Olimpiada - Rzut młotem

Pamiętasz samochód, którego wujek nie chciał mu oddać? Pojechaliśmy ze znajomymi na Maderę. Umowa taka, że wynajmujemy samochód. W jeden dzień prowadzi Michał, a w drugi mój Alfonso. Mówię, że ja odpadam, bo ostatni raz prowadziłem, jak wysiadłam z placu. A pan powiedział, że niestety zdała pani. Olek chętnie się zgodził. Ja zdziwiona, bo w sumie to ja nigdy nie widziałam, jak on prowadzi samochód. Więc w dzień, kiedy miała być jego kolej, mówię, a pokaż, jakie masz zdjęcie na prawo jazdy. A on, że nie, bo się wstydzi. No kurde, jesteśmy razem rok, a on się wstydzi zdjęcia na dokumencie? Ja mówię, że ja bym mu pokazała, a on do mnie, że zapomniał go wziąć i nie chciał mi mówić, bo bym była zła. No tak, bo przecież ja jakiś terror wprowadzam, skoro się bał. Wracamy do Polski i mówię, pokaż mi prawo jazdy, a on, że w domu zostawił rodzinnym.

Zacznijmy zanim emocje rozpalą nas i... Cześć Asiu! Chyba nie powinnam reagować takim entuzjazmem, ale hej, nareszcie nagrasz odcinek o moim byłym. Myślę, że z tego gagatka spokojnie miałabyś materiał na książkę, ale postaram się możliwie jak najbardziej to streścić. Michała i Niezmienione poznałam jeszcze przed studiami w wakacje. Zapoznała nas ze sobą moja przyjaciółka, która kojarzyła go jako fajnego gościa, tylko z brakiem szczęścia do kobiet. Między nami od razu zaiskrzyło. W zasadzie nie mogłam uwierzyć w swoje szczęście. Nareszcie poznałam normalnego gościa. Tak właśnie przedstawiałam to przyjaciołom i rodzinie, kiedy opowiadałam o Michale. Starszy ode mnie, był rok wyżej na studiach. Ten sam kierunek. Wcześniej studiował prawo, ale zrezygnował, bo to nie dla niego.

Po prawie został mu elegancki styl. Codziennie chodził w marynarce i koszuli. Hot! Aktywnie działał w różnych organizacjach studenckich, również naukowych. Wolontariat, akcje edukacyjne dla dzieciaków, szlachetna paczka, DKMS, krwiodawstwo. No, pełny pakiet. Złoty chłopiec, serce na dłoni. Poza tym paczka znajomych, miłość do piesków, górskie wędrówki i kilometry pociągiem po Polsce. Inteligentny, z poczuciem humoru, oglądający te same filmy co ja i słuchający tej samej muzyki. Czy mogłabym wyobrazić sobie człowieka bardziej skrojonego dla mnie? Nigdy w życiu. Być może dlatego, że wszystko to podpucha. Michał okazał się być po prostu dobrym kłamcą. Prawo? Po pierwszym roku zrezygnował, bo windek się same truje i nikt nie chciał go tam ciągnąć za rączkę.

Wbrew pozorom, które robił na początku, nie był typem lidera, który pracuje z zespołem i daje przykład, tylko typem dyrektora z PRL, który siedzi i rozkazuje, co zniechęcało innych do działania w ramach jakiejkolwiek studenckiej organizacji. Znajomi byli. Dla nich to by w ogień skoczył, ale najlepiej na piwko. Pieski lubił głaskać, ale jak trzeba było wyprowadzić czy nakarmić, to on się ulatnia. Górskie wędrówki z poziomu wyciągu albo palce po mapie. Raz zabrałam go ze sobą w karkonosze, zaplanowałam szlak na około 25 kilometrów, a nasz mistrz świata miał robić trekkingi po 40 kilometrów dziennie. Musiałam skrócić do 13 kilometrów, bo po wejściu na 800 metrów nad poziomem morza Michał wyglądał jakby miał zaraz wyzionąć ducha. Poważnie rozważa on dzwonienie po gopr. Później już nigdy nie pojechaliśmy w góry.

Pociąg szybko zamienił na auto od rodziców, które często prowadził ktoś inny, żeby on mógł pić soplicę cytrynową z piersiówki. Czy mogłabym wyobrazić sobie człowieka, który bardziej zniszczy mnie psychicznie? Nigdy w życiu. Kłamstwa Michała wychodziły powoli, pomalutku, etapami. Za każdym razem po cichu, zasłonięte albo przy okazji większej dramy. Dzięki temu tkwiłam w tym związku długo. Najpierw to było super, później, bo te kilka nieścisłości nie były aż tak straszne, a na koniec, bo tak wsiąknęłam w te karuzele kłamstwa, że ciężko było mi się wygrzebać. Byłam z Michałem pięć lat. Na studiach spadł na mój rok, co spowodowało, że dociągnęłam go do czwartego roku, robiąc za niego wszystkie sprawozdania i projekty. Poległ ostatecznie, bo okazało się, że nadal nie zaliczył warunków z pierwszego roku.

Samej pracy też nie napisał. W międzyczasie zdążyliśmy zamieszkać razem. Ja znalazłam mieszkanie i to ja rozpakowywałam kartony, bo on był na piwku ze znajomymi. Adoptowaliśmy też psa, który wymagał wiele pracy. Oczywiście wykonywanej tylko przeze mnie. On zabierał go ze sobą na podryw. Michał bardzo kochał wszystkie kobiety tego świata, kobiety i alkohol. Pozbyłam się go ze swojego życia dwa lata temu. Nie chciał się do mnie wprowadzić, do ostatniej chwili miał opory ze spakowaniem swoich rzeczy. A wyprowadzić, słuchajcie, nie chciał się od niej wyprowadzić. Nie chciał spakować się. Mama załatwiła mu miejsce w akademiku. Do tej pory chodzę na terapię i nie piję alkoholu. Pies mieszka ze mną. Pozdrawiam wszystkie idiotki, damskie i męskie. Idiotka. No, tutaj też się niezły wirek świrek trafił. Też kompletnie zmieniona osobowość, ale też taka jakaś ambicja, nie?