Mentionsy Mentionsy
Hrabia Monte Christo
Hrabia Monte Christo

Hrabia Monte Christo. 74. Protokół

27.07.2025 ·24 min 27 s

Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!

74. Protokół. Nortrier, ubrany na czarno, siedział w fotelu i czekał. Gdy przybyły trzy osoby, których się spodziewał, spojrzał na drzwi, a służący zamknął je natychmiast. — Pamiętaj — szepnął Wilford o Valentin, która nie mogła już pohamować radości — gdyby dziadek chciał zrobić cokolwiek, co mogłoby zerwać twój mariaż, nie wolno ci pokazać, że go rozumiesz. Valentin zaczerwieniła się, ale nie odpowiedziała. Wilford przystąpił do pana Nortrier. – Oto pan Frans de Pinay – rzekł. – Chciał się z nim ojciec widzieć, uczynił więc zadość Twej woli. Pragnęliśmy od dawna, abyście się spotkali i byłbym niewymownie szczęśliwy, jeśli ojciec zrozumie teraz, że opór ze strony ojca wobec tego związku jest nieuzasadniony.

Nortiero odpowiedział takim spojrzeniem, że Wilforta przebiegł dreszcz. Dał znak, aby zbliżyła się do niego Valentin. Dzięki sposobom, jakich używała od lat w rozmowie z dziadkiem, domyśliła się szybko, o jakie słowo mu chodzi. Klucz. Spojrzała pytająco na dziadka. Jego wzrok przeniósł się na szufladę konsolki stojącej pomiędzy oknami. Otworzyła szufladkę i znalazła w niej rzeczywiście klucz. Nortrier potwierdził, że właśnie o ten klucz mu chodziło, po czym zwrócił oczy na stary, nieużywany od lat sekretarzyk, w którym, jak wszyscy sądzili, znajdowały się tylko bezwartościowe szpargały. – Mam otworzyć sekretarzyk? – spytała Valentin. — Tak. — Szuflady z boku? — Nie.

– Barois? – rzekła. Tak. Valentin podeszła do drzwi i zawołała sługę. Przez ten czas Wilfor denerwował się tak, że pot oblewał mu czoło, a Franz nie mógł wyjść z podziwu. Wszedł stary sługa. — Barois — rzekł Valentin. — Dziadek kazał mi wziąć klucz z konsolki, otworzyć sekretarzyk i wysunąć szufladę, ale jest w niej skrytka. Podobno wiecie o niej. Proszę ją więc otworzyć. Barois spojrzał na starca. Nortier przytaknął słowom Valentin. Szuflada miała podwójne dno. W środku leżała gruba koperta przewiązana czarną wstążką. — Czy mam oddać te papiery panu de Villefort? — spytał Barrois. — Nie. — Pannie Valentin?

Dziadek prosi, abyś pan to przeczytał. — Więc usiądźmy — wtrącił niecierpliwie Villefort. — Bo to zajmie trochę czasu. Villefort usiadł, a Valentine stanęła przy dziadku, wsparła się o jego krzesło. Franz również stał, trzymając w ręku tajemnicze dokumenty. — Czytaj, pan — mówiły oczy starca. Franz rozerwał kopertę. W pokoju zapanowała głęboka cisza. Wśród tego milczenia ją czytać na głos. Odpis z protokołu posiedzenia klubu Bonapartystów odbytego przy ulicy Saint-Jacques w dniu 5 lutego 1815 roku. Franz zatrzymał się. 5 lutego 1815 roku to dzień, w którym został zamordowany mój ojciec.

Posiedzenie już się rozpoczęło. Członkowie klubu uprzedzeni, iż tego wieczora ma się odbyć prezentacja nowego członka, stawili się w komplecie. Gdy generał znalazł się na środku sali, poproszono go, aby zdjął opaskę. Uczyniwszy to, zdziwił się bardzo, ujrzawszy wielu swoich znajomych należących do organizacji, której istnienia się nie domyślał. Zapytano go o przychylność dla sprawy. Odpowiedział, iż listy z Elby powinny go wystarczająco rekomendować. Franz przerwał lekturę. — Mój ojciec był royalistą — rzekł. — Niepotrzebnie pytali go o przekonania, były wiadome wszystkim. — Dlatego też byliśmy w takiej przyjaźni z pańskim ojcem — rzekł Wilford. — Podobne przekonania łatwo zbliżają ludzi.

Mówi pan, że byłby człowiekiem honoru ten, kto znając was z pisek nie wydałby go, a ja mówię, że taki człowiek byłby waszym wspólnikiem. Widzicie, panowie, że jestem szczerszy od was. O mój ojcze, zawołał Franz, teraz rozumiem, czemu cię zamordowali. Valentin mimowoli spojrzała na Franza. W tym synowskim uniesieniu młody człowiek był naprawdę piękny. Wilfort przechadzał się wzdłuż i wszerz po pokoju, stale za Fransem. Nortier, spokojny, surowy, pełen godności, śledził wzrokiem wyrazy twarzy każdego z obecnych. Franz zaczął znów czytać. Na to spotkanie pana zaprosiliśmy, rzekł prezes, a nie przywieźliśmy gwałtem.

Franz zakończył tak okropną dla syna lekturę. Valentin, blada ze wzruszenia, otarła łzy. Vilfort, kuląc się drżący w kącie i usiłując zapobiec burzy, patrzył błagającym wzrokiem na nieugiętego starca. Jeśli znasz pan tę straszną historię w najdrobniejszych szczegółach, odezwał się Franz do Nortriera, jeżeli kazałeś, aby podświadczyli ją podpisami wiarygodni świadkowie, jeżeli wreszcie, jak mi się zdaje, jest mi pan przychylny, chociaż dotąd ta przychylność sprawiła mi tylko ból, nie odmawiaj mi tej jedynej pociechy i wyjaw mi nazwisko owego prezesa. Niech poznam w końcu tego, co zabił mi ojca. Wilford zaczął szukać klamki u drzwi po omacku, jakby mu się robiło ciemno przed oczyma.

Valentin, odgadując, jaka będzie odpowiedź starca, nieraz widziała na jego przedramieniu dwie blizny, cofnęła się nagle o krok. — Na litość boską! — zawołał Franz, zwracając się do narzeczonej. — Proszę się za mną wstawić! Niechże dowiem się, kto mnie uczynił sierotą, gdy miałem zaledwie dwa lata! Walentyn stała milcząca, bez ruchu. — O, proszę się uspokoić — wtrącił się Wilford. — Nie przedłużaj jeszcze tej dramatycznej sceny. Nazwisk nie podano rozmyślnie. Mój ojciec sam nie wie, kim był ów prezes, a gdyby go nawet znał, nie potrafiłby panu tego powiedzieć, bo imion własnych nie ma przecież w słowniku. — Oj, a nieszczęsny! — wykrzyknął Franz. — To była nadzieja, która dodawała mi siłę, aby dobrnąć do końca tego dokumentu.

Pokazano wszystkie 8 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.