33. Sąsiad

Strona znajdowała się na szwajcarskiej domenie i z tego właśnie względu musiano zwrócić się o pomoc do szwajcarskiego prokuratora, który natychmiast podjął działania. Zabezpieczono prawie 300 adresów IP, które odwiedzały stronę i pochodziły z okolic Babenhausen, a między tymi numerami IP znajdował się adres jednej z firm mieszczącej się właśnie w miasteczku. A w tej firmie, jak się okazało, pracował jeden z sąsiadów zamordowanej rodziny. Czyli można rzec, sąsiad zza ściany. Tym sąsiadem zza ściany, o którym mowa, jest Andreas Darsow. Przybliżę Wam teraz oczywiście postać tego pana. Andreas urodził się 8 września 1969 roku w Aszafenburg.

Najczęściej chodzi tu oczywiście o domy jednorodzinne, ale nie chodzi tutaj o zakupienie danego domu, tylko terenu, na którym taki dom czy też budynek stoi. A co za tym idzie, kupujący staje się współwłaścicielem takiego właśnie terenu. Andreas nie zarabiał mało. Netto jego pensja wynosiła 2600 euro. Do tego dodatkowo dorabiał za 400 euro w takiej jakby rodzimej firmie swojej głównej firmy, więc jego miesięczne zarobki wynosiły około 3000 euro. Ania, czyli żona Andreasa, nie pracowała w pełnym wymiarze godzin, ponieważ w międzyczasie rodzina Darsow powiększała się. Żona Andreasa pracowała 20 godzin tygodniowo jako recepcjonistka w hotelu w Babenhausen i również trzy razy w tygodniu dorabiała za 400 euro w firmie, w której również dorabiał jej mąż.

Po latach rodzina Darson postanowiła kupić mieszkanie na własność, bo każdy rodzic posiadający dzieci myśli również o zabezpieczeniu ich na przyszłość i zmierza w tym kierunku. Jeśli oczywiście ma ku temu środki, bo ja nie mówię tutaj o tym, że ci, którzy nie kupują domu na własność, czy nie budują domu, czy nie kupują mieszkań, to są strasznie złymi rodzicami, którzy nie myślą o swoich pociechach. Nie. Ja mówię tu o takich ludziach, którzy mają właśnie ku temu środki, żeby w taki sposób Zabezpieczyć swoje dzieci. No oczywiście każdy z nas by chciał, no ale nie każdy ma ku temu możliwości. I takim oto sposobem w 1999 roku trafili na ulice Friedrichs- und Badstrasse 36 w Babenhausen w celu obejrzenia jednego z segmentów należących do tego samego szeregowca, w którym mieszkał już Klaustol z rodziną.

W sprzedaży mieszkania pośredniczył również Klaustol. Panowie się rozpoznali. Klaus oprowadził klientów po sąsiednim mieszkaniu, wszystko przebiegało oczywiście w bardzo przyjaznej atmosferze i kiedy małżeństwo uznało, że chcą posiadać na własność jeden z tych segmentów, reszta spotkań odbywała się w biurze Klausa, które, jak już wspomniałam, mieściło się w piwnicy jego mieszkania. W tym samym roku, czyli w 1999 rodzina Darson była drugą z kolei, które wprowadziły się do tego właśnie szeregowca, a zarazem byli sąsiadami zza ściany Państwa Tolu. Każde z tych segmentów należące do tego samego szeregowca były tak jakby odbiciami lustrzanymi.

Wiadomo, że nie szedł tam z myślą, że dojdzie do jakiejś kłótni, ale miał nadzieję, że sprawę będzie można załatwić polubownie, za pomocą właśnie dialogu. Jednak niestety Klaus nie był chętny do rozmowy czy też do rozwiązywania jakichkolwiek problemów. No ale Andras nie poddawał się. Jeśli nie mógł rozwiązać problemu za pomocą dialogu, no to próbował rozwiązać problem drogą pisemną. Panowie wymienili między sobą kilka listów. Jednak to również nie przyniosło żadnych pozytywnych zmian w zachowaniu państwa Tol. Darsoł cały czas zastanawiał się co zrobić, żeby te nocne harce sąsiadów w końcu się skończyły. I wymyślił, że poprosi koleżankę o pomoc.

