33. Sąsiad

W jednym z domów, mieszkań, czy też tych segmentów, będących częścią tej szeregowej zabudowy, mieszka trzyosobowa rodzina Toll. To oni byli jedną z pierwszych rodzin, które wprowadziły się do jednego z mieszkań znajdujących się na szczycie tego budynku. Klaus Toll, czyli głowa tej rodziny, od lat 80. jest agentem nieruchomości. Swoje biuro maklerskie i całą tą małą firmę, którą prowadzi, przeniósł do piwnicy nowego domu. Czyli można powiedzieć, że do pracy daleko nie ma. Obszar, w jakim działa firma Klausa, są to okolice Bamenhausen i Dieburga. Klaus nie prowadzi biura sam. Do pomocy na stanowisko sekretarki zatrudnił swoją żonę Petrę.

A jeśli już nie ma się z sąsiadami bliskiego kontaktu, to przynajmniej każdy stara się nie wadzić nikomu, żeby to życie płynęło w swoim niezakłóconym rytmie. Państwo Tolrzec-Można żyli odizolowani od świata zewnętrznego. Ich kontakty z ludźmi opierały się tylko na pracy, jaką wykonywał Klaus. Jednak tych kontaktów z klientami nie miał zbyt wiele. Nie wiem, czy określenie odizolowanie od zewnętrznego świata jest tutaj odpowiednie, bo przecież Astrid codziennie uczestniczyła w tych terapiach zajęciowych. Klaus jakieś jednak te kontakty z ludźmi miał, może tych kontaktów dużo nie było, no ale jakieś tam jednak były. Ktoś również musiał robić zakupy, a tym samym zaopatrywać rodzinę w prowiant. W tym określeniu chodzi bardziej o to, że cała ta rodzina nie miała i chyba nawet nie zabiegała o kontakty z sąsiadami, jak i o kontakty z własną rodziną.

I oczywiście według mnie nie ma w tym nic złego, bo przecież nie każdy musi ze wszystkimi żyć w poczuciu wielkiej miłości. No ale jeśli z sąsiadami na mnie po drodze, To do rodziny w jakiś tam sposób powinno nas ciągnąć. Niezależnie od tego, jaka by ta rodzina nie była, to zawsze z kimś tam dalszym czy też bliższym kontakt się utrzymuje. A tutaj było jednak inaczej, bo ani Klaus, ani Petra nie byli jedynakami, ale nie tylko nie uczestniczyli w jakichś tam rodzinnych spotkaniach, imprezach, Ale również nie zabiegali o ten kontakt ze swoją rodziną. No oczywiście to wszystko może mieć też swoje drugie dno. I to odizolowanie od świata zewnętrznego, jak i od rodziny mogło wynikać między innymi z tego, że te ich rodziny nie były wspaniałe.

Ja się z takimi opiniami spotkałam, no ale powiem Wam szczerze, nie obrażając tutaj nikogo, wystarczyłoby zasięgnąć jakiejś tam minimalnej choćby wiedzy o dwójka gogle, I dowiedzieć się czegokolwiek, zanim wyciągnie się mylne wnioski na temat osób, którzy chorują na depresję. I właśnie jeśli chodzi o Petrę, wrócę tutaj do tego jej zamknięcia się w domu na cztery spusty, to sąsiedzi mieszkający w podobnych szeregowcach, czy też domach usytuowanych obok tego, w którym mieszka rodzina Toll, nie mieli pojęcia, że Klaus ma żonę, a Astrid matkę. Jeśli chodzi o sąsiadów mieszkających w okolicznych domach, blokach, to jeśli nie znamy ich osobiście, czy też z imienia i nazwiska, to zawsze znamy ich przynajmniej z widzenia. Mijamy ich w osiedlowych sklepach, widzimy na balkonach, czy też w ogrodach, albo podczas spacerów.

Według specjalistów, którzy badali Astrid, była ona również pozbawiona wszelkich emocji. Nie wiem, jak to się odbywało, Powiem Wam szczerze, że nie wiem, jak miało wyglądać to pozbawienie emocji, ale wydaje mi się, że chyba całkowicie nie była ich pozbawiona. Już sam fakt dostawania tych napadów, czyli tego wkurzenia się, to też są pewnego rodzaju emocje, więc nie wiem, jak to by się miało odbywać. Nie zostało to wyjaśnione w wyroku. W tej rodzinie nie tylko Astrid miała bzika na punkcie porządku. Klaus codziennie wstawał między 4 a 5 rano, sprzątał dom, segregował śmieci, co według sąsiadów również było obsesyjne, robił przy tym masę hałasu, przesuwał kosze, ustawiał je równiutko i jeśli był to dzień wystawiania jednego z koszy, to również wystawiał dany kosz na śmieci.

