Hrabia Monte Christo. 74. Protokół
Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!
Jest więc zapewne całkowicie oddany dynastii napoleońskiej, pomimo tytułu barona Depiney jaki otrzymał od nazwy Dubr rozkazem Ludwika XVIII. Napisano zatem list do generała Kessnera, zapraszając go na zebranie w dniu następnym, to jest 5 lutego. W liście nie wymieniono ani ulicy, ani numeru domu, gdzie odbyć się miało posiedzenie. Nie podpisano też listu, zawiadamiając tylko generała, że jeżeli się zgadza, ktoś po niego przyjedzie o godzinie 9 wieczór. Posiedzenia trwały zazwyczaj od 9 wieczór do północy. O 9 prezes klubu przyszedł do generała. Generał był gotów. Prezes oświadczył mu, że może być wprowadzony do klubu pod warunkiem, że nie dowie się o miejscu zebrania, a więc tylko jeśli pozwoli sobie zawiązać oczy i przysięgnie, iż nie będzie usiłował podnieść opaski.
Po tych słowach zebrani zaszemrali, a spojrzenia, jakie wymieniali, mówiły, iż mają zamiar dać odczuć panu Depinej, że pożałuje tych nieopatrznych słów. Prezes wstał znowu i uciszył salę. – Jesteś pan na tyle rozsądnym i poważnym człowiekiem? – rzekł. Że możesz przewidzieć, jakie konsekwencje może pociągnąć dla obu stron ta sytuacja, przeto sama Pańska szczerość zmusza nas do postawienia Panu warunków. Przysięgli na honor, że nie wyjawisz nic z tego, coś tu usłyszał. Generał położył rękę na szpadzie i rzekł. – Kiedy mówicie o honorze, przekonajcie mnie najpierw, że znacie jego zasady i nie zmuszajcie mnie do tego gwałtem. – A ty, panie – zareplikował prezes ze spokojem groźniejszym niż gniew generała – radzę ci, nie dotykaj szpady.
Generał rozejrzał się wokół, a w jego oczach widać było narastający niepokój. Jednak jeszcze nie uległ, przeciwnie, przygotował wszystkie siły do walki. — Nie przysięgnę. — A więc zginiesz — odparł spokojnie prezes. Pan Depiney pobladł, raz jeszcze się rozejrzał. Wielu zaczynało szeptać i szukać pod płaszczem broni. — Generale — rzekł prezes — proszę się uspokoić. Znajdujesz się pomiędzy ludźmi honoru. Zrobimy wszystko, aby cię przekonać, zanim zostaniemy przywiedzeni do ostateczności. Ale sam pan powiedziałeś — Znajdujesz się wśród spiskowców. Posiadłeś naszą tajemnicę i musisz dochować sekretu. Po tych słowach nastąpiło znaczące milczenie, ale generał nie odpowiadał i prezes zrzekł do odźwiernych.
– Gdzie mamy pana wysadzić? – spytał prezes. – Gdziekolwiek, bylebym jak najszybciej pozbył się waszego towarzystwa – odpowiedział pan Depiney. – Zastanów się pan, co mówisz – rzekł doń wtedy prezes – bo już nie jesteś na zebraniu i masz do czynienia z ludźmi prywatnymi. Nie znieważaj ich, jeśli nie chcesz odpowiadać za zniewagę. Jednak pan Depiney nie chciał przyjąć do wiadomości tej rady i odparł. – Jesteś pan taki odważny w powozie, jak i na zebraniu, bo jest was czterech na jednego. Prezes kazał zatrzymać powóz. – Było to na Kwaj de Orms, tuż przy miejscu, gdzie do rzeki prowadzą schody. – Dlaczego kazał pan się tu zatrzymać? – spytał generał Depiney. – Ponieważ mnie pan znieważyłeś – odparł prezes – i nie pojadę dalej, dopóki nie otrzymam od pana satysfakcji.
Zdjęcia i montaż Generał Depinei przedłożył propozycję, aby obroń losowali, ale prezes odpowiedział, że skoro to on wyzwał, każdy powinien stanąć do walki z własną bronią. Świadkowie oponowali, ale prezes nakazał im milczenie. Postawiono latarnie na ziemi. Przeciwnicy stanęli naprzeciwko siebie i walka się zaczęła. Szpady migotały w świetle latarni jak dwie błyskawice, walczących zaś ledwie można było dojrzeć tak gęste zalegały ciemności.
Generał Depiney uchodził w armii za jednego z lepszych szermierzy. Został jednak tak gwałtownie zaatakowany, że musiał uskoczyć, a wówczas zachwiał się i upadł. Świadkowie myśleli, że nie żyje. Przeciwnik jednak, wiedząc, iż go nawet nie dotknął, podał mu rękę i pomógł się podnieść. Okoliczność ta zamiast ułagodzić, rozzłościła jeszcze bardziej generała, także natychmiast natarł na przeciwnika. Przeciwnik nie ustąpił ani kroku. Parował uderzenia i generał po trzykroć ponawiał atak i po trzykroć musiał się cofnąć. Za trzecim razem upadł znowu. Pomyślano, że znów się poślizgnął, że zaś leżał ciągle bez ruchu. Świadkowie chcieli mu pomóc wstać, ale jeden z nich, obejmując go w pół, uczuł pod ręką ciepłą wilgoć.
Była to krew. Generał, który na chwilę stracił przytomność, odzyskał zmysły. – Aha! – odezwał się. – Poszczuli na mnie jakiegoś zawadiakę, jakiegoś fechmistrza pułkowego. Prezes nie odpowiedział nic, tylko zbliżył się do świadka, który trzymał latarnię i odwijając rękaw, pokazał ręką dwa razy pchniętą szpadą, a potem rozpiął surdut i kamizelkę i pokazał zranioną piersi. Jednak ani jęknął. Generał Depiney ledwie już oddychał i po pięciu minutach skonał. Franz odczytał te ostatnie słowa tak zduszonym głosem, że trudno było je dosłyszeć. Zatrzymał się, przeciągnął ręką po oczach, jakby chciał rozpędzić jakiś cień.
Pokazano wszystkie 7 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!