Sprawa 93: Elaine O’Hara

Nasze odcinki poruszają poważne i często trudne tematy. Jeśli w jakimkolwiek momencie poczujesz, że potrzebujesz wsparcia skontaktuj się z lokalnym centrum kryzysowym. Sugerowane numery telefonów do poufnego wsparcia oraz szczegółową listę ostrzeżeń dotyczących treści znajdziesz w opisie tego odcinka i na naszej stronie internetowej. Wczesnym wieczorem 22 sierpnia 2012 roku wioska Stepasite na południu Dublina pogrążyła się w ciszy i bez ruchu. Sheila Hawkins wyjrzała przez okno na blok mieszkalny po drugiej stronie ulicy. Jej wzrok zatrzymał się na konkretnym mieszkaniu, które należało do jej pasierbicy, 36-letniej Elaine O'Hary.

W pasażu mieścił się sklep spożywczy, apteka, pralnia chemiczna, siłownia i restauracja. Sheila minęła sklepy i skierowała się w stronę otaczających je bloków mieszkalnych. Po naciśnięciu dzwonka do jej mieszkania nie było żadnej odpowiedzi. Sheila spojrzała na zegarek. Ryzykowała spóźnieniem się do pracy i nie mogła już dłużej czekać. Postanowiła odjechać bez Elaine. Ponad godzinę później Elaine wciąż się nie odzywała. Sheila nie miała pojęcia, czy jej pasierbica dotarła na zlot żaglowców. Natrętne poczucie niepokoju nie ustępowało, więc Sheila powiadomiła swojego partnera, ojca Elaine, Franka O'Hara.

Frank nie był szczególnie zaniepokojony. Podejrzewał, że Elaine musiała zaspać i zapewne była spanikowana, gdy się obudziła. Nie chcąc się spóźnić, wskoczyła prosto do samochodu i pojechała do Dublina. Prawdopodobnie była zbyt zajęta przygotowaniami do festiwalu, by się odezwać. W miarę jak upływały kolejne godziny, nadal nie było żadnych wieści o Delaine. Z tego względu Frank O'Hara postanowił pojechać do mieszkania córki. Używając zapasowego klucza otworzył drzwi i wszedł do środka. Elaine nie było w domu. Wszystko wyglądało normalnie, jednak gdy znalazł jej telefon komórkowy, cień niepokoju przemknął mu przez myśl. Elaine zawsze miała go przy sobie i nigdy bez niego nie wychodziła z domu.

Elaine nie odpowiedziała. Frank O'Hara miał dodatkowy powód, by świętować w Dzień Świętego Patryka, 17 marca 1976 roku. Jego żona Eileen urodziła ich pierwsze dziecko, dziewczynkę, którą nazwali Elaine. Elaine została najstarszą z czwórki rodzeństwa domu O'Hara, obok Ann, Franka Juniora i Johna.

Frank O'Hara był zaskoczony, gdy Elaine się tam zapisała. Wydawało mu się, że ostatnimi czasy dobrze sobie radziła. Był to jej czternasty pobyt w St. Edmundsbury. Od szesnastego roku życia Elaine była wielokrotnie hospitalizowana. Bezpośrednim impulsem do pierwszej hospitalizacji w okresie dojrzewania była śmierć bliskiej przyjaciółki w wypadku drogowym. Elaine była również prześladowana, co sprawiło, że zaczęła się zamykać w sobie i izolować, ukrywając skalę swoich problemów przed rodziną. Dźwigała ten ciężar sama i w wieku 16 lat podjęła próbę samobójczą. Jej rodzina była zdruzgotana, że nie zauważyła sygnałów ostrzegawczych.

Opisywała, że od dwunastego roku życia doświadczała natrętnych myśli, które określała jako spektakl w swojej głowie, w którym była krępowana, więziona i karana. Doktor Clare uznał te myśli za obsesję, która przejawiała się, jak to określił, w niepokojących i nacechowanych męską dominacją w fantazjach seksualnych. Podczas wstępnej diagnozy dr Clare rozważał, czy Elaine doświadcza stopniowo rozwijającej się psychozy, lecz później to wykluczył. Ostatecznie zdiagnozował u niej osobowość borderline oraz depresję. Leczył ją farmakologicznie, podając leki i środki uspokajające. Frank i Eileen O'Hara często odwiedzali córkę i w soboty zabierali ją na wspólne wyjścia.

