33. Sąsiad

W każdym razie była przez sąsiadów bardzo pozytywnie odbierana i ludzie czasem się dziwili, że potrzebuje ciągłej opieki. Córka państwa Tol nie siedziała w domu zamknięta przed światem i nie dzieliła tego życia tylko i wyłącznie z rodzicami. Codziennie rano około 7.25 specjalnie do tego przeznaczony bus, czyli tzw. służba pomocy osobom niepełnosprawnym, odbierała ją z domu i zawoziła wraz z innymi osobami do Dieburga. Gdzie znajdował się budynek Stowarzyszenia Pomocy Niepełnosprawnym. Astrid odbywała tam terapię zajęciową, ale również wykonywała pracę, za którą dostawała wynagrodzenie. W tygodniu, czyli od poniedziałku do czwartku, do domu wracała około 16.20, a w piątki pod domem była już o 13.15.

Segment kuchenny, jak i lodówka, wciąż jeszcze były pokryte folią, czyli tak jak go montażyści zamontowali, tak po prostu stał z tą folią ochronną, która dość mocno rzucała się w oczy, ponieważ była w kolorze niebieskim. No i okej, można w domu nie gotować i to nie jest uznane za coś dziwnego, moim skromnym zdaniem. Bo jak już wspomniałam, można nie lubić, można nie umieć. No ale jakiś tam czajnik, czy też być może piekarnik, mógłby być używany. Czy może nawet jakaś tam mikrofalówka, choćby do zagrzania jakiegoś kupionego gotowego posiłku. No ale w tym przypadku nawet to nie było używane. I to nie znaczy, że rodzina nic nie jadła. Oczywiście jedli. Te posiłki były zamawiane dla Petry i Klausa, ponieważ córka państwa Tol jadła obiady w ośrodku, w którym przebywała codziennie.

Czyli zawsze było tak, jak Pan Tol sam sobie tego życzył. Często kończyło się to wyrzuceniem takiego chcącego polubownie rozwiązać problem sąsiada z posesji Tolów, jak i wydania mu ustnego zakazu zbliżania się do tej posesji i do samych mieszkańców zamieszkujących ową posesję. Czyli to jego świergotanie z kierowcami busa, który przyjeżdżał po Astryt według sąsiadów było takim teatrzykiem, w którym główną rolę grał sam Klaus, bo prawdziwe oblicze według sąsiadów było takie, jakie mieli nieprzyjemność znać z codziennego współżycia. I według właśnie sąsiadów ten problemowy i nieustępliwy Klaus to była jego prawdziwa twarz. A z biegiem czasu głowa rodziny, Tol, stawał się coraz bardziej problemowy i żyjący swoim życiem prywatnym w taki sposób, w jaki sam chciał.

I tutaj wielu twierdzi, że córka państwa Tol mogłaby świetnie poradzić sobie żyjąc sama w pojedynkę, ale istnieje podejrzenie, że właśnie z powodów tych 300 tysięcy marek rodzice zrobili wszystko, żeby mieć tą opiekę nad córką. Nie wiem ile jest w tym prawdy i nie wiem czy ją ubezwłasnowolnili, bo takiej informacji nie znalazłam, ale sam fakt, że ich córka potrzebowała ich opieki może mieć właśnie takie drugie dno. Z taką kwotą na koncie rodzina nie powinna mieć problemów finansowych, bo przy odrobinie dobrej organizacji, zaciśnięcia pasa, mogliby za te pieniądze spokojnie żyć. Choć w tym przypadku rodzina nie musiała pasa zaciskać. Petra nie wydawała pieniędzy na jakieś tam ekstraciuchy, kosmetyczki, fryzjerów.

Drugi strzał trafił Astryt w okolice szczęki nad podbródkiem, tym samym miażdżąc kości, w następstwie czego zostały one częściowo sproszkowane. Po danym drugim strzale najprawdopodobniej kobieta straciła przytomność, a utrata przytomności najprawdopodobniej uratowała jej życie. Ponieważ napastnik bądź napastnicy byli przekonani, iż pozbawili ją życia. Następnie napastnik bądź napastnicy opuścili dom państwa Tol i uciekli. Z ustaleń śledczych wynika, iż Astrid straciła przytomność, a z powodu obrażeń, jakie sprawca bądź też sprawcy jej zadali, Traciła znaczne ilości krwi. Kiedy odzyskała przytomność, prawdopodobnie zachłystując się własną krwią, wstała z łóżka, nadal krztusząc się tą krwią, kaszląc, podeszła do drzwi sypialni, ale nie odważyła się ich otworzyć.

