36: Czy LFP to jedyna opcja?

No i tutaj w pierwszym akapicie części merytorycznej od razu pada hasło, że lead po prostu wypada lepiej, jeżeli chodzi o zastosowanie w bateriach. Dziękuję za dzisiejszy odcinek i do usłyszenia za tydzień. No tak, powinno się to zakończyć, ale oczywiście byłoby to zbyt proste i nie pokazywało całej złożoności tego biznesu. Powrót zainteresowania SODem napędzają dziś dwa konkretne czynniki, nie jakaś tam ogólna moda na coś nowego. Pierwszy to zmienność cen LIT-u. Mimo, że ceny tego pierwiastka pozostają dziś około 70% poniżej szczytu z 2022 roku, w ciągu ostatniego roku zdążyły się podwoić. Dla producenta, który utrzymuje równolegle kilka łańcuchów dostaw, kompetencja sodowa działa jak polisa ubezpieczeniowa na wypadek kolejnego skoku cen litu.

Najlepsze deklarowane wyniki ogniw sodowych sięgają dziś około 175 Wh na kilogram, wobec około 205 dla LFP, ale oczywiście to wyniki najlepszych produktów na rynku, a nie średnia. W praktyce spotyka się ogniwa sodowe rzędu 95, no być może do 160 Wh na kilogram, co w tym samym formacie kontenerowym, w którym LFP mieści 5 MWh, oznacza dziś u niektórych dostawców zaledwie 2,5 MWh. W praktyce dwa razy większa działka pod tę samą pojemność magazynu. Konkretny, policzalny koszt gruntu i infrastruktury, o którym łatwo zapomnieć, Patrząc wyłącznie na cenę za kWh ogniwa. Tak, dwa razy więcej objętości. A co nam to daje? No to, że w tej chwili wszyscy celują w jeden hektar lub poniżej, żeby uniknąć decyzji środowiskowej.

Jest jednak realna korzyść. Wydobycie surowców do ogniw sodowych jest bardziej zdywersyfikowane geograficznie niż w przypadku LIT-u, no i to jest prawdziwa, choć dużo węższa przewaga niż w tych naszych utartych sloganach marketingowych. A teraz przejdźmy do tego, gdzie ta technologia dziś faktycznie działa, no bo to jest miejsce, w którym najłatwiej odróżnić realne wdrożenia od zapowiedzi z konkretną datą w przyszłości. Zacznijmy od segmentu domowego, bo tu dzieje się dziś trochę więcej niż mogłoby się wydawać komuś śledzącemu wyłącznie duże sieciowe projekty. W Polsce estońska firma FREN oferuje już prosumentom domowe magazyny sodowo-jonowe. Wariant niskiego napięcia o pojemności 7,5 kWh, no i wariant tak zwanego wysokiego napięcia, czyli 10,08 kWh.

No i tu wracamy do czegoś, co w tym podcaście powtarzam od dawna przy okazji zupełnie innych technologii. Chińskie liczby inwestycyjne mają dziś taką skalę, że w europejskich warunkach po prostu się nie zdarzają i raczej długo się nie zdarzą. To jest po prostu kosmos. Miliardy yuanów na jeden kompleks produkcyjny, gigawatogodziny mocy wytwórczej rocznie, fabryka obok fabryki w tej samej strefie ekonomicznej. To jest coś, czego u nas nie zbudujemy ani w tej, ani w następnej dekadzie, niezależnie od tego, jak bardzo ktoś by chciał. No i to prowadzi mnie do pytania, które zadaję sobie coraz częściej patrząc na te fale chińskich inwestycji sodowych, dokładnie tak samo jak zadawałem je sobie kilka lat temu patrząc na fale inwestycji w LFP. Czy to są realnie skalkulowane, ukierunkowane na konkretny popyt projekty?

I znowuż, ktoś będzie musiał zaryzykować i wyłożyć tą pierwszą kasę. To jest dokładnie ten sam mechanizm, o którym mówiliśmy już nieraz przy okazji nowych technologii w tym podcaście. I to on, a nie karta katalogowa decyduje ostatecznie o tym, kiedy dana technologia trafi do głównego nurtu. No i na koniec, żeby nie zapomnieć o naszym polskim kontekście, mamy w tym kraju realny, choć wciąż wczesny wątek badawczy. Zespół profesora Marcina Molendy z Uniwersytetu Jagiellońskiego pracuje nad materiałami do ogniw sodowych od lat. Powstało nawet takie porozumienie z udziałem Grupy Azoty, Orlenu, PGE i KGHM-u. Ale sam profesor ocenia realny horyzont budowy polskiej fabryki na plus minus 3 do 5 lat od momentu zabezpieczenia finansowania. Więc mówimy dziś o realnym potencjale naukowym, ale nie o działającej linii produkcyjnej.