Cud lubelski

3 lipca wypadał w niedzielę. W polskim kościele obchodzono właśnie trzecią rocznicę poświęcenia Niepokalanemu Sercu Maryi. W Lublinie od kilku dni urzędował nowy biskup Piotr Kałwa, który 30 maja objął diecezję po Stefanie Wyszyńskim, pół roku wcześniej wyniesionym do Urzędu Prymasa. Biskup Kałwa wyznaczył główne uroczystości upamiętniające poświęcenie polskich parafii na południową mszę świętą. Nabożeństwo zgromadziło w katedrze ogromny tłum wiernych. Pod koniec uroczystości do jednego z duchownych księdza Tadeusza Malca zgłosił się kościelny Józef Wójtowicz z informacją, że na obrazie są tajemnicze krople.

Władze diecezji z ostrożnością podeszły do informacji o cudzie. Zdawano sobie sprawę z konieczności wnikliwego sprawdzenia tego zjawiska, ale także z napiętej sytuacji w mieście po wcześniejszych ubeckich prowokacjach. Zapewne i teraz nie wykluczano takiej możliwości. 4 lipca biskup Piotr Kałwa powołał komisję pod przewodnictwem biskupa pomocniczego Zdzisława Golińskiego, składającą się między innymi z chemika, lekarza, malarki oraz prawnika. Komisja przeprowadziła badania, ale nie wyjaśniła, jakie mogło być źródło zjawiska. Wydaje się symptomatyczne, że nie wskazano naturalnych przyczyn. Natomiast 6 lipca ukazał się komunikat podpisany przez biskupa Kauwę najwyraźniej z dużym dystansem odnoszącego się do niewytłumaczalnego wizerunku na obrazie.

Tym bardziej, że nawet wśród upartyjnionych osób nie było jednoznacznej postawy potępienia w pełni zgodnej z wytycznymi władz. We wrześniu 1949 roku, podczas posiedzenia plenarnego Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Olsztynie, pierwszy sekretarz partii z Pisza, Piotr Aleksandrowicz, wypowiadał się na temat własnych obaw, iż część członków partii pod wpływem Kleru złoży legitymacje partyjne. Pocieszał się jednak, że tylko pięciu członków legitymację złożyło. Oczywiście znajdujemy echa cudu lubelskiego, a właściwie kontrakcji władz, także w olsztyńskiej prasie. Stosowne artykuły na zamówienie PZPR ukazywały się np. w Życiu Olsztyńskim.