Także wszystko na taśmie było posegregowane i pogrupowane, a po uiszczeniu opłaty Klaus ponownie i bardzo powolnie z mozołem wkładał ten towar do koszyka według, również według ściśle ustalonej przez samego siebie kolejności, wielkości, rodzaju, zawartości i wagi. Myślę, że z tego właśnie powodu był tak wcześnie w markecie i był pierwszym klientem właśnie po to, żeby móc spokojnie sobie posegregować to, co miał segregować i nie zakłócać innym klientom, jak i kasjerom przepływu towaru. Właśnie po to, żeby to kasowanie odbywało się sprawnie. A sami doskonale wiemy, jak w godzinach szczytu takie zakupy w dużych marketach wyglądają. Długie kolejki przy kasach, ludzie spieszący się, poddenerwowani i chcący jak najszybciej zostać, mówiąc potocznie, skasowani i wyjść ze sklepu.

W takim tłumie z pewnością nie raz i nie dwa Klaus został przez klientów potraktowany niegrzecznie, ponieważ to segregowanie przed kasowaniem i po skasowaniu trwało długo. Mężczyzna miał również w zwyczaju codziennie poranne wychodzenie na spacer albo na bieganie. Oczywiście nie ma w tym nic dziwnego, ale zawsze kiedy wychodził z domu, zapalał zewnętrzne światło znajdujące się na elewacji budynku. Światło było zapalane zawsze, kiedy ten wychodził i niezależnie od tego, czy było już o tej godzinie jasno, czy też jeszcze jasno nie było, światło było włączane. Według opinii ludzi, którzy go znali, w tym tych bliższych sąsiadów, Klaus nie należał do typu gburowatych, unikających czy też uciekających przed sąsiadami ludzi.

Oczywiście nie siedział i nie zalewał się łzami, ale zalewał się przeróżnymi trunkami. Swego czasu był stałym bywalcem jednego z barów, który znajdował się w bliskiej okolicy domu. Wracając z tego właśnie baru późnym wieczorem, często też nocą, zataczał się dość mocno i zdarzało się też tak, że się przewracał. No samo zataczanie się, jak i przewracanie będąc w stanie upojenia alkoholowego, nie jest przecież niczym dziwnym, ani nie należy do jakichś tam dziwnych zachowań. Przerażające dla sąsiadów było to, iż Klaus zachowywał się bardzo głośno. Przeważnie śmiał się jak szalony albo wrzeszczał również jak szalony, co znów przerywało spokojny sen sąsiadów albo wprawiało ich w jakiś bliżej nieokreślonych strach.

No wyobraźmy sobie, śpimy i pod naszym oknem ktoś nagle zaczyna się szaleńczo śmiać. Wyrwani z tego snu boimy się przez to okno po prostu wyjrzeć. Te eskapady Klausa do paru, jak i nocne hałasowanie podczas powrotów, po jakimś czasie się skończyło. Co nie znaczy oczywiście, że przestał pić, równie dobrze mógł raczyć się trunkami w zaciszu domowego ogniska. Jednak nikt tak naprawdę nie mógł już jasno z przekonaniem stwierdzić, że nadal ten mężczyzna nadużywa alkoholu. Jedno było pewne, Że ani Petra, ani Klaus nie umieli się w żaden sposób już porozumieć. I codziennie w ich domu dochodziło do kłótni. Kłótnie małżeńskie również nie są niczym dziwnym, bo ludzie się ze sobą kłócą, co jest najczęściej rezultatem różnych nawarstwiających się, jak i niewyjaśnionych problemów, także jednych sąsiadów słychać bardziej, bo są temperamentni,

A innych słychać mniej, czyli różnie w życiu bywa. Jednak kiedy te kłótnie przybierają jakieś tam niezdrowe oblicze to już nie jest dobrze. Bo nie mówię tutaj o ludziach żyjących na pustkowiu, którzy swoimi kłótniami, wrzaskami, obelgami nie uprzykrzają życia innym. Jeśli były jakieś tam różnice zdań z sąsiadami, a z sąsiadami różnie przecież bywa, bo czepiają się a to o nieprzycięty żywopłot, a to o nieogarnięcie wokół domu, albo o zbyt częste grillowanie, to wówczas przy jakiejkolwiek konfrontacji, niezależnie czego by ona dotyczyła, Klaus Toll był nadmiernie agresywny. Mężczyzna nie był skory do otwartych, wyjaśniających dyskusji i nie szedł na żadne ustępstwa.

