Lalka rozdz. 9

Hrabina o mało nie zemdlała, czując, że Wokulski musi domyślać się znaczenia słów jej siostrzenicy, choćby nie znał żadnego języka. Możesz, panie Wokulski? Rzekła z gorączkowym pośpiechem, możesz łatwo zdobyć sobie zasługę w życiu przyszłym, choćby przebaczając urazy. Zawsze je przebaczam. Odparł nieco zdziwiony. Pozwól sobie powiedzieć, że nie zawsze, ciągnęła pani hrabina, jestem stara kobieta i twoja przyjaciółka, panie Wokulski, dodała z naciskiem, więc zrobisz mi pewne ustępstwo. Czekam na rozkazy pani, Onegdaj dałeś dymisję jednemu z twoich urzędników, niejakiemu Mraczewskiemu.

– Za cóż to? – nagle odezwała się panna Izabela. – Nie wiem – rzekła hrabina. – Podobno chodziło o różnicę przekonań politycznych czy coś w tym guście. – Więc ten młody człowiek ma przekonania? – zawołała panna Izabela. To ciekawe. Powiedziała to w sposób tak zabawny, że Wokulski poczuł, jak ustępuje mu z serca niechęć do Mraczewskiego. Nie o przekonania chodziło, pani hrabino, odezwał się. Ale o nietaktowne uwagi o osobach, które odwiedzają nasz magazyn. Może te osoby same postępują nietaktownie? Wtrąciła panna Izabela. Im wolno, one za to płacą, odpowiedział spokojnie Wokulski.

Panna Izabela podniosła oczy od książki i dziwnym wzrokiem patrząc na Wokulskiego spytała. Pan nigdy nie cofa swoich postanowień? Nie, odpowiedział, ale w tej chwili spuścił oczy. A gdybym poprosiła za tym młodym człowiekiem? Wokulski spojrzał na nią zdumiony. W takim razie odpowiedziałbym, że pan Mraczewski stracił pracę, ponieważ niestosownie odzywał się o osobach, które zaszczyciły go trochę łaskawszym tonem w rozmowie. Jeżeli jednak pani każe... Teraz panna Izabela spuściła oczy, zmieszana w wysokim stopniu. A wszystko mi jedno w rezultacie, gdzie się osiedli ten młody człowiek.