Olimpiada - Rzut młotem

Oto wspólna część historii z naszą typiarą Młociarą. Historia zaczyna się od początku moich studiów i mojego poznania, nazwijmy ją, Basi, typiary-młociary. Generalnie dość szybko zaczęłyśmy ze sobą sypiać w zaproponowanym przez nią układzie, oczywiście ściśle tajnym, przez poufnym, że nie będziemy nazywać tego związkiem, ale będziemy na wyłączność z mojej strony. Będziemy się też normalnie widywać, ale oczywiście w pełnej dyskrecji i nie będziemy nic od siebie oczekiwać. No słuchajcie, klasyczny chyba situationship, że niby to relacja, ale nieoficjalna, no bo niby nie związek, ale współżycie, igraszki, no i niby na wyłączność, ale tak tylko dla jednej ze stron bardziej.

No dobra, ja oczarowana i chyba odurzona zapachem toksycznych odpadów, poszłam w to. Nasz układ trwał kilka miesięcy i skończył się w styczniu w wyniku niespodziewanego urwania kontaktu ze strony Basi. Być może jej postanowieniem noworocznym było zostać hetero? Odpowiadając na to pytanie, nawet jeśli taki był plan, to nie wyszło, ponieważ w okolicach kwietnia poznała się z Magdą, która wraz ze mną opisuje tę historię. Trochę kręcenia, trochę czarowania i pozostawania swoich toksycznych feromonów i udało się. Magda została złapana w sidła i też weszła z Basią w relację. Tym razem jednak był to już nie układ, a związek. Co nie sprawiło jednak, że nasza typiara-młociara zrezygnowała z robienia backupów. Jednocześnie uprawiała zapasy też ze mną, tak na wszelki wypadek, w razie jakby związek nie wyszedł.

Kocham to w ogóle, że już stosujemy nową olimpijską nomenklaturę, czyli zapasy, czyli zapasowa dziewczyna. Delikatnie mówiąc, była stosunkowo niezdecydowana, która z nas i czy w ogóle któraś jest materiałem na prawdziwy związek. Tak więc Bella, Basia, żyje sobie spokojnie w związku, gdzie w mieszkaniu ma kompleksową opiekę pod kątem prania, sprzątania, gotowania, a także odbierania najebanej jak szpadel z każdego zakątka miasta i okolic, a dodatkowo korzysta z opcji koła zapasowego, jeśli akurat potrzebuje rozrywki, do narzekania na okropny w jej przekonaniu związek, czy też potwierdzenia swoich przekonań, czyli przekonań o byciu najlepszą. Bo warto tutaj zarysować cechy naszej głównej bohaterki, przejawiająca cechy lekko narcystyczne, ale przy tym wgłębi siebie bardzo niepewno własnej wartości i pochodząca z bardzo katolickiej rodziny.

Możesz tylko wyobrazić sobie nasze zdziwienie, gdy obie z Magdą, nieświadome wzajemnej współpracy, siadałyśmy po zarwanej nocy pisania lub czekania, czy Basia wróci sama, czy będzie trzeba ją odebrać, bo inaczej pijana pójdzie ćwiczyć zapasy z kimś innym i odkrywałyśmy, że nasz obiekt westchnień w nocy Napisał cały rozdział pracy. Tymczasem Basia po powrocie z imprezy kopiowała tylko nam wzajemnie nowe fragmenty plików i szła na zasłużony senny odpoczynek. Jak już wtedy byłyśmy naiwne, ale przynajmniej teraz po czasie uznajemy, że należy nam się dodatkowy tytuł licencjata przed nazwiskiem. W całym tym czasie Basia oczywiście zapewniała Magdę, że ja jestem tylko koleżanką, że nie ma się co martwić i że ona to sobie wszystko tylko ma urojenia w głowie.

