Hrabia Monte Christo. 74. Protokół
Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!
Valentin, odgadując, jaka będzie odpowiedź starca, nieraz widziała na jego przedramieniu dwie blizny, cofnęła się nagle o krok. — Na litość boską! — zawołał Franz, zwracając się do narzeczonej. — Proszę się za mną wstawić! Niechże dowiem się, kto mnie uczynił sierotą, gdy miałem zaledwie dwa lata! Walentyn stała milcząca, bez ruchu. — O, proszę się uspokoić — wtrącił się Wilford. — Nie przedłużaj jeszcze tej dramatycznej sceny. Nazwisk nie podano rozmyślnie. Mój ojciec sam nie wie, kim był ów prezes, a gdyby go nawet znał, nie potrafiłby panu tego powiedzieć, bo imion własnych nie ma przecież w słowniku. — Oj, a nieszczęsny! — wykrzyknął Franz. — To była nadzieja, która dodawała mi siłę, aby dobrnąć do końca tego dokumentu.
Nadzieja, że poznam przynajmniej nazwisko tego, który zabił mi ojca. — Na litość boską! — zwrócił się do Nortriera. — Na litość! Uczyń wszystko, co jesteś w stanie. Błagam pana, proszę mi jakoś spróbować przekazać to nazwisko. — Dobrze — dał znak Nortrier. — O, panno Valentin — zawołał Franz. — Dziadek pani dał znak, że mi wyjawi, kto to był. Proszę mi pomóc. Nortrier spojrzał na słownik. Franz z nerwowym drżeniem porwał słownik i ją wymieniać głoski alfabetu. Starzec dał znak przy literze J. Valentin zasłoniła dłońmi twarz. Palec Franza niedługo wędrował po karcie słownika. Zatrzymał się przy wyrazie JA. — Tak — dał znak starzec.
Pokazano wszystkie 2 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!