Hrabia Monte Christo. 74. Protokół
Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!
74. Protokół. Nortrier, ubrany na czarno, siedział w fotelu i czekał. Gdy przybyły trzy osoby, których się spodziewał, spojrzał na drzwi, a służący zamknął je natychmiast. — Pamiętaj — szepnął Wilford o Valentin, która nie mogła już pohamować radości — gdyby dziadek chciał zrobić cokolwiek, co mogłoby zerwać twój mariaż, nie wolno ci pokazać, że go rozumiesz. Valentin zaczerwieniła się, ale nie odpowiedziała. Wilford przystąpił do pana Nortrier. – Oto pan Frans de Pinay – rzekł. – Chciał się z nim ojciec widzieć, uczynił więc zadość Twej woli. Pragnęliśmy od dawna, abyście się spotkali i byłbym niewymownie szczęśliwy, jeśli ojciec zrozumie teraz, że opór ze strony ojca wobec tego związku jest nieuzasadniony.
Nortiero odpowiedział takim spojrzeniem, że Wilforta przebiegł dreszcz. Dał znak, aby zbliżyła się do niego Valentin. Dzięki sposobom, jakich używała od lat w rozmowie z dziadkiem, domyśliła się szybko, o jakie słowo mu chodzi. Klucz. Spojrzała pytająco na dziadka. Jego wzrok przeniósł się na szufladę konsolki stojącej pomiędzy oknami. Otworzyła szufladkę i znalazła w niej rzeczywiście klucz. Nortrier potwierdził, że właśnie o ten klucz mu chodziło, po czym zwrócił oczy na stary, nieużywany od lat sekretarzyk, w którym, jak wszyscy sądzili, znajdowały się tylko bezwartościowe szpargały. – Mam otworzyć sekretarzyk? – spytała Valentin. — Tak. — Szuflady z boku? — Nie.
— Środkową? — Tak. Valentin otwarła środkową szufladkę i wyjęła plik papierzysk. — Tego chciałeś, kochany dziadku? — Nie. Wyciągnęła więc kolejne pliki i pakiety papierów, aż w szufladzie nie pozostało nic. — Nie ma tam już nic — rzekła. Oczy Nortriera zwróciły się na słownik. — A, dobrze, dziadku, rozumiem — rzekła dziewczyna. I zaczęła recytować litery alfabetu. Przy literze S Nortrier dał znak, aby się zatrzymała. Otwarła słownik i jeła wozić palcem aż do słowa skrytka. – Aha, więc w sekretarzyku jest skrytka? – spytała. – Tak – odpowiedział Nortrier. – A któż wie, jak ją otworzyć? Nortrier spojrzał na drzwi, którymi wyszedł służący.
– Barois? – rzekła. Tak. Valentin podeszła do drzwi i zawołała sługę. Przez ten czas Wilfor denerwował się tak, że pot oblewał mu czoło, a Franz nie mógł wyjść z podziwu. Wszedł stary sługa. — Barois — rzekł Valentin. — Dziadek kazał mi wziąć klucz z konsolki, otworzyć sekretarzyk i wysunąć szufladę, ale jest w niej skrytka. Podobno wiecie o niej. Proszę ją więc otworzyć. Barois spojrzał na starca. Nortier przytaknął słowom Valentin. Szuflada miała podwójne dno. W środku leżała gruba koperta przewiązana czarną wstążką. — Czy mam oddać te papiery panu de Villefort? — spytał Barrois. — Nie. — Pannie Valentin?
— Nie. — Panu de Pinay? — Tak. Franz, zdumiony, podszedł do przodu, wziął papiery z rąk Barrois i rzucił okiem na kopertę, na której było napisane. — Oddać po mojej śmierci mojemu przyjacielowi, generałowi Durand, który umierając, wręczy tę kopertę swemu synowi, zalecając, aby ją przechował u siebie. Zawiera bowiem papiery wielkiej wagi. — Cóż mam zrobić z tymi papierami, proszę pana? — zapytał Franz. — Zapewne ma je pan przechować zapieczętowane u siebie — wtrącił prokurator. — Nie, nie — zaprotestował żywo Nortrier. — Chcesz, kochany dziadku, aby pan de Pinney to przeczytał? — spytała Valentin. — Tak — odpowiedział starzec. — Czy słyszysz, panie baronie?
