Astor Piazzolla

Z tego powodu w 1944 roku drogi Piazzolla i Troilo się rozchodzą, a Astor zakłada własny zespół. Gra, ale z biegiem czasu coraz więcej komponuje. Po niemal 10 latach w 1953 roku ma dość tanga. Zgłasza swój utwór zatytułowany Buenos Aires w prestiżowym międzynarodowym konkursie kompozytorskim organizowanym przez francuski rząd i zdobywa stypendium. Po przyjeździe do Paryża trafia do profesor kompozycji i partytury Nadi Boulanger, która prowadzi paryską Akademię Fontainebleau. Boulanger jest światowej sławy, pedagogiem kształciła już setki studentów. Zapoznaje się z kompozycjami Piazzolli i ocenia je dobrze. Są poprawne, solidne, ale pozbawione charakteru. Prosi go, by zagrał na bandoneonie.

Piazzolla robi to niechętnie, jest zmęczony tym instrumentem, a przede wszystkim tangiem. Dlatego na początek gra kilka własnych kompozycji inspirowanych muzyką klasyczną. One również nie robią wrażenia. Dopiero gdy Boulanger słyszy jego tango triumfale, gratuluje mu mówiąc, że to jest właśnie jego przeznaczenie. Przez rok Nadia Boulanger uczy Piazzolle kompozycji klasycznej i kontrapunktu. W tym czasie Astor komponuje serię tang inspirowanych muzyką saksofonisty jazzowego Jerry'ego Mulligena i nagrywa je z orkiestrą smyczkową Opery Paryskiej. Robi przy tym coś, co zupełnie zmienia sposób grania na bandoneonie. Bandoneon w przeciwieństwie do akordeonu nie ma szelek, dlatego muzycy grają na siedząco, opierając instrument o kolano.