Frank i Eileen wspierali ją przez cały okres hospitalizacji i leczenia, z nadzieją patrząc w przyszłość córki. Jednak w marcu 2002 roku wydarzenia przybrały dramatyczny obrót. Eileen O'Hara zmarła w wieku 52 lat. Nie potrafiąc poradzić sobie z nagłą śmiercią matki, Elaine jeszcze bardziej zamknęła się w sobie i zdarzało jej się wypalać ponad 40 papierosów dziennie. Frank O'Hara również był zdruzgotany, lecz odnalazł oparcie w nowym związku z Sheila Hawkins. Mimo to Elaine nadal zmagała się z problemami. Śmierć matki na nowo rozbudziła uśpione myśli samobójcze i samookaleczenia.

W jej dokumentacji szpitalnej w rubryce Relacje wspierające ktoś zapisał Wspierający ojciec. Brak przyjaciół. Było to tylko półprawda. Dla Elaine Frank był nie tylko ojcem, lecz także najlepszym przyjacielem. Gdy 22 sierpnia Elaine opuściła szpital, było tuż po południu. Odwiedziła aptekę i zadzwoniła do kiosku, aby omówić nadchodzące zmiany w pracy. Po odłożeniu toreb w domu pojechała z ojcem na cmentarz Shangana, położony niemal 10 kilometrów na południowy wschód od Stepasite. W drodze Frank zauważył, że Elaine była rozkojarzona, gdy pisała wiadomości na telefonie. Odwiedzili grób Eileen O'Hary, gdzie Elaine wyraźnie się wzruszyła, co nie było niczym niezwykłym.

Szwagier Elaine, Mark Charles, pojechał na cmentarz Shangana. Cmentarz rozciągał się na 28 hektarach płaskiego, pustego terenu. Rzędy nagrobków przerwało jedynie kilka drzew. Wiatr niósł dźwięk fal z plaży Shankil, oddalonej o niespełna kilometr. Cmentarz otaczał rozległy teren parkowy, a po jego wschodniej stronie ciągnęła się długa linia kolejowa. Gdy Mark dotarł na miejsce, zauważył znajomy turkusowy samochód marki Fiat. Poinformowano resztę rodziny O'Hara, po czym wkrótce pojawił się brat Elaine, John, by zbadać sytuację. Samochód był zamknięty, dlatego musieli wezwać pomoc drogową, by dostać się do środka. W środku znaleźli dwa opakowania papierosów, zapalniczkę, prawo jazdy Elaine, przenośną nawigację satelitarną oraz, co najbardziej zastanawiające, ładowarkę do telefonu komórkowego, która nie pasowała do telefonu Elaine.

I dołącz do przyjaciółek, które walczą i tańczą razem w pełnym akcji w thrillerze Zabójcza Pointa. Wyjdziemy stąd. Razem. Większa dawka porywczej przyjaźni? Znajdziesz to u nas. Prime Video. Wymagana subskrypcja Amazon Prime 18 Plus. Obowiązuje regulamin Amazon Prime oraz regulamin Prime Video. 24 sierpnia nadal nie było żadnych wieści od Elaine. Nie znajdując niczego, co wskazywałoby, dokąd mogła się udać, Frank O'Hara zgłosił się na posterunek Garda w Stepasite.

Kilka dni później, podczas gdy przeszukiwania terenów parkowych wokół Shangana nadal trwały, policja przepytywała odwiedzających park, czy widzieli Elaine w ostatnich dniach. Gdy Connor Guilfoyle biegał po parku Shangana, policja zatrzymała go, by zapytać o Elaine O'Hara. Nazwisko nic mu nie mówiło, lecz gdy pokazano mu jej zdjęcie, rozpoznał ją. Connor powiedział, że widział ją wcześniej na terenach parkowych, lecz nie pamiętał dokładnie kiedy. Przypomniał sobie, że niedawno używał aplikacji MapMyRun podczas treningu. Aplikacja wykorzystywała system GPS do rejestrowania trasy oraz daty i godziny biegu. W tamtym czasie użył jej tylko dwa razy, a jednym z nich był akurat wieczór, gdy widział Elaine.

