Cud lubelski

Powrót miał nastąpić w godzinach popołudniowych 16 czerwca, czyli już po procesji Bożego Ciała. Te wydarzenia dokładnie opowiedziała Mariola Błasińska w książce pt. Cud, obficie cytujący relacje młodych ludzi. Szliśmy kilka godzin z małymi odpoczynkami. Nie znaliśmy celu i miejsca tej wędrówki. Po drodze słychać było narzekania i płacz uczennic. Gdy dotarłyśmy do jakiegoś lasku, wtedy nauczyciele kazali nam mierzyć jego długość i szerokość. Ani ja, ani moje najbliższe koleżanki nie ruszyłyśmy się z miejsca. Głośno pytałyśmy same siebie, po co to wszystko? Dlaczego nie bierzemy udziału w procesji Bożego Ciała?

Cytuję te wypowiedzi Mariola Błasińska w książce pt. Cud. Ludzie już się rozeszli po zakończeniu nabożeństwa, a ja siedziałem w prawych ławkach od wejścia. Wreszcie posłyszałem głośny płacz pozostałych wiernych i lament. Usłyszałem słowa Matka Boska płacze. Udałem się przed obraz i nic nie widziałem. Zacząłem się modlić, że ja, grzesznik, nie mogę zobaczyć nic, ale modląc się, odmawiając pod Twoją obronę, zobaczyłem na własne oczy, jak prawe oko Matki Bożej roniło łzy. Wydawały się one czerwone. Kapały z oka i znikały w okolicach brody. Momentami twarz Matki Bożej stawała się żywa.