Astor Piazzolla

Wkraczałem w szaleństwo tanga. Restauracja i bar ojca przetrwały ledwie rok, a w szaleństwo tanga zaczyna Astora wciągać nowy nauczyciel, Nestor Romano. Poza grą sporo słucha. Chodzi na występy licznych orkiestr tanguero odwiedzających Mar del Plata. Pewnego majowego popołudnia w audycji radiowej występuje sekstet Vardaro Pugliese, skrzypka Elvino Vardaro i pianisty Osvaldo Pugliese, w którym na bandoneonie gra Anibal Troilo. Astor jest zafascynowany jego stylem, marzy, aby do niego dołączyć. Póki co gra w lokalnych zespołach nazywanych Orkiestra Typica. Los Ases del Ritmo, Quinteto Azul, dającym koncerty w cukierni Porta del Espino na Molo Rybackim, w orkiestrze Esperanto Pereyry grającej w Radio Atlantico L.U.6 i w najbardziej prestiżowej, w Mar del Plata, Orchestra Tipica de Juan Savastano.

Po przyjeździe do Buenos Aires Astor odnajduje Anibala Troilo. Zaledwie siedem lat od niego starszy bandneonista właśnie założył własną orkiestrę Tipica grającą muzykę taneczną w najlepszych lokalach stolicy Argentyny. Zespół składa się z pianisty, skrzypka, kontrabasisty, perkusisty i trzech bandneonistów. Piazzolla otrzymuje angaż tymczasowo zastępując chorego Toto Rodrígueza. Ale po jego powrocie Troilo decyduje się zatrzymać Piazzollę, która okazuje się dobrym aranżerem i w razie potrzeby potrafi akompaniować na fortepianie. Piazzolla nie poprzestaje jednak na wieczornych występach. Stale się uczy. Za radą Artura Rubinsteina, którego poznaje w Buenos Aires, pobiera lekcję u Alberta Ginastery, wybitnego argentyńskiego kompozytora muzyki klasycznej.

Moje intencje są inne. Zamierzam studiować muzykę i dyrygować orkiestrą symfoniczną. Po czym prosi o rękę dedę. Grając w zespole Troilo, Astor często podróżuje po kraju. Bez przerwy wysyła listy miłosne. Jak w lutym 1941 roku, gdy z Montevideo pisze Dede również do szaleństwa zakochuje się w Astorze. Oficjalnie zaręczają się w maju 1942 roku, a ślub biorą pod koniec października. Dede ma 18 lat, a Astor prawie 20, choć nie wygląda na tyle. Z tego powodu podczas ślubu dochodzi do zabawnej sytuacji. Gdy Astor stoi z boku ołtarza z matką Dedę, ksiądz rozglądając się mówi, panna młoda jest, ale pan młody się nie pojawił.

W lipcu 1943 roku Dedę rodzi córkę Dianę Ayrin, a w 1945 roku syna Daniela Hugo. W tym czasie psuje się atmosfera w zespole Troilo. Powodem narastających napięć jest coraz wyższy poziom wykształcenia muzycznego Piazzolli. Jest wymagający. Chce by inni muzycy nie opierali się wyłącznie na intuicji i nie grali z pamięci, a studiowali nuty. Co nie jest wcale takie proste, bo w większości są samoukami. Ich szkołą muzyczną była ulica, bary i zabawy taneczne, na których doskonalili umiejętności. Poza tym Astor chce wprowadzać nowe aranżacje inspirowane muzyką Gershwina. Troilo wciąż go upomina, że gra za dużo nut, co dezorientuje tancerzy. I skarży się Dede. On zmienia mój zespół w orkiestrę symfoniczną.

Z tego powodu w 1944 roku drogi Piazzolla i Troilo się rozchodzą, a Astor zakłada własny zespół. Gra, ale z biegiem czasu coraz więcej komponuje. Po niemal 10 latach w 1953 roku ma dość tanga. Zgłasza swój utwór zatytułowany Buenos Aires w prestiżowym międzynarodowym konkursie kompozytorskim organizowanym przez francuski rząd i zdobywa stypendium. Po przyjeździe do Paryża trafia do profesor kompozycji i partytury Nadi Boulanger, która prowadzi paryską Akademię Fontainebleau. Boulanger jest światowej sławy, pedagogiem kształciła już setki studentów. Zapoznaje się z kompozycjami Piazzolli i ocenia je dobrze. Są poprawne, solidne, ale pozbawione charakteru. Prosi go, by zagrał na bandoneonie.