I niektórzy wierzą w przyjaźń damską, męską. Niektórzy nie. Ja wierzę na przykład. Ale każdy może zadecydować sam. Natomiast z mojego doświadczenia mailowego, jak się ma intuicję, że koleżanka naszego typa albo typiary coś nam śmierdzi, sokiem ze śmieci, To zazwyczaj intuicja niestety ma rację. No ale wrócimy do historii. Czas mijał, a my z Magdą zaczęłyśmy mieć ze sobą bardzo dobry kontakt. Nasze spotkania potrafiły trwać po 12 godzin. I żadna z nas nie skleiła wtedy, że coś jest na rzeczy i może trzeba kopnąć bellę z powrotem w stronę zmierzchu i być razem. A zazdrość typiary-młociary o nasz kontakt rosła w siłę. Sama nawet przyznała, że boi się, że to my się ze sobą w końcu prześpimy. I każdego dnia robiła nam sceny i wyrzuty o wzajemny kontakt. Moje idiotkowanie było też naznaczone jej toksycznością, która na chwilę przejęła nade mną kontrolę, ponieważ wciąż tkwiłam w zapasach z Basią, mimo nawiązywania przyjacielskiej relacji z Magną.

Byłam świadoma próby, także oczywiście z największą dbałością. Wywiązałam się z zadania. W nagrodę w drodze powrotnej dostałam tu werble, zwiniętą białą kartkę papieru. Po rozwinięciu i zobaczeniu, że nic na niej nie ma, dowiedziałam się, że to jest biała kartka, która symbolizuje świeży start naszej relacji i początek związku, bo Basia już czuje, że wolę ją i że możemy być razem. Poetyckie. Później było już tylko lepiej, bo typiara młodziara w trakcie związku oczywiście zapewniała mnie, że nie ma z Magdą kontaktu i że ona to już w ogóle jej nie obchodzi, jednocześnie trzymając ją w zapasie, utrzymując codzienny kontakt i katując ją dawaniem nadziei na powrót do relacji. Mi powiedziała jednak, że nie możemy się przyznać, że jesteśmy razem, no bo ona nie chce, żeby ktoś wiedział, że jest znowu z dziewczyną, a poza tym ma, gdzie będzie przykro.

Gdy wam odcinek o tęczowych dziewczynach, to nawet mówiłam, że to dla większości lesbijek jest największy trigger i zagrożenie. I że są tylko eksperymentem i związek z nimi nie jest na poważny i nie jest stabilny. A tu taki tekst. Ja pierdolę. No po prostu jak zniszczyć komuś poczucie własnej wartości jednym zdaniem. Pływałam w tym bagnie rok, w trakcie którego w wyniku jej kłamstw pokłóciłam się nawet z moją przyjaciółką na trzy miesiące, bo Basia czuła się zagrożona obecnością kogoś, kto widzi ponad powierzchnią bagienka. Po wspólnym roku nastały wakacje, w czasie których przypadała również rocznica naszego zejścia się. Fun fact, wakacje były w miejscu, do którego wcześniej obiecała zabrać Magdę jako prezent z okazji jej obrony na studiach. Wracałyśmy z nich w dniu naszej rocznicy, o takiej porze, żeby Basia zążyła na urodziny znajomej, które odbywały się w innym mieście niż mieszkałyśmy, ale akurat tam miałyśmy lot powrotny.

Wspomniana znajoma zaproponowała, że skoro jesteśmy tu razem, no to też przecież mogę przyjść na imprezę. Basi nie zachwycił ten pomysł, więc w dzień naszej rocznicy wróciłam sama pociągiem do domu. I nie uwierzysz, co się stało. Na tej imprezie Basia znowu miała atak amnezji i zdradziła mnie z jakimś typem. Ale to nic. Po tym jak zrobiła, postanowiła cała zapłakana około pierwszej nad ranem zadzwonić do Magdy, przyznać się, że od roku jest ze mną. No i dodać, że to chyba nieaktualne, bo właśnie mnie zdradziła. Cóż to była za wspaniała, cudowna noc dla naszej całej trójki. Następnego dnia, gdy amnezja już minęła i wróciła do mnie do domu, przyznała się do zdrady. Do telefonu do Magdy już nie, ale no nie można się przecież czepiać szczegółów. No, muszę przyznać, wcięło mnie.