W sprzedaży mieszkania pośredniczył również Klaustol. Panowie się rozpoznali. Klaus oprowadził klientów po sąsiednim mieszkaniu, wszystko przebiegało oczywiście w bardzo przyjaznej atmosferze i kiedy małżeństwo uznało, że chcą posiadać na własność jeden z tych segmentów, reszta spotkań odbywała się w biurze Klausa, które, jak już wspomniałam, mieściło się w piwnicy jego mieszkania. W tym samym roku, czyli w 1999 rodzina Darson była drugą z kolei, które wprowadziły się do tego właśnie szeregowca, a zarazem byli sąsiadami zza ściany Państwa Tolu. Każde z tych segmentów należące do tego samego szeregowca były tak jakby odbiciami lustrzanymi.

Każde było podpiwniczone i miało piętro wraz z poddaszem. Przez kilka miesięcy, w tym samym roku, prowadziły się jeszcze dwie pozostałe rodziny do tego samego szeregowca. Wyobraźmy sobie teraz, że stoimy przodem do tego szeregowca i po lewej stronie od mieszkania szczytowego wyliczę Wam po kolei sąsiadów, którzy tam mieszkali. Czyli zaczynając od lewego szczytu, w pierwszym segmencie mieszkała rodzina Tol, później rodzina Darsą, następnie rodzina Capę i w segmencie szczytowym po prawej stronie mieszkała rodzina Beka. Można by było powiedzieć, że nic tym ludziom do szczęścia nie powinno być więcej potrzebne. Ale niestety specyficzne życie rodziny Toll potrafiło im skutecznie uprzykrzyć życie.

I tu nie chodzi o to, że przykładowo sąsiedzi zaglądali rodzinie Toll do ogródka, tylko chodzi między innymi o hałas, o którym już wcześniej Wam wspomniałam. Sąsiedzi niejednokrotnie byli wyrywani ze snu w nocy poprzez kłótnie, poprzez te zwierzęce wycie obu kopiet, jak i trzaskanie drzwiami, które odbywało się w mieszkaniu państwa Tol. Jeśli raz czy dwa w jakimś przedziale czasowym obudzą nas kłótnie sąsiadów, można jeszcze na to przymknąć oko. Ale jeśli co noc jest się wyrywanym ze snu, to nie jest już dobre dla naszego psychicznego samopoczucia przede wszystkim. Przez dwa lata sąsiedzi znosili w ciszy te hałasy, aż w końcu w 2001 roku Andreas postanowił rozmówić się z sąsiadem w sprawie właśnie tych nocnych akcji i wybrał się do niego na rozmowę.

Wiadomo, że nie szedł tam z myślą, że dojdzie do jakiejś kłótni, ale miał nadzieję, że sprawę będzie można załatwić polubownie, za pomocą właśnie dialogu. Jednak niestety Klaus nie był chętny do rozmowy czy też do rozwiązywania jakichkolwiek problemów. No ale Andras nie poddawał się. Jeśli nie mógł rozwiązać problemu za pomocą dialogu, no to próbował rozwiązać problem drogą pisemną. Panowie wymienili między sobą kilka listów. Jednak to również nie przyniosło żadnych pozytywnych zmian w zachowaniu państwa Tol. Darsoł cały czas zastanawiał się co zrobić, żeby te nocne harce sąsiadów w końcu się skończyły. I wymyślił, że poprosi koleżankę o pomoc.

Pies praktycznie od razu wyłapał trop, wybiegł z posesji, przebiegł drogę i pobędził w kierunku jakiegoś tam pola, gdzie ślad się urwał. 8 maja 2009 roku z Turingi zaangażowano drugiego psa, który wabił się pluton. Pobrano wówczas próbki zapachowe od wszystkich sąsiadów państwa Tol, jak i oczywiście od Andreasa. Mówiąc od wszystkich sąsiadów, chodzi oczywiście o tych, którzy zamieszkują ten sam szeregowiec. Podano psu te próbki zapachowe, które zwierzę miało dosłownie podsunięte pod sam nos i wprowadzono go do mieszkania państwa Toll. Pies przeszukał miejsce zbrodni, ale nie podjął żadnego konkretnego tropu. Nie wyczuł żadnego z zapachów, które mu, mówiąc kolokwialnie, podstawiono pod nos.