Hrabia Monte Christo. 74. Protokół
Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!
74. Protokół. Nortrier, ubrany na czarno, siedział w fotelu i czekał. Gdy przybyły trzy osoby, których się spodziewał, spojrzał na drzwi, a służący zamknął je natychmiast. — Pamiętaj — szepnął Wilford o Valentin, która nie mogła już pohamować radości — gdyby dziadek chciał zrobić cokolwiek, co mogłoby zerwać twój mariaż, nie wolno ci pokazać, że go rozumiesz. Valentin zaczerwieniła się, ale nie odpowiedziała. Wilford przystąpił do pana Nortrier. – Oto pan Frans de Pinay – rzekł. – Chciał się z nim ojciec widzieć, uczynił więc zadość Twej woli. Pragnęliśmy od dawna, abyście się spotkali i byłbym niewymownie szczęśliwy, jeśli ojciec zrozumie teraz, że opór ze strony ojca wobec tego związku jest nieuzasadniony.
– Barois? – rzekła. Tak. Valentin podeszła do drzwi i zawołała sługę. Przez ten czas Wilfor denerwował się tak, że pot oblewał mu czoło, a Franz nie mógł wyjść z podziwu. Wszedł stary sługa. — Barois — rzekł Valentin. — Dziadek kazał mi wziąć klucz z konsolki, otworzyć sekretarzyk i wysunąć szufladę, ale jest w niej skrytka. Podobno wiecie o niej. Proszę ją więc otworzyć. Barois spojrzał na starca. Nortier przytaknął słowom Valentin. Szuflada miała podwójne dno. W środku leżała gruba koperta przewiązana czarną wstążką. — Czy mam oddać te papiery panu de Villefort? — spytał Barrois. — Nie. — Pannie Valentin?
— Nie. — Panu de Pinay? — Tak. Franz, zdumiony, podszedł do przodu, wziął papiery z rąk Barrois i rzucił okiem na kopertę, na której było napisane. — Oddać po mojej śmierci mojemu przyjacielowi, generałowi Durand, który umierając, wręczy tę kopertę swemu synowi, zalecając, aby ją przechował u siebie. Zawiera bowiem papiery wielkiej wagi. — Cóż mam zrobić z tymi papierami, proszę pana? — zapytał Franz. — Zapewne ma je pan przechować zapieczętowane u siebie — wtrącił prokurator. — Nie, nie — zaprotestował żywo Nortrier. — Chcesz, kochany dziadku, aby pan de Pinney to przeczytał? — spytała Valentin. — Tak — odpowiedział starzec. — Czy słyszysz, panie baronie?
Walentyn i Wilfor milczeli. Oko starca wyraźnie nakazywało – czytaj dalej. Franz przystąpił więc do lektury. My, niżej podpisani, Ludwik Jakub Bergerat, pułkownik artylerii, Stefan Duchampy, generał brygady i Klaudiusz Leszarpal, dyrektor Urzędu ds. Lasów i Wód, oświadczamy niniejszym, iż dnia 4 lutego 1815 roku nadszedł list z Elby, zalecający członkom klubu, by okazywali życzliwość i zaufanie Generałowi Flavianowi de Quesnel. Generał ów służył cesarzowi od 1804 do 1814 roku.
Generał de Quesnel przyjął ten warunek i przysiągł na honor, iż nie będzie usiłował zobaczyć, którędy będą go prowadzić. Kazał zaprząt do powozu, ale prezes oświadczył mu, że nie mogą jechać jego własnym powozem, albowiem Stangret generała mógłby wtedy poznać drogę. – A zatem jak mamy to zrobić? – zapytał generał. – Mam swój powóz – rzekł prezes. — Możesz pan być tak pewien swego Stangreta, aby powierzyć mu tajemnicę, której mojemu nie chcesz powierzyć? — Nasz Stangret jest członkiem klubu — rzekł prezes. — Zawiezie nas sam radca stanu. — Ha! W takim razie — roześmiał się generał — unikamy jednego niebezpieczeństwa, narażamy się na inne. Może nas wywrócić.
— Czytaj dalej — mówiło oko starca. Franz powrócił do czytania. Prezes ją naciskać, aby generał wyraźniej wyjawił swoje poglądy. Jednak pan de Quesnel odpowiedział, iż chce naprzód wiedzieć, czego od niego chcą. Powiedziano więc generałowi, iż klub otrzymał list z Elby, w którym polecano go członkom klubu jako człowieka, na którego mogą liczyć. Osobny paragraf listu mówił także o spodziewanym powrocie z Elby. Więcej szczegółów miał zawierać drugi list, przywieziony na statku Faraon, należącym do niejakiego pana Morela, armatora z Marsylii. Kapitan statku był duszą i ciałem oddany cesarzowi. W czasie lektury tego listu generał, na którego, jak sądziliśmy, można było liczyć jak na brata, wyraźnie okazywał niezadowolenia nawet od razy.
– Gdzie mamy pana wysadzić? – spytał prezes. – Gdziekolwiek, bylebym jak najszybciej pozbył się waszego towarzystwa – odpowiedział pan Depiney. – Zastanów się pan, co mówisz – rzekł doń wtedy prezes – bo już nie jesteś na zebraniu i masz do czynienia z ludźmi prywatnymi. Nie znieważaj ich, jeśli nie chcesz odpowiadać za zniewagę. Jednak pan Depiney nie chciał przyjąć do wiadomości tej rady i odparł. – Jesteś pan taki odważny w powozie, jak i na zebraniu, bo jest was czterech na jednego. Prezes kazał zatrzymać powóz. – Było to na Kwaj de Orms, tuż przy miejscu, gdzie do rzeki prowadzą schody. – Dlaczego kazał pan się tu zatrzymać? – spytał generał Depiney. – Ponieważ mnie pan znieważyłeś – odparł prezes – i nie pojadę dalej, dopóki nie otrzymam od pana satysfakcji.
Pokazano wszystkie 7 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!