Astor Piazzolla

Rodzice? Asunta i Vincente dają mu na imię Astor na cześć przyjaciela ojca Astora Bolognini, a na drugie Pantaleon po dziadku rybaku z Apuli, który przed niemal pół wieku przybył do Argentyny. Chłopiec od urodzenia ma szpotawą prawą nogę i już w wieku dwóch lat przechodzi serię operacji chirurgicznych w Sanatorio Martimo del Barrio de la Perla. Nóżkę udaje się wyprostować, ale jest krótsza o 2 cm od lewej, co powoduje utykanie. Mar del Plata to wakacyjny kurort, w którym osiedliło się wielu imigrantów z Włoch i Hiszpanii. Pełno tu drogich hoteli i pensjonatów dla bogatych Argentyńczyków z Buenos Aires. Rodzina Piazzolli należy do klasy średniej. Vicente, nazywany Nonino, prowadzi niewielki sklep i warsztat naprawy rowerów.

Bliscy są zachwyceni. Wielki kryzys dogania Piazzollich w Mar del Plata. Nonino musi zamknąć zakład fryzjerski. Na ironię większe szanse na przetrwanie są w Nowym Jorku. Dlatego po siedmiu miesiącach rodzina drugi raz porzuca Argentynę i wyrusza do Stanów Zjednoczonych, by ponownie zamieszkać na Lower East Side. Tym razem Vicente otwiera jednak własny zakład fryzjerski. W którym pracuje bez wytchnienia nawet w niedzielę. Czesze żony żydowskich i włoskich gangsterów. Z zarobionych pieniędzy sporą część przeznacza na lekcje muzyki Astora, który teraz po kilku miesiącach w Argentynie robi szybkie postępy. W 1939 roku, mając zaledwie 11 lat, Astor komponuje swoje pierwsze tango, La Catinga.

To utwierdza ojca w słuszności wyboru. Vicenta robi wszystko, by miał najlepszych nauczycieli. Oczywiście takich, na jakich go stać. Nieopodal Piazzolich mieszka węgierski pianista klasyczny Bell La Vilda, który uczył się u mieszkającego w Stanach Zjednoczonych Siergieja Rachmaninowa. Muszą jednak zacząć od podstaw. Uczy Astora czytania nut i pokazuje mu muzykę Bacha, którego chłopiec zaczyna wykonywać na swoim bandoneonie. Pewnego dnia Vicente dowiaduje się, że do Nowego Jorku przyjeżdża Carlos Gardel, argentyński śpiewak tanga, kompozytor i aktor nazywany Corcal Corillo, kreolskim słowikiem. W Nowym Jorku kręci film El día que me quieras – Dzień, w którym mnie kochasz. Vicente jest jego wielbicielem i postanawia dać mu prezent – wyrzeźbioną przez siebie drewnianą figurkę Gaucza, śpiewaka z gitarą.

Utwór ma dobry rytm, powtarzalny motyw i trwa 3 minuty, co czyni go atrakcyjnym dla stacji radiowych. Na płycie o tym samym tytule pojawia się też tango Adios Nonino. La Nation pisze, że album zawiera nową estetykę dźwiękową i kompozytorską oraz jest bardziej rytmiczny, przystępny i bezpośredni. Album Libertango w Argentynie zostaje przyjęty z ostrożnością, ale w Europie i Ameryce Północnej jest sukcesem. Studio Curci Pagani proponuje mu 15-letni kontrakt na nagranie wszystkiego, co dotychczas skomponował. W 1975 roku Piazzolla zakłada oktet elektroniczny, z którym występuje w Buenos Aires i w paryskiej Olimpii. Wciąż jednak szuka czegoś nowego, a efektem jest kolejny zespół, tym razem Quintet, z którym będzie występował przez kolejne 11 lat.