Hrabia Monte Christo. 74. Protokół
Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!
74. Protokół. Nortrier, ubrany na czarno, siedział w fotelu i czekał. Gdy przybyły trzy osoby, których się spodziewał, spojrzał na drzwi, a służący zamknął je natychmiast. — Pamiętaj — szepnął Wilford o Valentin, która nie mogła już pohamować radości — gdyby dziadek chciał zrobić cokolwiek, co mogłoby zerwać twój mariaż, nie wolno ci pokazać, że go rozumiesz. Valentin zaczerwieniła się, ale nie odpowiedziała. Wilford przystąpił do pana Nortrier. – Oto pan Frans de Pinay – rzekł. – Chciał się z nim ojciec widzieć, uczynił więc zadość Twej woli. Pragnęliśmy od dawna, abyście się spotkali i byłbym niewymownie szczęśliwy, jeśli ojciec zrozumie teraz, że opór ze strony ojca wobec tego związku jest nieuzasadniony.
– Barois? – rzekła. Tak. Valentin podeszła do drzwi i zawołała sługę. Przez ten czas Wilfor denerwował się tak, że pot oblewał mu czoło, a Franz nie mógł wyjść z podziwu. Wszedł stary sługa. — Barois — rzekł Valentin. — Dziadek kazał mi wziąć klucz z konsolki, otworzyć sekretarzyk i wysunąć szufladę, ale jest w niej skrytka. Podobno wiecie o niej. Proszę ją więc otworzyć. Barois spojrzał na starca. Nortier przytaknął słowom Valentin. Szuflada miała podwójne dno. W środku leżała gruba koperta przewiązana czarną wstążką. — Czy mam oddać te papiery panu de Villefort? — spytał Barrois. — Nie. — Pannie Valentin?
Walentyn i Wilfor milczeli. Oko starca wyraźnie nakazywało – czytaj dalej. Franz przystąpił więc do lektury. My, niżej podpisani, Ludwik Jakub Bergerat, pułkownik artylerii, Stefan Duchampy, generał brygady i Klaudiusz Leszarpal, dyrektor Urzędu ds. Lasów i Wód, oświadczamy niniejszym, iż dnia 4 lutego 1815 roku nadszedł list z Elby, zalecający członkom klubu, by okazywali życzliwość i zaufanie Generałowi Flavianowi de Quesnel. Generał ów służył cesarzowi od 1804 do 1814 roku.
Posiedzenie już się rozpoczęło. Członkowie klubu uprzedzeni, iż tego wieczora ma się odbyć prezentacja nowego członka, stawili się w komplecie. Gdy generał znalazł się na środku sali, poproszono go, aby zdjął opaskę. Uczyniwszy to, zdziwił się bardzo, ujrzawszy wielu swoich znajomych należących do organizacji, której istnienia się nie domyślał. Zapytano go o przychylność dla sprawy. Odpowiedział, iż listy z Elby powinny go wystarczająco rekomendować. Franz przerwał lekturę. — Mój ojciec był royalistą — rzekł. — Niepotrzebnie pytali go o przekonania, były wiadome wszystkim. — Dlatego też byliśmy w takiej przyjaźni z pańskim ojcem — rzekł Wilford. — Podobne przekonania łatwo zbliżają ludzi.
Mówi pan, że byłby człowiekiem honoru ten, kto znając was z pisek nie wydałby go, a ja mówię, że taki człowiek byłby waszym wspólnikiem. Widzicie, panowie, że jestem szczerszy od was. O mój ojcze, zawołał Franz, teraz rozumiem, czemu cię zamordowali. Valentin mimowoli spojrzała na Franza. W tym synowskim uniesieniu młody człowiek był naprawdę piękny. Wilfort przechadzał się wzdłuż i wszerz po pokoju, stale za Fransem. Nortier, spokojny, surowy, pełen godności, śledził wzrokiem wyrazy twarzy każdego z obecnych. Franz zaczął znów czytać. Na to spotkanie pana zaprosiliśmy, rzekł prezes, a nie przywieźliśmy gwałtem.
Franz zakończył tak okropną dla syna lekturę. Valentin, blada ze wzruszenia, otarła łzy. Vilfort, kuląc się drżący w kącie i usiłując zapobiec burzy, patrzył błagającym wzrokiem na nieugiętego starca. Jeśli znasz pan tę straszną historię w najdrobniejszych szczegółach, odezwał się Franz do Nortriera, jeżeli kazałeś, aby podświadczyli ją podpisami wiarygodni świadkowie, jeżeli wreszcie, jak mi się zdaje, jest mi pan przychylny, chociaż dotąd ta przychylność sprawiła mi tylko ból, nie odmawiaj mi tej jedynej pociechy i wyjaw mi nazwisko owego prezesa. Niech poznam w końcu tego, co zabił mi ojca. Wilford zaczął szukać klamki u drzwi po omacku, jakby mu się robiło ciemno przed oczyma.
Valentin, odgadując, jaka będzie odpowiedź starca, nieraz widziała na jego przedramieniu dwie blizny, cofnęła się nagle o krok. — Na litość boską! — zawołał Franz, zwracając się do narzeczonej. — Proszę się za mną wstawić! Niechże dowiem się, kto mnie uczynił sierotą, gdy miałem zaledwie dwa lata! Walentyn stała milcząca, bez ruchu. — O, proszę się uspokoić — wtrącił się Wilford. — Nie przedłużaj jeszcze tej dramatycznej sceny. Nazwisk nie podano rozmyślnie. Mój ojciec sam nie wie, kim był ów prezes, a gdyby go nawet znał, nie potrafiłby panu tego powiedzieć, bo imion własnych nie ma przecież w słowniku. — Oj, a nieszczęsny! — wykrzyknął Franz. — To była nadzieja, która dodawała mi siłę, aby dobrnąć do końca tego dokumentu.
— Pan? — zawołał Franz i włosy powstały mu na głowie. — Pan, panie Nortrier, zabił mi ojca! — Tak — potwierdził Nortrier i utkwił w młodym człowieku pełen godności wzrok. Franz opadł bezwładnie na fotel. Wilfor otwarł drzwi i uciekł. Obawiał się, że byłby zdolny zadławić w straszliwym starcu tę resztkę istnienia, która wciąż jeszcze tliła się w jego sercu.
Pokazano wszystkie 8 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!