W międzyczasie tej walki i prób rozwiązania problemu z zakłócaniem spokoju, rodzina Darson podczas jednej skłótni dochodzącej za ściany wezwała policję, prosząc ich o interwencję. Nie zrobili tego złośliwie, żeby pokazać sąsiadowi, że mają dość, tylko szczerze byli zakłopotani tymi zwierzęcymi odgłosami, byciami, krzykami. Wiadomo, różnie może się zdarzyć i w domu u sąsiadów może dojść do jakiejś tam niepotrzebnej tragedii. No i po zaangażowaniu właściciela budynku, czyli tego mieszkania, jak i po zaangażowaniu policji, Klaus zerwał całkowicie kontakty z sąsiadami. Nie było już miłych pogawędek, serdecznych powitań, jak i rozmów przy płocie.

W planach oczywiście mieli zakup domu, bądź też działki pod budowę takiego domu. Zatrudnili agenta nieruchomości i przeszli do wyceny tego właśnie segmentu. Wartość tego mieszkania opiewała na 220 500 euro. Wszystko było w toku, do mieszkania przychodzili klienci w celu obejrzenia go, ale w pewnym momencie Andreas zrezygnował ze sprzedaży, ponieważ nie miał żadnych środków na zakup domu ani zakup działki pod budowę domu. Z akt wynika, zaznaczam, że to wszystko stoi w aktach, że rodzina Darsow musiała ponieść jakieś tam koszta w związku z tymi wycenami mieszkania, wynajęciem pośrednika, co znów nie wpływało na nich pozytywnie, ponieważ musieli Z wielu rzeczy zrezygnować.

Ale z tego, co już mieli, czyli takie można powiedzieć dowody poszlakowe, prokurator w dniu 5 maja 2010 roku wystawił nakaz aresztowania Andreasa Darsoła. Funkcjonariusze aresztowali go oczywiście tego samego dnia. Akurat wtedy żona Andreasa urodziła już trzecie wspólne ich dziecko, a on akurat odwoził tego dnia córkę do szkoły. Miał również zapakowane ciasto, żeby dziewczynka mogła poczęstować kolegów w szkole właśnie z powodu przyjścia na świat nowego członka w ich rodzinie. W trakcie odbywania podróży do szkoły w pewnym momencie wyprzedziło ich auto policyjne jadące na sygnale, z okna którego funkcjonariusz dawał znak Andreasowi, żeby ten zjechał na pobocze.

Ogólnie to podczas tych prób ogniowych ta butelka albo im spadała z lufy, albo pękała, na co oczywiście mieli wytłumaczenie, że niby za dużo wody tam dodano, że gwint był za słaby, że to były takie pomyłki i błądzenie po omacku śledczych. Być może z tego właśnie powodu nie wszystkie strzały oddane na testach zostały nagrane na wideo. Ale zastanówmy się, czy jeśli ktoś wpada do czyjegoś domu z myślą dokonania egzekucji na całej rodzinie, bawiłby się w przykręcanie po każdym strzale tłumika domowej roboty? Mi się wydaje, że nie. Przeszukując mieszkanie Darsoła znaleziono, jak już wspomniałam wcześniej, parę spodni wojskowych, koszulę wojskową, parę rękawic ogrodowych i pulsometr.

Ale żeby przyniosły jakikolwiek skutek, trzeba trzymać się procedur sądowych. Wysłano oświadczenia adwokata do Federalnego Trybunału Konstytucyjnego, do Wyższego Sądu Okręgowego we Frankfurcie nad Menem, do Sądu Okręgowego w Kassel. Składano pisma o natychmiastowe reklamacje, podając nowe dowody i podważając te poszlakowe. Proszono o ponowne rozpatrzenie sprawy Andreasa Darsoła i mogłabym tutaj wymieniać i wymieniać, ale jak do tej pory nie przyniosło to żadnego pozytywnego rezultatu ani żadnego konkretnego rozwiązania. Ale ja chcę, żebyście Wy mieli pełny obraz, bo jak do tej pory przedstawiłam Wam stanowisko sądu i prokuratorów. Teraz natomiast przedstawię Wam to, co zawierały pisma, oczywiście skupimy się na tych poszlakowych dowodach, tak jak w przypadku psów tropiących i tych znikomych śladów prochu na ubraniach mężczyzn.

