Andrzej Nowak o

Iwan Groźny, Spisek Bojarów czy tegoż Eisensteina, Aleksander Nefski. Wszystkie sławiące wojnę z Zachodem, świat zachodni jako śledlisko spisków, które chcą zniszczyć wielką Rosję i potężną władzę carów, która ma obowiązek zniszczyć wszelką opozycję wewnątrz w imię przygotowania się do decydującej rozprawy ze światem zachodnim, dybiącym zawsze na wielkość Rosji. Te i wiele innych przykładów także dzieł kulturalnych, jakie powstawały w Rosji w tym czasie, historii tworzonych na użytek takiej właśnie wizji przedstawiam jako pewnego rodzaju matrycę, która kształtuje wyobraźnię polityczną dzisiejszej Rosji. Do tych filmów, które pan przywołał, które rzeczywiście weszły w krwioobieg kulturalny ludzi Rosji, no to jeszcze należałoby dorzucić Suworowa, Pudowkina.

Filmy Eisensteina są może bardziej znane, Pudowkin oczywiście jako nazwisko jest w historii światowego filmu także zapisany, ale ten film może mniej na świecie jest rozpoznawalny, Suworow, natomiast dla nas Polaków powinien być on szczególnie ważny i wart zobaczenia Z dreszczem przerażenia nawet powiedziałbym na plecach, ponieważ ten film no nie tylko sławi kogoś, kto był oprawcą Pragi, rzeź Pragi w 1794 roku. Pragi, czyli przedmieścia Warszawy. Kilka tysięcy cywilnych mieszkańców zostało wymordowanych przez żołnierzy Suworowa dla zastraszenia reszty Warszawy. Ale sposób zrealizowania tego filmu pod ścisłym nadzorem Stalina. Stalin nadzorował każdy tego rodzaju film w szczegółach scenografii. Ten film zaczyna się od sceny, w której gdzieś w Polsce, tak jak to napis ogłasza, przybiegają do Suworowa zdyszani oficerowie i meldują mu z zasromaną miną, że no niestety nie ustrzegli się błędu, wymordowali wszystkich jeńców polskich.

A Suworow rozpromieniony odpowiada, i dobrze zrobiliście, niedocięty las odrasta. Trzeba mordować polskich jeńców. Te słowa zatwierdził do realizacji w filmie w marcu roku 1940 Józef Stalin. W marcu roku 1940, czyli tuż po wydaniu rozkazu o wymordowaniu polskich jeńców, których w czasie realizacji tego filmu mordowano w Katyniu między innymi. Polacy byli taką drzazgą wokół imperium myślę zdecydowanie wcześniej, zresztą pan profesor też o tym pisze, że Polacy stanowili do pewnego stopnia, a może rzeczywiście też zagrożenie dla imperium rosyjskiego, jeszcze tego carskiego, tutaj warto przywołać przecież Nikołaja Karamzyna, jednego z najważniejszych historyków XIX-wiecznej Rosji.

którzy zostali wysiedleni właśnie za czasów Suworowa i Katarzyny II w XVIII wieku i ponownie przez Stalina. A więc cały szereg kart rosyjskiej historii powinien być wymazany, zapomniany, żeby odtworzyć taką wizję no właśnie trójjedynego narodu rosyjskiego, Ukraińcy, Białorusini i naturalnej, to jest jedna część, a druga część to jest naturalna strefa wpływów dla tej wielkiej, poszerzonej Rosji. To w rozmowach z partnerami zachodnimi, globalnymi, Stwierdzenie, cóż każdy duży kraj wymaga swojego podwórka, bezpieczeństwa na swoim podwórku. Ameryka ma swoje podwórko w Meksyku, w Zatoce Meksykańskiej, a my mamy swoje podwórko w Europie Wschodniej. Nasz naród to jest Rosja, Ukraina i Białoruś, ale oprócz tego należy nam się nasza strefa bezpieczeństwa, do której należą kraje bałtyckie, Polska, Czechy, Słowacja, całe to dawne zewnętrzne imperium Stalina.