że jak to w chwilach niepewności przy odpowiedzi w milionerach sięgnęła już po koło ratunkowe i gdy przynosiła mi te ckliwe poematy, to w jej mieszkaniu była już Magda, która teraz przejęła znowu obowiązki związkowe. A nieboże, słuchajcie, czy ona to wszystko robiła, bo nie chciała za czynsz płacić? O co to w ogóle chodzi? Bo to jest niemożliwe, żeby ktoś to robił nieświadomie i nie chciał kogoś skrzywdzić. Jezu. Starania Basi całe szczęście mnie już wtedy nie ruszyły i tu skończyła się moja historia z nią. Ale czy to koniec? Oczywiście, że nie. Magda, która wtedy jeszcze nie była w stanie wychylić głowy nad powierzchnię gównianego bagna, weszła z Basią w coś bardzo pokracznie przypominającego relację once again. Sprzątała, gotowała, prała, rozpakowywała te walizki, czyściła nawet buty, bo jak to mówiła Basia...

Te są brudne, to już chyba trzeba je wyrzucić. W zamian oczywiście w pełnej dyskrecji. Miała okazję przespać się z Basią raz na jakiś czas, czasem nawet zostać po tym na noc i mniej więcej raz na miesiąc usłyszeć zdanie, może jeszcze coś nam się uda zbudować wspólnie. To oczywiście dawało Magdzie nadzieję i wynagradzało trudy prowadzenia dwóch ich oddzielnych gospodarstw domowych. W tym czasie Magda i Basia pracowały ze sobą i często brały udział w dłuższych wyjazdach. i w ich trakcie oficjalnie Basia była dla Magdy niemiła i oschła, ale gdy zostawały same, nic nie stało na jej przeszkodzie, żeby poćwiczyć z nią wspólnie trochę zapasów. Na zakończenie tych przebojów, które trwały łącznie 6 lat. Ja pierdolę, 6! 6 lat ze zdradzającą typiarą.

który się naprawdę odbył, bo byłoby to dziwne. Ale żeby skończyło się miło, no to czas na happy end. Po trzech latach od ostatniej wiadomości do mnie, którą Magda napisała prosząc o rozmowę, bo oczywiście urwałam z nią kontakt, jak zeszłam się z Basią, postanowiłam napisać do niej i domknąć ten rozdział. Ku memu zaskoczeniu. Magda nie postanowiła urwać mi głowy i rzucić się na pożarcie, mnie na pożarcie stadzie wilkołaków, a zaproponowała, żebyśmy się spotkały i pogadały. No i się spotkałyśmy i rozmawiałyśmy 7 godzin i zgrałyśmy w końcu nasze wersje historii, uzupełniając luki. Spotkanie było na tyle miłe, że mimo wcześniejszych historii chciałyśmy mieć ze sobą kontakt i relacja się ciągnęła i rozwijała. Spotkania były częste i tak naturalne, że gdy nasze inne wątki życiowe się domknęły, spotkania przeszły w randki.

Aż w końcu jesteśmy w momencie, gdy już półtora roku jesteśmy razem. Mamy kota, żyjemy w świętym spokoju, szczęśliwe jak nigdy. Jak widać, nic tak nie łączy jak wspólne doświadczenia. Szkoda tylko, że przez toksyczne bagno tych doświadczeń straciłyśmy jakieś pięć lat szczęścia, wspólnego życia i pieniędzy na terapię. Na szczęście teraz już żadna z nas nie ma z Basią kontaktu, chociaż ptaszki ćwierkają nam, że w przypadku jej małżeńskiej relacji można powiedzieć, że trafił swój na swego. Na podstawie naszej historii żałujemy tylko, że Zmierzch nie był nagrywany w nowoczesnych czasach Netflixa, bo jak widać kultowa historia mogłaby się skończyć pięknym związkiem Jacoba z Edwardem i kopnięciem niezdecydowanej Belli w dupę. Pozdrawiamy wszystkie idiotki i idiotków oraz życzymy, żeby każdy wyszedł ze swojego prywatnego, gównianego bagna i zagościł na zielonej łące szczęścia.