36: Czy LFP to jedyna opcja?

Sama IEA formułuje to ostrożnie i moim zdaniem bardziej użytecznie. Obecne ceny litu, mimo wzrostu w ostatnim roku, wciąż nie są na tyle wysokie, by ogniwa sodowe mogły podbić ceną LFP w większości zastosowań. Innymi słowy, teoretyczna przewaga surowcowa sodu. Węglan sodu kosztuje o rząd wielkości mniej niż węglan litu. Na razie nie przekłada się w ogóle na cenę gotowego ogniwa. Dlaczego? Bo głównym wąskim gardłem nie jest sam sód, tylko anoda z twardego węgla. Jedyny obecnie komercyjnie dojrzały materiał onodowy dla ogniw sodowych, bo grafit stosowany w ogniwach litowych słabo współpracuje z większym jodem sodu. Twardy węgiel odpowiada dziś nawet za 35-45% kosztu materiałowego ogniwa.

A LFP, uznawane za najbezpieczniejszą chemię litową, może emitować znaczne ilości fluorowodoru, co podważa tę reputację. Uczciwa odpowiedź brzmi, ogniwa sodowe i LFP mają różne, częściowo komplementarne profile ryzyka pożarowego, a to nie oznacza, że jedna technologia jest bezpieczniejsza od drugiej w każdych warunkach. I trzecia rzecz, czyli hasło, które usłyszycie na każdym spotkaniu sprzedażowym. Braklitu, kobaltu i niklu. To jest tylko częściowo prawdziwe. IEA zwraca uwagę, że chemie najbliższe komercjalizacji na dużą skalę, czyli tlenki warstwowe stosowane przez katla, nadal wykorzystują nikiel i mangan, których przetwórstwo pozostaje mocno skoncentrowane geograficznie. Chemie o faktycznie niższej intensywności surowców krytycznych istnieją, ale nie są dziś liderami komercjalizacji.