Cud lubelski

Konfrontacja wywołana przez komunistów w związku z cudem lubelskim kilkanaście dni wcześniej została poprzedzona innymi wydarzeniami, które nie wiemy czy w sposób przez władzę zamierzony, czy nastąpiła tylko przypadkowa zbieżność czasowa, niewątpliwie stały się podłożem tych wszystkich napięć, które zaistniały w lipcu 1949 roku. Mam na myśli rozpędzenie przez siły aparatu represji procesji Bożego Ciała w Lublinie. Było to 16 czerwca 1949 roku. W przeddzień kościelnych uroczystości kuratorium oświaty zarządziło, aby szkolna młodzież wzięła obligatoryjnie udział w zajęciach z przysposobienia wojskowego poza miastem. Uczniów szkół średnich wywieziono do podlubelskich lasów, gdzie mieli pokonać kilkugodzinną trasę w terenie, a przy okazji mieć pogadanki z oficerami politycznymi KBW.

A gdy po zakończonej mszy masy wiernych opuściły świątynię, doszło do kolejnych zamieszek. Ponownie interweniowały milicja, Urząd Bezpieczeństwa i KBW. Zmobilizowano strażaków, którzy mieli polewać wodą demonstrujących wiernych. W ciągu kilku kolejnych dni aresztowano kilkaset osób, w tym grupę księży i niemal całą straż porządkową. W ten niesłychanie brutalny sposób władze postanowiły ostatecznie spacyfikować wzrost nastrojów religijnych w Lublinie i regionie. W końcu znalazł się pretekst do użycia siły i do zaostrzenia antykościelnej polityki w skali całego kraju. A ponieważ zbliżało się komunistyczne święto, w którego centrum był Lublin, czyli przypadające 22 lipca tzw. Święto Odrodzenia Polski, teraz należało zmusić zacofany naród do posłuszeństwa i wyciszyć nastroje.