Czyli zawsze było tak, jak Pan Tol sam sobie tego życzył. Często kończyło się to wyrzuceniem takiego chcącego polubownie rozwiązać problem sąsiada z posesji Tolów, jak i wydania mu ustnego zakazu zbliżania się do tej posesji i do samych mieszkańców zamieszkujących ową posesję. Czyli to jego świergotanie z kierowcami busa, który przyjeżdżał po Astryt według sąsiadów było takim teatrzykiem, w którym główną rolę grał sam Klaus, bo prawdziwe oblicze według sąsiadów było takie, jakie mieli nieprzyjemność znać z codziennego współżycia. I według właśnie sąsiadów ten problemowy i nieustępliwy Klaus to była jego prawdziwa twarz. A z biegiem czasu głowa rodziny, Tol, stawał się coraz bardziej problemowy i żyjący swoim życiem prywatnym w taki sposób, w jaki sam chciał.

Wówczas dochodzi do sporów. Czyli na zasadzie co wolno wojewodzie to nie tobie smrodzie. I podobnie odbywało się to z rodziną Toll. Wiadomo Astrid i Petra nie uczestniczyły w tych przepychankach, ale za to Klaus oczywiście jak najbardziej brał w tym udział. Nie przymykał oka na żadne jakieś tam wyjątkowe sytuacje sąsiadów. Klaus był na tyle przekorny, że nie tolerował wchodzenia na swoją posesję, co oczywiście jest naturalne, bo nikt z nas nie chciałby, żeby jakiś tam sąsiad chodził nam po ogrodzie i zachowywał się jak u siebie. Ale z drugiej strony, jeśli nieprzycięte gałęzie z żywopłotu sąsiada wychodziłyby na teren naszego ogrodu, to wówczas nie utrudniając życia nikomu, wydalibyśmy pozwolenie temu sąsiadowi wejść i je przyciąć,

Albo najzwyczajniej w świecie, sami byśmy je przycięli. Właśnie po to, żeby to życie sąsiedzkie jakoś pozytywnie się toczyło. Jednak Klaus miał pretensje dosłownie o te gałęzie, ale nie pozwalał sąsiadowi wejść do siebie i je przyciąć. Sam też ich nie przycinał. Czyli taka dla sąsiada misja niemożliwa do wykonania. Klaus Toll niezdwiekiem stawał się coraz bardziej złośliwy w stosunku do sąsiadów i coraz bardziej niezrozumiały. Kiedy dzieci sąsiadów bawiły się czy też rzucały piłką i taka piłka wpadła na posesję Klausa, ten się strasznie irytował, krzyczał, że nie życzy sobie, żeby te piłki wpadały do jego ogrodu i nie chciał przykładowo takiej piłeczki dzieciakom oddać, co powodowało znów kolejne spory między sąsiadami.

Legalne, nielegalne, jak i często wówczas osoby znajdujące się w takiej sytuacji myślą, że przykładowo wygrana w grach liczbowych czy też w jakimś tam kasynie rozwiąże ich wszystkie problemy. Podobnie kombinował Klaus, czyli przez okres prawie 10 lat grał na tak zwanych maszynach, jak i wysyłał losy lottom. Miesięcznie tracił ogółem około 2000 euro. No dobra, zapytacie, jak to tracił 2000 euro nie mając dochodów? No ale rodzina Toll miała zasoby finansowe i nie były to małe zasoby. Babcia Astrid przepisała na wnuczkę swój dom, który po jej śmierci został sprzedany za 300 tysięcy marek. Pieniądze oczywiście należały do córki państwa Toll, a nie do Petry i Klausa, ale Klaus rozporządzał tą kwotą.

Rodzina nie podróżowała, więc myślę, że pasa zaciskać aż tak nie musieli. Ale przez lata, czyli przez te 10 lat, kiedy to Klaus przegrywał pieniądze, jak i nie miał wymarzonego dochodu, te zasoby topniały i doszło do tego, że z 300 tysięcy marek zrobiło się 30 tysięcy euro. Także z czasem, kiedy ta kwota topniała, małżeństwo oddalało się od siebie. No i możemy sobie pomyśleć, że depresja Petry to nie tylko rezultat odpieki nad chorą córką, ale być może oczywiście, nie mówię tutaj, że na pewno, ale może to przegrywanie dość sporych sum pieniędzy przez męża, to nadużywanie przez niego alkoholu, też miało jakiś tam wpływ na jej stan psychiczny. Co nie znaczy, że problemy jakie dotykały rodzinę nie miały również żadnego wpływu na samego Klausa.