Rodzina O'Hara miała niewielki wybór i musiała zaakceptować tę wersję wydarzeń. Spędzili wiele godzin przemierzając linię brzegową od Black Rock do Bray w poszukiwaniu jakiegokolwiek śladu Elaine. Rok po jej zaginięciu złożyli kwiaty do Morza Wszanga na jej pamiątkę i w nadziei na odnalezienie choć odrobiny ukojenia. Lato 2013 roku przyniosło do Dublina najgorętszą od dekady falę upałów. Podczas gdy irlandzka gospodarka czerpała korzyści z wyjątkowo wysokich temperatur, odnotowując wzrost o 30 milionów euro, zbiorniki wodne odczuły skutki skwaru najmocniej. Poziomy wód znacząco się obniżyły.

Jedna z kart lojalnościowych należała do dużej sieci handlowej Dance Stores. Centrala Dance Stores ustaliła, że właścicielką karty była kobieta o imieniu Elaine O'Hara ze Stepasite. Karta była nieaktywna od roku. Nazwisko nic mu nie mówiło, więc O'Donahue zadzwonił na infolinię informacyjną Garda. Nazwisko Elaine O'Hara sprawdzono w bazie danych zwanej PULS, zawierającej informacje o sprawcach i ofiarach przestępstw. Wtedy O'Donahue odkrył, że Elaine figuruje jako osoba zaginiona, zgłoszona ponad rok wcześniej. James o Donahue powiedział. W tamtym momencie poczułem, jak serce podeszło mi pod gardło. Domyślałem się, że została zamordowana i że właśnie znalazłem narzędzie zbrodni.

Zadzwoniłem do mojego przełożonego i powiedziałem, mamy morderstwo. Nie mam jeszcze ciała, ale jestem tego pewien. Podałem mu nazwisko, a on zamilkł. Ku zaskoczeniu o Donahue przełożony poinformował go, że ciało Elaine O'Hara właśnie zostało odnalezione. Magali Vernet była zawodową opiekunką psów. Lubiła zabierać swoich podopiecznych w góry Kilaki, gdzie mogły swobodnie biegać po lesie. Góry Kilaki stanowią część rozległego parku narodowego Wicklow Mountains na południu od Dublina. Park przyciągał zarówno turystów, jak i mieszkańców, którzy wyruszali na długie wędrówki przez majestatyczne, gęste lasy, by podziwiać głębokie górskie jeziora i kamieniste strumienie.

Dowody kryminalistyczne w połączeniu z rodzajem odzieży znalezionej na miejscu dały policji wskazówkę co do tożsamości ofiary. Uzyskano profil DNA i porównano go z materiałem genetycznym pobranym od rodziny O'Hara. Cztery dni później, 17 września 2013 roku, szczątki zostały jednoznacznie zidentyfikowane jako należące do Elaine O'Hary. Identyfikacja szczątków Elaine zbiegła się w czasie z odnalezieniem jej kluczyków do samochodów w zbiorniku Wartry. Z dotychczasowych ustaleń wynikało, że Elaine opuściła swoje mieszkanie w Stepasite około godziny 17.22.2012 z nieznanych powodów.

Był jednym z dwóch telefonów na kartę kupionych w ramach jednej transakcji. Telefony sprzedano mężczyźnie, który podał nazwisko Garun Caseholm oraz adres przy ulicy w Tipperary, w śródlądowym hrabstwie w południowej Irlandii. Nie informując reszty zespołu śledczego, funkcjonariusz Dirmid O'Sullivan prowadził własne, dyskretne dochodzenie. Otrzymał anonimową informację dotyczącą architekta o nazwisku Dwyer. Informator twierdził, że to Dwyer zabił Elaine O'Hara. Ze względu na wrażliwy charakter sprawy, O'Sullivan zachował tożsamość informatora w tajemnicy i ograniczył dostęp do tej informacji do ścisłego grona osób. Powiązanie architekta z Elaine nie było nową informacją.

Frank O'Hara wcześniej wspominał policji o jego kłótni z Elaine w 2008 roku. Spór dotyczył finansów. W przypływie emocji przyznała, że ma relacje z kimś wykonującym prestiżowy zawód. Nie podała nazwiska, określając go jedynie jako architekta z Foxrock. Frank, chcąc dowiedzieć się więcej, zapytał córkę, czy mężczyzna jest żonaty. Odpowiedziała twierdząco i dodała, że łączy ich relacja BDSM. Po tej rozmowie ani Elaine, ani Frank więcej nie wracali do tematu architekta. Frankowi trudno było ocenić, na ile emocjonalne wyznania córki były wiarygodne. Często mówiła szokujące rzeczy tylko po to, by wywołać w ludziach jakąś reakcję.