No a kolega niestety dostał jakiejś pomroczności czarnej i nie mógł sobie tego faktu za nic przypomnieć. Sąd jednak, opierając się na przeprowadzonych badaniach, uznał, że odłamki, które równie dobrze mogły być kawałkami tynku, bo przecież te sześć kul odbijało się również o ściany wewnętrzne, jak i zewnętrzne, ale sąd uznał, że to była po prostu pianka budowlana, użyta do budowy takiego właśnie tłumika. Według eksperta Cachet, jak i częściowych dowodów przedstawionych w sądzie, gdzie również zauważono, że użycie owego tłumika byłoby kłopotliwe i technicznie niemożliwe, jest zatem bardzo mało prawdopodobne, żeby takie ustrojstwo zostało użyte jako tłumik. Jeśli chodzi o stronę mieszczącą się na szwajcarskiej domenie i dowód na to, że to Andreas Darsow właśnie tę stronę wyświetlił, można to również podważyć.

Do kogo należały? Niestety do dziś nie jest to jasne. Powiem Wam jeszcze, że Klaus Toll miał tak naprawdę 4 konta bankowe, na które wpływały regularnie wpłaty gotówkowe w wysokości od 4,5 tysiąca do 10 tysięcy euro. A jak już Wam wspomniałam, jego firma nie przynosiła prawie żadnych zysków, a już na pewno nie takich, na jakie opiewały wpłaty na konto. Na jednej z kopert znajdujących się w depozycie znajdował się odcisk palca, którego również nie można było przypisać do nikogo, kto był znany z kręgu znajomych mężczyznę. No i oczywiście do Andreasa Darsoła również nie można było tego odcisku palcu przypisać. Okazało się również, że w 2009 roku Klaus wypłacił ze swojego konta

Ale wiemy również, że taki list może być po prostu kłamstwem. Wielu ludzi, tych, którzy posiadają odpowiednią wiedzę na temat, na ten temat mówi, że praca policji w tej sprawie była ukierunkowana. Jednym z takich osób jest były członek komisji SokoFest36. Mężczyzna napisał maila do prawnika Andreasa. W którym opisał pracę swoich kolegów, jak tego, że szef policji, nie szef komisji Soko, tylko szef policji był strasznie nakręcony na Darsoła. Od razu ukierunkowywał wszystkich do tego, żeby skupili się na morderczym sąsiedzie. Sam mówił o nim, że Andreas jest nieprzyjemny, dziwny i ma dziwne oczy, przez które wygląda właśnie jak morderca.

Na takiej rewizyjnej sprawie sąd ocenia błędy prawne i sprawdza jedynie czy zostało naruszone prawo procesowe. Adwokat Darsoła obiecał, że będzie o niego walczył. I cały czas to robi. Jednak sądy niemieckie nie uważają, że rewizja w tym przypadku jest konieczna. Żona Andreasa wierzy w niewinność męża. Nigdy przez te lata nie widziała go agresywnego. Byli dobrym, zgodnym małżeństwem. Mąż, jeśli były jakieś sytuacje sporne, starał się zawsze rozwiązać je za pomocą dialogu. Nigdy nie używał przemocy. W sądzie zrobiono natomiast z niego agresywnego pijaka, co jest dla jego żony, przyjaciół, rodziny, znajomych wręcz nie do pomyślenia. Darson nie pił alkoholu ani nie palił papierosów. Ludzie znają go jako pomocnego, koleżeńskiego mężczyznę, który nigdy nawet słownie nie zrobił nikomu krzywdy.