Klaus, jak co dzień, wstał skoro świt, ubrał się w dres, bo jak już Wam wspomniałam, rano uprawiał jogging, I zanim wyszedł z domu, zabrał się za sprzątanie mieszkania, jak i segregację śmieci. Czyli robił to, co robił codziennie. Po spakowaniu domowych śmieci do worków, zszedł do piwnicy i skierował się do drzwi wyjściowych, czyli tych, które były przez rodzinę Toll używane jako główne. Kiedy otworzył drzwi, zobaczył zamaskowanego napastnika lub napastników z wycelowaną w jego kierunku bronią. Mężczyzna nieświadomy tego, że ktoś może stać za drzwiami, bo jak już wspomniałam, czujnik ruchu, który uruchamiał lampę znajdującą się nad drzwiami, nad właśnie tymi drzwiami, był zasłonięty. Kraus był tak zaskoczony, że wydał z siebie według ustaleń śledczych kilka głośnych krzyków bądź wykrzyczał jakieś słowa.

Napastnik stojący na zewnątrz, ale przed drzwiami mieszkania państwa Toll, w momencie kiedy Kraus je otworzył i wydał z siebie bliżej nieokreślone dźwięki, oddał w kierunku przerażonego mężczyzny dwa strzały. Zaskoczona ofiara nie mogła się obronić. Jednak odruchowo w geście obronnym mężczyzna uniósł lewą rękę i odsunął się do tyłu. Pierwszy strzał otarł się o przedramię ofiary, lecąc tak jakby łukiem do góry i przebił ramię powyżej kości łokciowej. Drugi strzał trafił Klausa w ciągle uniesioną lewą rękę, ocierając się o tak jakby przymkniętą dłoń, raniąc palec serdeczny lewej ręki i opuszek kciuka. Kula następnie przebiła lewą klatkę piersiową, przeszła między żebrami, przebijając lewy górny płat płuca i wyszła powyżej lewej części kręgosłupa.

No a w momencie, kiedy Klaustol osuwał się na podłogę z pochyloną głową, sprawca oddał czwarty i piąty strzał. Czwarty był pudłem, a piąty przeleciał przez nos ofiary, następnie przeszył oczoduł i wyszedł prawym uchem. Klaus Toll wciąż żywy, kilkakrotnie próbował złapać powietrze w płuca, co oczywiście zrobił, przy czym zachłysnął się własną krwią. Sprawca oddał szósty i ostatni strzał w kierunku ofiary. Kula przebiła pierwszy i drugi kręg szyjny, przecinając przyległy, wzdłużony rdzeń kręgowy, po czym przebił czaszkę, gdzie roztrzaskał centralne części móżdżku, aż utknął w lewej potylicy. Ostatni strzał zakończył cierpienia Klausa.

Po upewnieniu się, że Klaus nie żyje, sprawca udał się do sypialni na pierwszym piętrze, w której spała żona mężczyzny, wszedł, stanął po prawej stronie łóżka, po której właśnie spała kobieta, napastnik stanął w odległości niecałego metra od śpiącej kobiety i oddał pierwszy strzał, który trafił kobietę w czoło po lewej stronie, przebił mózg i prawy duży węzeł nerwowy, przebił oczywiście czaszkę i utkwił w poduszce. Kobieta nie zmarła od tego strzału, według patologów jeszcze żyła i oddychając wchłaniała własną krew do płuc. Sprawca następnie wystrzelił drugi pocisk, który przebił ramię ofiary i utkwił w tylnej części ucha. Drugi strzał uszkodził duże węzły nerwowe po drugiej stronie, a co za tym idzie zniszczył duży ośrodek oddechowy.

A Klaus Toll, który miał kontakt z ośrodkiem, jak i z samą Helenę, w powiadamianiu ich był wręcz niezawodny, jednak tego dnia ani ośrodek, ani kierowca nie zostali poinformowani. Kiedy nikt nie otwierał jej drzwi, próbowała skontaktować się z rodziną Toll za pomocą telefonu, jednak nikt nie odbierał. Kobieta nie bardzo wiedziała, co robić, więc zgłosiła swemu przełożonemu, że zaistniała taka dziwna sytuacja i ona nie wie, czy coś się wydarzyło, ale podejrzewała, że coś musiało się złego wydarzyć, czy może rodzina po prostu śpi i nie słyszą tych telefonów. Więc jej przełożony poradził, żeby zadzwoniła ponownie na wszystkie numery telefonów, jakie posiada i jakie należą do rodziny Toll i jeśli nikt nie odbierze, to ma po prostu odjechać.

