33. Sąsiad

Matka i ojciec początkowo nie zauważyli żadnych nieprawidłowości w rozwoju swego dziecka i dopiero kiedy dziewczynka poszła do przedszkola okazało się, że nie rozwija się tak jak inne dzieci. Jest wycofana, nie jest skora do zabawy, jak i nie reaguje na polecenia ze strony pań przedszkolanek. Po przeprowadzonych badaniach, przejściu kilku specjalistów, zdiagnozowano u Astryt autyzm. Szukając informacji na temat rodziny spotkałam się z tym, że raz pisano, iż u kobiety zdiagnozowano zespół Aspergera, innym razem, że autyzm, a jeszcze innym, że jedno i drugie. W wyroku również piszą raz tak, a raz tak. Także informuję Was, że takie informacje również możecie znaleźć.

Astryt potrafiła wykonywać jakieś tam proste czynności, jednak według specjalistów nie poradziłaby sobie sama w życiu codziennym. Także właśnie w związku z tym potrzebowała opieki. Skończyła szkołę specjalną, w której również zdała specjalną maturę. Zapoznając się z aktami, momentami miałam wrażenie, że przecież kobieta mogłaby sobie sama poradzić w życiu codziennym. Miała dobrą pamięć, często przeprowadzała rozmowy z sąsiadami i to nie były jakieś tam minutowe wymiany zdań o pogodzie czy o tym, co tam też u kogoś słychać. Ona przeprowadzała dość długie dyskusje, jednak tu trzeba zaznaczyć, że rozmawiała na tematy, które tylko ją interesowały. Nie podejmowała dyskusji, jeśli temat był jakiś dla niej i według niej mało znaczący.

Nie protestowali, bo Astrid dostawała napadów szału. Nie biła nikogo, nie demolowała domu, tylko po prostu zaczynała jednym ciągiem piszczeć. Być może to był taki piskliwy krzyk, ale piszczała tak długo dopóki, albo jej nie ustąpiono, albo się po prostu najzwyczajniej w świecie zmęczyła i uspokoiła. Te ataki powodowały prozaiczne rzeczy. Opiekunowie w ośrodku mówili, że przykładowo powodem do niechcianych przez nie innych reakcji ze strony Astryt było na przykład to, że nie dostała dodatkowej porcji deseru albo to, że musiała przestać wykonywać jakąś tam czynność, na której w danym momencie była skupiona. Można powiedzieć, a niech siedzi i piszczy. Ale ten pisk trwał bardzo, bardzo długo.

Czyli zawsze było tak, jak Pan Tol sam sobie tego życzył. Często kończyło się to wyrzuceniem takiego chcącego polubownie rozwiązać problem sąsiada z posesji Tolów, jak i wydania mu ustnego zakazu zbliżania się do tej posesji i do samych mieszkańców zamieszkujących ową posesję. Czyli to jego świergotanie z kierowcami busa, który przyjeżdżał po Astryt według sąsiadów było takim teatrzykiem, w którym główną rolę grał sam Klaus, bo prawdziwe oblicze według sąsiadów było takie, jakie mieli nieprzyjemność znać z codziennego współżycia. I według właśnie sąsiadów ten problemowy i nieustępliwy Klaus to była jego prawdziwa twarz. A z biegiem czasu głowa rodziny, Tol, stawał się coraz bardziej problemowy i żyjący swoim życiem prywatnym w taki sposób, w jaki sam chciał.

Tego dnia jedna z sąsiadek mieszkająca w szeregowcu obok wracając do domu zauważyła w ogrodzie frontowym państwa Toll Nagą, skuloną, broczącą krwią Astryt. Astryt była naga, całe jej ciało było we krwi, która miejscami była już wyschnięta, ale również w innych miejscach sączyła się nadal świeża krew. Sąsiadka podbiegła do skulonej kobiety, jednak niestety nie mogła dowiedzieć się, co się wydarzyło, ale najważniejsze w tym momencie było to, że kobieta żyła. Spanikowana, Oczywiście sąsiadka, czym prędzej podążyła do mieszkania państwa Myla, sąsiadów mieszkających w innym domu znajdującym się niedaleko i poinformowała ich o leżącej we frontowym ogrodzie Astrid.

