Faraonka PR-u, Hatszepsut

Jego pochodzenie nie jest w pełni jasne, ale wiemy, że nie był bezpośrednim następcą swojego poprzednika, Amenhotepa I, no bo tenże Amenhotep zmarł, był bezpotomnie. Jako że jego rodzice byli rodzeństwem, egipscy faraonowie tak często poślubiali swoje siostry, że wręcz można się zastanawiać, jakim cudem ta cywilizacja w ogóle przetrwała i to jeszcze tak długo. Więc prawdopodobnie owa bezpłodność była no właśnie skutkiem pobocznym tak bliskiego pokrewieństwa. W każdym razie po jego śmierci władzę objął generał Thothmes, dowódca sprawdzony w walkach z Hyksosami. To było takie plemię, które przez jakieś 100 lat zajmowało Deltanilu i które dopiero właśnie on zdołał zwyciężyć i wyprzeć.

Czczono go jako stwórcę świata, władcę nieba i ziemi, źródło życia. Nazywano ojcem wszystkich bogów i tym, którego drogi są nieznane. To ładne. Kapłani Amona, zwłaszcza w Tebach, gdzie znajdował się taki monumentalny kompleks świątynny w Karnaku, byli dzięki temu niezwykle wpływowi, niemal czasem jak Faraonowie, zwłaszcza ci słabsi. Co też wiązało się z tym, że dochody świątyni Amona były ogromne, a jego majątki i ziemię obejmowały duża część Egiptu. No a boska małżonka dostawała naprawdę przyjemny kawałek tego tortu. No i nawet jeśli początkowo ten tytuł był pusty, no bo coś jak mianowanie pięcioletniego następcy tronu generałem, mianowanie pięcioletniej dziewczynki boską małżonką Amona, ale z czasem Hatshepsut poznawała nie tylko religijne rytuały, ale też potęgę kapłańskiej kasty.

I to pewnie wtedy nauczyła się wykorzystywać ją do budowania własnej pozycji. Hatshepsut miała jakieś 13 lat, gdy jej ojciec zmarł i pewnie niewiele więcej, gdy została żoną swojego przyrodniego brata, Thothmesa II. Ponownie, był to ruch czysto dynastyczny, bo w żyłach Hatshepsut po matce płynęła krew kilku pokoleń Faraonów, no a jej mąż był tylko synem generała, który przejął władzę i jego pomniejszej małżonki. Dlatego jeśli Hatszepsut faktycznie była tą najwyższą kapłanką, no to w posagu wnosiła też autorytet religii. Thothmes II nie wdał się w ojca, prawdopodobnie był słabego zdrowia i zmarł młodo.

Władczyni musiała z czasem zostać prawdziwą ekspertką w takim balansowaniu na cienkiej linie, jaką wówczas, a i trochę teraz też, pewnie było sprawowanie władzy przez kobiety. No bo jej legitymizacja wcale nie była taka mocna. Hatshepsut może i była córką Faraona i wdową po Faraonie, ale już nie matką Faraona. Co by najmniej jej nie przeszkodziło, tak mniej więcej w okolicach siódmego roku swojej regencji, a według niektórych jeszcze wcześniej, formalnie ogłosić się Faraonem. Królem, to ważna forma męska, ona będzie jej używać, królem górnego i dolnego Egiptu.

Była również otyła i miała objawy chorób skóry. Zatem postęp. Thothmes III pochował macochę z honorami w jej świątyni grabowcu, co ponownie wskazywałoby, że nie było między nimi wtedy konfliktu. Sam panował jeszcze przez ponad 30 lat i jest dziś uznawany za jednego z najlepszych i najpotężniejszych faraonów. Czyli Hatshepsut to jest, sorry, oczywiście Bóg Amon dobrze wybrał tego dwulatka. Ale też jakieś 20 lat po jej śmierci, Thothmes III zaczął Hatshepsut totalnie wymazywać.