Lalka rozdz. 9

W trzecim salonie, dokąd wszedł z hrabiną Wokulski, Znajdował się bufet tudzież mnóstwo większych i mniejszych stolików, przy których dwójkami, trójkami, nawet czwórkami siedzieli zaproszeni. Kilku służących roznosiło potrawy i wina, a dyrygowała nimi panna Izabela, widocznie zastępując gospodynię. Miała na sobie bladoniebieską suknię, I wielkie perły na szyi. Była tak piękna i tak majestatyczna w ruchach, że Wokulski patrząc na nią skamieniał. Nawet marzyć o niej nie mogę, pomyślał z rozpaczą. Jednocześnie we framudze okna spostrzegł młodego człowieka, który był wczoraj na grobach, a dziś siedział sam przy małym stoliczku, nie spuszczając oka z panny Izabeli.

Cóż to za świat? Co to za świat? A jednak jeszcze mu czegoś brakło. Chciał choć raz spojrzeć na pannę Izabelę. No, w sali ją zobaczy. Lokaj otworzył drzwi do sali. Znowu wszystkie głowy zwróciły się w jego stronę i ucichły rozmowy jak szum odlatującego ptactwa. Nastała chwila ciszy, w której wszyscy patrzyli na Wokulskiego, a on nie widział nikogo, tylko rozgorączkowanym spojrzeniem szukał bladoniebieskiej sukni. – Tu jej nie ma – pomyślał. – No? — Tylko patrzcie, jaką sobie nic z was nie robi — szepnął śmiejąc się staruszek z siwymi faworytami.

Zdawało się, że zdobywcę frankowego garnituru na rękach zaniosą do miasta. Wtem zapał ostegł. Ludzie biegli wolniej, nawet zatrzymywali się, okrzyki cichły, wreszcie zupełnie umilkły. Chwilowy triumfator zsunął się ze szczytu i w parę minut zapomniano o nim. – Przestroga dla mnie – szepnął Wokulski, ocierając pod szczoła. Plac i rozbawione tłumy obmierzły mu do reszty. Zawrócił do miasta. Środkiem alei wciąż toczyły się dorożki i prowozy. W jednym Wokulski zobaczył bladoniebieską suknię. – Panna Izabela? – serce poczęło mu bić gwałtownie.