Dane wykazały, że w pamięci zapisany był tylko jeden kontakt pod nazwą SLV, skrót od słowa Slave, co oznacza niewolnik. Dwa telefony kupione przez Goruna Kajsholma służyły wyłącznie do kontaktu między sobą. Z obu urządzeń odzyskano łącznie 300 wiadomości tekstowych, które odsłoniły historię prowadzącą do śmierci Elaine O'Hary. Około 20 sierpnia 2012 roku Elaine O'Hara kończyła swój pobyt w szpitalu. Na swoją tajną Nokię otrzymała wiadomość od jedynego zapisanego w nim kontaktu. Pana. Brzmiała ona. Musisz zostać ukarana za to, że próbowałaś się zabić beze mnie.

To była ostatnia wiadomość wysłana i odebrana między tymi telefonami. 17 października 2013 roku policja zapukała do drzwi domu należącego do Grahama Dwajera. Nikt nie odpowiedział. Funkcjonariusze przeszli więc do bocznego wejścia. Dwajer pojawił się bez koszuli, w spodniach od piżamy. Został zatrzymany pod zarzutem zamordowania Elaine O'Hary 22 sierpnia 2012 roku. Dziesięciu detektywów przystąpiło do przeszukania jego domu, gdy był wyprowadzany w kajdankach. Dwyer został przesłuchany. Zadawano mu pytania dotyczące informacji, które Elaine otrzymywała w wiadomościach tekstowych od osoby podpisującej się jako pan.

Dwyer nie przyznał się do zabójstwa Elaine O'Hara. 22 stycznia 2015 roku, w dniu rozpoczęcia procesu, sala numer 13 w Dablińskim Sądzie Karnym była wypełniona po brzegi. Nastrój na sali był ponury, gdy pierwszy świadek, ojciec Elaine, Frank, stanął przed sądem. Złożył poruszające zeznania o życiu córki, jej walce z chorobą psychiczną oraz o jej marzeniu, by pewnego dnia zostać nauczycielką w szkole podstawowej. Obrońcy starali się podważyć każdy element materiału dowodowego, twierdząc, że wszystko ma charakter poszlakowy. Łącznie powołali trzech świadków i przesłuchali ich w ciągu 30 minut. Prokuratura wezwała 194 świadków.

Powierzyła mu swoje problemy psychiatryczne, w tym myśli samobójcze. Na komputerze Dwajera znaleziono dokument zatytułowany Zabójstwo Casey, będący opowiadaniem o fikcyjnym morderstwie Casey. Ujawniła, że Dwajer mówił o fantazji dźgania kobiety nożem podczas seksu. Uważała, że między nią a Elaine O'Hara istnieją podobieństwa i było dla niej jasne, że Dwyer wybierał podatne, uległe, samotne kobiety, które łatwo było kontrolować. Proces trwał 8 tygodni. 27 marca 2015 roku ława przysięgłych wydała werdykt. Graham Dwyer został uznany winnym zabójstwa Elaine O'Hary. Sędzia Tony Hunt powiedział...

W sądzie odczytano oświadczenia o skutkach przestępstwa przygotowane przez Franka O'Hara. Wiemy, że nie jesteśmy jedynymi ofiarami tej zbrodni. Zdajemy sobie sprawę, że cierpią także inne rodziny i współczujemy każdej osobie dotkniętej tym, co się stało. Słowa nie są w stanie w pełni oddać tego, co czujemy i nigdy nie chcielibyśmy, aby jakakolwiek inna rodzina musiała przejść przez to, co my przeżyliśmy w ciągu ostatnich dwóch i pół roku. Straciliśmy córkę, siostrę i przyjaciółkę w najbardziej brutalny, traumatyczny i przerażający sposób. Mamy również wiele pytań bez odpowiedzi, które będziemy nosić w sobie do końca życia. Elaine była bardzo inteligentną dziewczyną, która nigdy w pełni nie rozwinęła swojego potencjału z powodu trudności psychologicznych.