Olimpiada - Rzut młotem

Więc będziemy rzucać do sektora rzutów i nasze zawodniczki wspólnymi siłami rozpoczynają pierwszy obrót. Widzimy drugi obrót, trzeci obrót. Drodzy Państwo, leci młot. Długo zbieramy się do napisania do ciebie z historią lesbijskiego zmierzchu, gdzie w rolach głównych mamy dwie światowej klasy, członkinie klubu sportowego Idiotek w roli Jacoba i Edwarda oraz jedną, mniej atrakcyjną od Kristen Stewart, ale za to 100 razy bardziej toksyczną Belle. Całe szczęście zabrałyśmy się do tego dopiero teraz, bo dzięki temu historia pasuje do olimpiady i kończy się prawdziwym happy endem. Nie da rady opisać tego tak szczegółowo, żeby opowiadanie tej historii nie zajęło 7 godzin i nie zabrało potencjału na sprzedanie story Netflixowi, także wyciągając creme de la creme.

Kocham to w ogóle, że już stosujemy nową olimpijską nomenklaturę, czyli zapasy, czyli zapasowa dziewczyna. Delikatnie mówiąc, była stosunkowo niezdecydowana, która z nas i czy w ogóle któraś jest materiałem na prawdziwy związek. Tak więc Bella, Basia, żyje sobie spokojnie w związku, gdzie w mieszkaniu ma kompleksową opiekę pod kątem prania, sprzątania, gotowania, a także odbierania najebanej jak szpadel z każdego zakątka miasta i okolic, a dodatkowo korzysta z opcji koła zapasowego, jeśli akurat potrzebuje rozrywki, do narzekania na okropny w jej przekonaniu związek, czy też potwierdzenia swoich przekonań, czyli przekonań o byciu najlepszą. Bo warto tutaj zarysować cechy naszej głównej bohaterki, przejawiająca cechy lekko narcystyczne, ale przy tym wgłębi siebie bardzo niepewno własnej wartości i pochodząca z bardzo katolickiej rodziny.

I niektórzy wierzą w przyjaźń damską, męską. Niektórzy nie. Ja wierzę na przykład. Ale każdy może zadecydować sam. Natomiast z mojego doświadczenia mailowego, jak się ma intuicję, że koleżanka naszego typa albo typiary coś nam śmierdzi, sokiem ze śmieci, To zazwyczaj intuicja niestety ma rację. No ale wrócimy do historii. Czas mijał, a my z Magdą zaczęłyśmy mieć ze sobą bardzo dobry kontakt. Nasze spotkania potrafiły trwać po 12 godzin. I żadna z nas nie skleiła wtedy, że coś jest na rzeczy i może trzeba kopnąć bellę z powrotem w stronę zmierzchu i być razem. A zazdrość typiary-młociary o nasz kontakt rosła w siłę. Sama nawet przyznała, że boi się, że to my się ze sobą w końcu prześpimy. I każdego dnia robiła nam sceny i wyrzuty o wzajemny kontakt. Moje idiotkowanie było też naznaczone jej toksycznością, która na chwilę przejęła nade mną kontrolę, ponieważ wciąż tkwiłam w zapasach z Basią, mimo nawiązywania przyjacielskiej relacji z Magną.

Na tamtym etapie jednak poziom zjebania w bagnie z gówna był już tak duży, że jak widać zabrał także mi prosty kręgosłup moralny i nabawił tymczasowej skoliozy. Nastał moment tak zwanego hop-siup zmiana dup, ponieważ gdy już prawie jedną nogą uwolniłam się od tej wampirzy przeszłości i widziałam pierwsze promyki słońca nad taflą bagienka, Bella po zerwaniu z Magdą w dniu ich rocznicy zadzwoniła do mnie, mówiąc, że jednak mnie kocha i chciałaby być razem. Chryste panie, no i co ja? Cyk i idziemy w to. Oczywiście nie było kolorowo. Na początku pojawiła się zazdrość o zupełnie inną koleżankę i zarzuty, że ona mi się podoba i tu z nią na pewno chcę być. Ale całe szczęście przeszłam test. Test polegał na tym, że na urodzinach wspomnianej koleżanki nasza typiara-młociara sprawdzała, czy więcej czasu poświęcę jej, czy solenizantce.

Aż w końcu jesteśmy w momencie, gdy już półtora roku jesteśmy razem. Mamy kota, żyjemy w świętym spokoju, szczęśliwe jak nigdy. Jak widać, nic tak nie łączy jak wspólne doświadczenia. Szkoda tylko, że przez toksyczne bagno tych doświadczeń straciłyśmy jakieś pięć lat szczęścia, wspólnego życia i pieniędzy na terapię. Na szczęście teraz już żadna z nas nie ma z Basią kontaktu, chociaż ptaszki ćwierkają nam, że w przypadku jej małżeńskiej relacji można powiedzieć, że trafił swój na swego. Na podstawie naszej historii żałujemy tylko, że Zmierzch nie był nagrywany w nowoczesnych czasach Netflixa, bo jak widać kultowa historia mogłaby się skończyć pięknym związkiem Jacoba z Edwardem i kopnięciem niezdecydowanej Belli w dupę. Pozdrawiamy wszystkie idiotki i idiotków oraz życzymy, żeby każdy wyszedł ze swojego prywatnego, gównianego bagna i zagościł na zielonej łące szczęścia.