszę, ale również tą popołudniową. Oni prawdopodobnie kłócili się cały dzień z jakimiś tam przerwami. Myślę, że przerwy były wówczas, kiedy Klausa nie było w domu albo wtedy, kiedy znużeni tymi kłótniami po prostu zasypiali. Być może samą tą kłótnię, jak i to trzaskanie drzwiami czy też rzucanie przedmiotami dałoby się jeszcze jakoś wytrzymać, ale podczas tych kłótni Petra i jej córka Astrid wydawały z siebie przerażające dźwięki.

W aktach określono to jako zwierzęce wycie. Były one tak głośne, że nie tylko słyszeli je sąsiedzi mieszkający za ścianą, ale również dwie inne rodziny, które zamieszkiwały ten sam szeregowiec. No i sąsiedzi z powodu tych dziwnych dźwięków, nieludzkich odgłosów, kilkakrotnie wzywali policję, bo myśleli, że być może w tych emocjach podczas tych kłótni doszło do czegoś strasznego. Wielokrotnie poprzez te spory rodzinne sąsiedzi byli wyrywani w środku nocy ze snu. Lata leciały, rodzina Toll nie zmieniała swoich zachowań i wyglądało na to, że sąsiedzi chyba się przyzwyczaili do awantur dobiegających ze szczytowego mieszkania. Nadeszła sobota 18 kwietnia 2009 roku.

Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.