Lęk społeczny. Rozmowa z Karoliną Ziegart-Sadowską

pewne wzorce myślenia, które my będziemy nazywać zniekształceniami poznawczymi, szczególnie w lęku będziemy myśleć o takiej katastrofizacji, czyli na ile mi się tam włączy, o matko, na pewno oni wszyscy będą się ze mnie śmiać, na pewno zobaczą wielkiego pryszcza na środku mojego nosa, na pewno powiem same głupie rzeczy, nikt już nie będzie chciał ze mną rozmawiać po tym wszystkim, ja w ogóle spalę się ze wstytu, na ile mi się to nakręci i na ile ja będę widziała to jako poważny koszt społeczny. Bo niektóre osoby pomyślą sobie, no dobra, mam tego pryszcza, no pewnie pomyślały mnie, że głupio teraz gadam, teraz Asia, a ja sobie myślę, boże, już skończ już następne pytanie, no ile ona może, tak? A ja sobie mogę pomyśleć, o matko, prawda, teraz już nikt więcej mnie nie zaprosi do żadnego podcastu. Koszt społeczny jest bardzo duży, ale mogę sobie powiedzieć, no dobra, znamy się już trochę, ona wie, że ja dużo gadam, więc skończę już tą myśl, tak?

Nie tędy droga. To ma ten walor, że ja mogę pewne rzeczy u siebie poprawić, ale poprawiam to w życzliwości i jest to dla mnie funkcjonalne. Bo jaka jest alternatywa? Alternatywa jest taka, że ja po dzisiejszym podcastie siądę i sobie pomyślę, matko, co to było? No w ogóle dramat, jak ja mogłam takie rzeczy powiedzieć i w ogóle Asia, no zawiodłam ją, zawiodłam siebie, koniec, koniec mojej kariery. Tak zwane samobiczowanko. Tak, samobiczowanko się odbędzie, ale co jest gorsze jeszcze w tym samobiczowanku, że ono dzisiaj nie kończy na jednym samobiczowanku zazwyczaj, nie? Znacie ten klimat, kiedy ja już tam zrobiłam sobie samobiczowanko, ale potem pół dnia minęło, zajęłam się czymś innym i coś mi przypomni, no miałam dzisiaj ten podcast, Boże jaki on był, nie? I znowu się nakręcam.