Lęk społeczny. Rozmowa z Karoliną Ziegart-Sadowską

No są tymi gwiazdami socjogramu, czyli wiesz, wjeżdżają całe na biało i impreza kręci się wokół nich i nie mają absolutnie żadnego problemu z poznawaniem nowych osób, odnajdywaniem się w nowych sytuacjach. No i mamy takie osoby, które popularnie nazywamy nieśmiałymi, to znaczy takie, które trzeba trochę zachęcać i też od razu przychodzą mi do głowy takie dzieci i takie scenki rodzajowe z placów zabaw, no idź się pobaw z dziećmi, ale czego się wstydzić, no idź do dzieci. A tam młody człowiek się chowa za spódnicą i za chiny ludowe iść nie chce. Czym się różni nieśmiałość od lęku społecznego? Czy osoby nieśmiałe z automatu, możemy powiedzieć, zmagają się z lękiem społecznym? No i myślę sobie, że to jest bardzo ważne pytanie, które dotyka pewnej koncepcji psychologicznej, ale pamiętając o tym, że Asia powiedziała mi przed podcastem, Karolina pamiętaj, żeby mówić do ludzi, więc postaram się tutaj nie rozwodzić jakoś bardzo, ale jeśli gdzieś macie styczność z psychologią psychiczną,

czy gdzieś studiujecie, uczycie się, to taki koncept jak różnice indywidualne, myślę sobie, że gdzieś tam w głowie się czasem pojawia, a przekładając to na prosty język, to jest to nic innego jak koncepcja, która mówi o tym, że my jako ludzie, no będziemy się od siebie różnić. Różnić na wielu wymiarach, tych dotyczących czy to pewnej naszej biologicznej bazy, jak na przykład cech temperamentu, czy tego jak w związku z tymi cechami będziemy reagować na różne sytuacje, czy tego co się takiego wydarzyło w naszym życiu, czyli tych tzw. czynników środowiskowych, które wpłynęły na to, że właśnie reagujemy, czy zachowujemy się, czy myślimy w taki, a nie inny sposób. Czyli ludzie się od siebie różnią. I właśnie nieśmiałość jest jednym z takich wymiarów, na przestrzeni których my jako ludzie, czy nasze dzieci mogą się między sobą różnić, czyli będą takie dzieci, tacy dorośli, którzy mają dużą łatwość właśnie

Niech pierwszy rzuci kamieniem ten, kto w każde towarzystwo i w każdą sytuację społeczną wchodzi jak w masło, bez tutaj cienia jakichś obaw czy niepokojów, ale powiedziałaś, że okej, mamy pewną specyfikę rodzinną, ci rodzice, to środowisko może o ludziach mówić różnie, że oni są przyjemni, dobrzy i warto z nimi współpracować, ale może mówić, że Ludziom nie wolno ufać, są zagrażający, albo właśnie, że jak coś się dzieje niepokojącego, co cię przestrasza, to nie, bój się i rób, a wręcz przeciwnie, wycofaj się i tutaj lepiej ostrożniej. Oczywiście młodzi ludzie obserwują swoich opiekunów, swoje środowisko i stąd czerpią wiedzę na temat tego, jak w tym świecie się poruszać, no ale przecież potem, któregoś pięknego dnia wychodzisz poza bramę swojego podwórka i zaczynasz funkcjonować.

Więc ta konfrontacja tego, co ja sobie myślałam na temat wielkich oczu studentów albo studentów, którzy nie patrzą na mnie, tylko są zagłębieni w jakichś swoich urządzeniach i ja myślę, no tak, nudzę, już nikogo nie interesuję, jestem absolutnie beznadziejna, versus to, co naprawdę mieli do powiedzenia w ramach informacji zwrotnej, potrafiło dojść do takiego, hej, to ludzie mają różnie, Ludzie różne mają miny, różnie sobie radzą ze słuchaniem aktywnym podczas wykładów czy spotkań, więc dajmy tym ludziom święty spokój, po prostu zapytajmy ich, co oni myślą, bo czytanie w myślach, wiemy, że zazwyczaj kończy się bardzo, bardzo źle. No i kiedy myślimy sobie o zaburzeniach w terapii poznawczo-behawioralnej, to lubimy takie mapy. Takie mapy, które nam obrazują, jak te zaburzenia funkcjonują, co je podtrzymuje, co na nie wpływa, jakie elementy w ogóle biorą w tym, że zaburzenie się utrzymuje.

I oczywiście tu znowu wchodzą różne trajektorie rozwojowe, a ja jako wielka miłośniczka neuroróżnorodności, neurotypowości, tu mogłabym zrobić dużą dygresję, no że właśnie będziemy się też różnić pod względem tych umiejętności już bazowo i w ogóle tego, jak nasze mózgi w relacjach społecznych działają, co tam im się świeci w interakcjach, komu bardziej, komu mniej. Ale upraszczając, pewna baza jest i to, co my możemy robić dalej i co warto robić dalej, też myśląc o naszych dzieciach, to to, że to nie jest coś, co jest nam dane raz na zawsze i ty człowieku albo masz słabe skille społeczne i w ogóle to już tak zostanie, to jakby nic z tym, albo no w ogóle świetnie ci idzie i też już nic z tym, tylko to jest coś, nad czym my możemy pracować, czego my możemy się uczyć, nad czym...