Jak już Wam wspomniałam w odcinku Tajemnica kanału Lidabach, praca techników kryminalistycznych przypomina często pracę archeologów, którzy milimetr po milimetrze przeszukują miejsce zbrodni i zbierają wszystkie możliwe ślady. Także w mieszkaniu państwa Toll czekała ich żmudna i bardzo długa praca, do tego nie należąca oczywiście do przyjemnych. Po przeszukaniu miejsca zbrodni, zebraniu wszystkich możliwych śladów, przesłuchaniu świadków, m.in. sąsiadów, kobietę, która zawsze codziennie odbierała astryt do ośrodka, śledczy mogli odtworzyć wydarzenia, jakie miały miejsce rankiem 17 kwietnia 2009 roku. Sprawca lub sprawcy we wczesnych godzinach porannych, 17 kwietnia, czyli w piątek, bezgłośnie i niepostrzeżenie zasłonili czujnik ruchu, który mógłby ich częściowo zdradzić, oczywiście zdradzić tym, że zapaliłoby się światło, gdyby stali naprzeciwko drzwi, i zaczaili się na zewnątrz, przy drzwiach prowadzących do piwnicy.

Drugi strzał trafił Astryt w okolice szczęki nad podbródkiem, tym samym miażdżąc kości, w następstwie czego zostały one częściowo sproszkowane. Po danym drugim strzale najprawdopodobniej kobieta straciła przytomność, a utrata przytomności najprawdopodobniej uratowała jej życie. Ponieważ napastnik bądź napastnicy byli przekonani, iż pozbawili ją życia. Następnie napastnik bądź napastnicy opuścili dom państwa Tol i uciekli. Z ustaleń śledczych wynika, iż Astrid straciła przytomność, a z powodu obrażeń, jakie sprawca bądź też sprawcy jej zadali, Traciła znaczne ilości krwi. Kiedy odzyskała przytomność, prawdopodobnie zachłystując się własną krwią, wstała z łóżka, nadal krztusząc się tą krwią, kaszląc, podeszła do drzwi sypialni, ale nie odważyła się ich otworzyć.

W szeregi komisji SOKO wciągnięto 30 najlepszych śledczych. 19 kwietnia przesłuchano sąsiadów mieszkających w tym samym szeregowcu, jak i tych zamieszkujących okoliczne domy. Śledczy po przeszukaniu miejsca zbrodni doszli do wniosku, że napastnik musiał posiadać tłumik, ponieważ ani Petra nie została wybudzona odgłosami wystrzałów, ani Astryt. Ale w trakcie przesłuchań okazało się, że sąsiadka, która znalazła 37-latkę pod jej domem, jak i sąsiad zamieszkujący ten sam szeregowiec, jak i jeszcze jeden sąsiad zamieszkujący inny dom, słyszeli nad ranem dwa wystrzały. Według śledczych sąsiedzi mogli słyszeć właśnie dwa pierwsze strzały, które zostały oddane jeszcze na zewnątrz.

Bo biorąc pod uwagę to, że nie tylko milimetr po milimetrze przeszukali miejsce zbrodni, ale również byli w stanie prześledzić każdy ruch sprawcy, jak i to z ilu metrów strzelał, pod jakim kątem te kule leciały, gdzie się odbijały, a eksperci mogli również przedstawić w sądzie wyniki swoich badań dotyczących oczywiście składu prochu, rodzaju broni, jak i rodzaju amunicji. W tym czasie, jak już oczywiście wspomniałam, wcześniej przesłuchiwani byli świadkowie, czyli sąsiedzi, bywalcy baru, do którego niegdyś zachodził Klaustol. Przesłuchiwano również dostawców gazet, kierowcę, która codziennie odbierała astryt i transportowała na te terapie zajęciowe. Przesłuchiwani byli również dostawcy pizzy z pobliskiej pizzerii.