Astor Piazzolla

Interes idzie słabo i gdy Astor ma 4 lata postanawia szukać szczęścia w Nowym Jorku, gdzie mieszka już matka Asunty. Vicente znajduje pracę w zakładzie fryzjerskim na Manhattanie. Wynajmuje małe mieszkanie nad salą bilardową przy St. Mark's Place na Lower East Side, tuż obok słynnego Teatru Orfeum, gdzie popisy daje iluzjonista Harry Houdini, gra George Gershwin i śpiewa Sophie Trucker. Vicente woli słuchać tanga, bo jak każdy Argentyńczyk Astor jest jego wielbicielem. W domu ma gramofon i sporo płyt Carlosa Gardella i Julio de Caro. Mały Astor słucha tego co ojciec, ale poza domem chłonie muzykę ulicy. Nowojorska ulica to mieszanka jazzu, muzyki klezmerskiej, kreolskiej, irlandzkiej i ze wszystkich stron świata.

To utwierdza ojca w słuszności wyboru. Vicenta robi wszystko, by miał najlepszych nauczycieli. Oczywiście takich, na jakich go stać. Nieopodal Piazzolich mieszka węgierski pianista klasyczny Bell La Vilda, który uczył się u mieszkającego w Stanach Zjednoczonych Siergieja Rachmaninowa. Muszą jednak zacząć od podstaw. Uczy Astora czytania nut i pokazuje mu muzykę Bacha, którego chłopiec zaczyna wykonywać na swoim bandoneonie. Pewnego dnia Vicente dowiaduje się, że do Nowego Jorku przyjeżdża Carlos Gardel, argentyński śpiewak tanga, kompozytor i aktor nazywany Corcal Corillo, kreolskim słowikiem. W Nowym Jorku kręci film El día que me quieras – Dzień, w którym mnie kochasz. Vicente jest jego wielbicielem i postanawia dać mu prezent – wyrzeźbioną przez siebie drewnianą figurkę Gaucza, śpiewaka z gitarą.

Sam musi pracować w zakładzie, więc wysyła Astora, aby ją zaniósł. Astor wchodzi do budynku, w którym mieszka Gardel. W windzie spotyka Alberta Castellanos. Castellanosa, pianista i kierownika muzycznego Gardella. Castellanos wraca ze sklepu, ale okazuje się, że zatrzasnął klucze w mieszkaniu. Astor mówi mu, aby chwilę zaczekał. W końcu jest nowojorskim trzynastolatkiem, który poza grą na bandoneonie uczy się życia na ulicy. Wchodzi na schody przeciwpożarowe i dostaje się do mieszkania przez okno. Otwiera drzwi od środka, a po chwili poznaje Carlosa Gardella i przekazuje mu prezent od ojca. Okazuje się, że Gardell ledwie zna angielski. Za to Astor biegle mówi zarówno po hiszpańsku, włosku i angielsku. Jego wyczyn z wejściem przez okno budzi rozbawienie i podziw i jako sprytny trzynastolatek dostaje pracę tłumacza, przewodnika i posłańca.

Ale 24 czerwca 1935 roku media podają wstrząsającą wiadomość. Na lotnisku Oleja Herrera w Medellin w Kolumbii doszło do zderzenia dwóch samolotów. W jednym podróżował Carlos Gardel wraz ze swoim zespołem. Astor Piazzolla będzie przez resztę życia żartować, że gdyby ojciec się zgodził, zamiast na bandoneonie, pewnie grałby na anielskiej harfie. W 1937 roku umiera Pantaleone Piazzolla, dziadek Astora. Pozostawia po sobie spadek, który staje się pretekstem do ponownego porzucenia Nowego Jorku. Na pokładzie Frachtowca Krzyż Południa Piazzolli wraz z nowym członkiem rodziny, psem Shortim, nieodłącznym przyjacielem nastolatka wracają do Argentyny. Vicente za sprzedaną ziemię kupuje kamienicę przy ulicy Alberti.

W okresie argentyńskiej dyktatury wojskowej w latach 1976-1983 Piazzolla mieszka we Włoszech, ale wielokrotnie wraca do Argentyny na koncerty i nagrania. W maju 1982 roku w trakcie wojny o Falklandy wraz z wokalistą Robertem Gojenche dają koncert w Teatro Regina w Buenos Aires. Kilka dni później otrzymuję zaproszenie na lunch z dyktatorem Jorge Rafaellem Videlą. Dziennikarz Natalio Gorina pyta go, dlaczego je przyjął. Jakie zaproszenie? Przysłali kilku facetów w czarnych garniturach i list z moim nazwiskiem, w którym napisano, że Videla spodziewa się mnie pewnego dnia w określonym miejscu. Gdzieś mam książkę ze zdjęciami wszystkich gości. Eladii Blasquez, Daniela Tinayre, Olgi Ferri, kompozytora Juana Carlosa, Tauriello, malarzy, aktorów.