Gruzja: listy obcego agenta. Muszę donosić sama na siebie

Kłopotem był system sądowniczy i władza oligarchiczna, która tak naprawdę ogranicza się w Gruzji do jednego człowieka – Bidziny Iwaniszwilego, założyciela gruzińskiego marzenia i nieformalnego właściciela Gruzji. Na wdrożenie reform rząd dostał ponad rok, ale zmienił niewiele. Mimo to w grudniu 2023 roku Gruzja otrzymała status kraju kandydującego. Warunkowo, bo znów Unia poprosiła o te same reformy. Dopiero po ich wprowadzeniu rozpoczną się rozmowy członkowskie. Tyle, że unijne rekomendacje mało już interesowały rządzącą partię. Cały sukces przypisała sobie, bo prowadzi kraj do Europy i słucha społeczeństwa.

W grudniu powrót do polityki ogłosił Bidzina Iwaniszwili, choć nigdy z niej nie odszedł, zarządzał krajem z tylnego siedzenia. W kwietniu tego roku zdecydował, że trzeba wprowadzić ustawę o tzw. zagranicznych agentach. Nie ukrywał, że ma być wymierzona przeciw niezależnym mediom i organizacjom pozarządowym, którymi zarządzają pseudoelity wychowane przez obce kraje. Ustawa zakładała, że każda organizacja pozarządowa i medialna, która jest finansowana w minimum 20% ze środków zagranicznych, zostanie wpisana w rejestr tzw. agentów zagranicznych. Jednak zanim dokument trafił pod veto prezydentki, zdążył przejść nowelizację.

Pojawili się zagraniczni inwestorzy, kraj przeszedł gruntowne reformy, zaczęło się tworzyć społeczeństwo obywatelskie, fundusze z zachodu płynęły szerokim strumieniem. Po dziewięciu latach w demokratycznych wyborach, Sakaszwili oddał władzę w ręce widziny Iwaniszwilego. Ten obiecał swoim wyborcom prawdziwą demokrację. Przez ostatnie 12 lat przez Gruzję przetoczyło się mnóstwo protestów. Gruzini sprzeciwiali się, że w ich parlamencie zasiadał rosyjski deputowany, że Moskwa wznowiła rejsy samolotowe z Tbilisi, że do Batumi zawinął rosyjski statek pasażerski. Niewiele dawały. Oprócz jednego, tego z marca 2023 roku, kiedy gruzińskie marzenie zrezygnowało ze swoich planów.

Zbawić nas może tylko bidzina, który stoi na ich straży. Tak krzyczy propaganda, a ludzie się na to łapią, mówi Stepan Jan. Dzwonię do kilku starych znajomych i pytam o ich podejście do tego, co dzieje się teraz w Gruzji. Niemal jednogłośnie popierają rządzącą partię. Chcą stabilności, pokoju, demokracji i gruzińskiej Gruzji. Boją się powrotu Sakaszwilego, bo ich rodziny są straumatyzowane jego rządami. Ktoś siedział w więzieniu, komuś siłą odebrano ziemię, ktoś inny wpadł w spiralę długów, z której nie może się wygrzebać do dziś. Boją się też utraty pracy. Większość z nich pracuje w państwowej administracji.

Wszyscy za to wierzą w globalną partię wojny, ale kiedy dopytuje, kim są ludzie, którzy ją tworzą, nie znają odpowiedzi. Wkurzają się też na mnie. Słyszę, że jestem z Polski, która jest w NATO, więc mogę nie bać się wojny, bo mam parasol ochronny. Oni nie. I że z ciepłego europejskiego fotela można łatwo oceniać ich biedę i brak perspektyw. I że obrażam Iwaniszwilego, który wykłada swoje własne pieniądze, by inwestować w Gruzję. Nie kłócę się z nimi. To ich kraj. Tajniacy, mamy cię na oku. Wracam na protest i widzę przerażenie znajomych dziennikarzy, którzy jak Marta Ardaszelia i cały zespół Sowa News walczą z dezinformacją i propagandą, choć boją się, że za chwilę będą musiały się zamknąć.