No ale skąd taki wniosek, że tłumik wykonany został częściowo z pianki budowlanej? Ano stąd, że w każdym pomieszczeniu, w którym oddano strzały, znaleziono kawałki właśnie takiej pianki budowlanej, które leżały rozprzestrzenione w miejscach, z których to właśnie według badań strzelał sprawca. Te odłamki znaleziono przed drzwiami wejściowymi do piwnicy, w miejscu, w którym leżał Klaus, koło łóżka Petry, jak i w sypialni Astrid. Postanowiono zatem, za pomocą wyszukiwarki internetowej, sprawdzić czy istnieją jakiekolwiek strony, na których są instrukcje budowy takiego właśnie tłumika. W taki oto sposób funkcjonariusze trafili na jedną ze stron, z której znów przekierowało ich na jakąś tam podstronę, na której to właśnie instrukcja budowy takiego ustrojstwa była ogólnie dostępna dla wszystkich.

Ktoś taki powinien również znać dobrze angielski w mowie i piśmie, a jeśli zna więcej obcych języków, to oczywiście tym lepiej. Jednak po ukończeniu szkoły i wyuczeniu się zawodu musiał odbyć roczną obowiązkową służbę wojskową. Kiedy wyszedł z wojska, podjął pracę w firmie Auman w Babenhausen, której to adres IP śledczy znaleźli wśród wielu odwiedzających stronę z instrukcją budowy tłumika. Po kilku latach poznał kobietę, którą poślubił w 1995 roku. To właśnie w tym roku panowie Klaus i Andreas się poznali. Tarsą chciał kupić kondominium, a Klaus był w tej sprzedaży pośrednikiem. Kondominium jest to tak jakby zespół budynków mieszkaniowych.

W sprzedaży mieszkania pośredniczył również Klaustol. Panowie się rozpoznali. Klaus oprowadził klientów po sąsiednim mieszkaniu, wszystko przebiegało oczywiście w bardzo przyjaznej atmosferze i kiedy małżeństwo uznało, że chcą posiadać na własność jeden z tych segmentów, reszta spotkań odbywała się w biurze Klausa, które, jak już wspomniałam, mieściło się w piwnicy jego mieszkania. W tym samym roku, czyli w 1999 rodzina Darson była drugą z kolei, które wprowadziły się do tego właśnie szeregowca, a zarazem byli sąsiadami zza ściany Państwa Tolu. Każde z tych segmentów należące do tego samego szeregowca były tak jakby odbiciami lustrzanymi.

Wiadomo, że nie szedł tam z myślą, że dojdzie do jakiejś kłótni, ale miał nadzieję, że sprawę będzie można załatwić polubownie, za pomocą właśnie dialogu. Jednak niestety Klaus nie był chętny do rozmowy czy też do rozwiązywania jakichkolwiek problemów. No ale Andras nie poddawał się. Jeśli nie mógł rozwiązać problemu za pomocą dialogu, no to próbował rozwiązać problem drogą pisemną. Panowie wymienili między sobą kilka listów. Jednak to również nie przyniosło żadnych pozytywnych zmian w zachowaniu państwa Tol. Darsoł cały czas zastanawiał się co zrobić, żeby te nocne harce sąsiadów w końcu się skończyły. I wymyślił, że poprosi koleżankę o pomoc.

W międzyczasie tej walki i prób rozwiązania problemu z zakłócaniem spokoju, rodzina Darson podczas jednej skłótni dochodzącej za ściany wezwała policję, prosząc ich o interwencję. Nie zrobili tego złośliwie, żeby pokazać sąsiadowi, że mają dość, tylko szczerze byli zakłopotani tymi zwierzęcymi odgłosami, byciami, krzykami. Wiadomo, różnie może się zdarzyć i w domu u sąsiadów może dojść do jakiejś tam niepotrzebnej tragedii. No i po zaangażowaniu właściciela budynku, czyli tego mieszkania, jak i po zaangażowaniu policji, Klaus zerwał całkowicie kontakty z sąsiadami. Nie było już miłych pogawędek, serdecznych powitań, jak i rozmów przy płocie.