Dziadek prosi, abyś pan to przeczytał. — Więc usiądźmy — wtrącił niecierpliwie Villefort. — Bo to zajmie trochę czasu. Villefort usiadł, a Valentine stanęła przy dziadku, wsparła się o jego krzesło. Franz również stał, trzymając w ręku tajemnicze dokumenty. — Czytaj, pan — mówiły oczy starca. Franz rozerwał kopertę. W pokoju zapanowała głęboka cisza. Wśród tego milczenia ją czytać na głos. Odpis z protokołu posiedzenia klubu Bonapartystów odbytego przy ulicy Saint-Jacques w dniu 5 lutego 1815 roku. Franz zatrzymał się. 5 lutego 1815 roku to dzień, w którym został zamordowany mój ojciec.
Mówi pan, że byłby człowiekiem honoru ten, kto znając was z pisek nie wydałby go, a ja mówię, że taki człowiek byłby waszym wspólnikiem. Widzicie, panowie, że jestem szczerszy od was. O mój ojcze, zawołał Franz, teraz rozumiem, czemu cię zamordowali. Valentin mimowoli spojrzała na Franza. W tym synowskim uniesieniu młody człowiek był naprawdę piękny. Wilfort przechadzał się wzdłuż i wszerz po pokoju, stale za Fransem. Nortier, spokojny, surowy, pełen godności, śledził wzrokiem wyrazy twarzy każdego z obecnych. Franz zaczął znów czytać. Na to spotkanie pana zaprosiliśmy, rzekł prezes, a nie przywieźliśmy gwałtem.
Franz przerwał raz jeszcze lekturę i otarł zimny pot z czoła. Był to widok poruszający do żywego. Syn blady i drżący, czytający na głos o nieznanych sobie dotąd szczegółach śmierci własnego ojca. Valentin złożyła ręce jak do modlitwy. Nortrier patrzył na syna z wyrazem najwyższej pogardy i dumy. Franz czytał dalej. Było to, jak myśmy już powiedzieli, 5 lutego. Od trzech dni panował sześciostopniowy mróz i schody obmarzły lodem. Generał był wysoki i tęgi, toteż prezes odsunął się, aby generał miał, schodząc, dostęp do poręczy. Dwaj świadkowie szli za nimi. Noc była ciemna, brzeg rzeki pokrywał śnieg i lód, woda sekwany płynęła ciemna.
Franz zakończył tak okropną dla syna lekturę. Valentin, blada ze wzruszenia, otarła łzy. Vilfort, kuląc się drżący w kącie i usiłując zapobiec burzy, patrzył błagającym wzrokiem na nieugiętego starca. Jeśli znasz pan tę straszną historię w najdrobniejszych szczegółach, odezwał się Franz do Nortriera, jeżeli kazałeś, aby podświadczyli ją podpisami wiarygodni świadkowie, jeżeli wreszcie, jak mi się zdaje, jest mi pan przychylny, chociaż dotąd ta przychylność sprawiła mi tylko ból, nie odmawiaj mi tej jedynej pociechy i wyjaw mi nazwisko owego prezesa. Niech poznam w końcu tego, co zabił mi ojca. Wilford zaczął szukać klamki u drzwi po omacku, jakby mu się robiło ciemno przed oczyma.
Valentin, odgadując, jaka będzie odpowiedź starca, nieraz widziała na jego przedramieniu dwie blizny, cofnęła się nagle o krok. — Na litość boską! — zawołał Franz, zwracając się do narzeczonej. — Proszę się za mną wstawić! Niechże dowiem się, kto mnie uczynił sierotą, gdy miałem zaledwie dwa lata! Walentyn stała milcząca, bez ruchu. — O, proszę się uspokoić — wtrącił się Wilford. — Nie przedłużaj jeszcze tej dramatycznej sceny. Nazwisk nie podano rozmyślnie. Mój ojciec sam nie wie, kim był ów prezes, a gdyby go nawet znał, nie potrafiłby panu tego powiedzieć, bo imion własnych nie ma przecież w słowniku. — Oj, a nieszczęsny! — wykrzyknął Franz. — To była nadzieja, która dodawała mi siłę, aby dobrnąć do końca tego dokumentu.
Nadzieja, że poznam przynajmniej nazwisko tego, który zabił mi ojca. — Na litość boską! — zwrócił się do Nortriera. — Na litość! Uczyń wszystko, co jesteś w stanie. Błagam pana, proszę mi jakoś spróbować przekazać to nazwisko. — Dobrze — dał znak Nortrier. — O, panno Valentin — zawołał Franz. — Dziadek pani dał znak, że mi wyjawi, kto to był. Proszę mi pomóc. Nortrier spojrzał na słownik. Franz z nerwowym drżeniem porwał słownik i ją wymieniać głoski alfabetu. Starzec dał znak przy literze J. Valentin zasłoniła dłońmi twarz. Palec Franza niedługo wędrował po karcie słownika. Zatrzymał się przy wyrazie JA. — Tak — dał znak starzec.
Pokazano wszystkie 11 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!