Sprawa 93: Elaine O’Hara

Na ulicy pojawiały się pojedyncze, wolno toczące się samochody. Zwróciła swój wzrok na przystanek, ale Lane jeszcze nie było. Nic nadzwyczajnego, zapewne wciąż się szykowała. Kiedy minęła siódma piętnaście, a Elaine nadal nie pojawiła się na przystanku, jej nieobecność zaczynała być niepokojąca. Próby dodzwonienia się na jej telefon komórkowy kończyły się brakiem odpowiedzi. Sheila zostawiła wiadomość i czekała. Elaine jednak nie oddzwoniła. Ze względu na to, że Sheila musiała już jechać do pracy, wsiadła do samochodu i przejechała krótki odcinek drogi na drugą stronę ulicy. Mieszkanie Lane znajdowało się w obrębie niewielkiego centrum handlowego na północno-zachodnich obrzeżach Stepasite.

Między tymi miastami jest około 210 kilometrów w linii prostej, co oznacza około 2,5 godziny jazdy. Dane z bramek autostradowych wykazały, że sportowe Audi Grahama Dwajera odbyło podróż do Dublina i Galway tego samego dnia, w którym telefon logował się w obu lokalizacjach. Przeszukiwanie zbiornika Wartry nadal trwało. W jego wodach odnaleziono parę okularów do czytania. Numer seryjny oprawy potwierdził, że należały do Elena Harry. Najważniejsze odkrycie nastąpiło jednak 7 października. Znaleziono drugi telefon marki Nokia, zakupiony przez Garuna Keisholma wraz z kartą SIM. Podobnie jak pierwszy, ten również dało się uruchomić.

Dane wykazały, że w pamięci zapisany był tylko jeden kontakt pod nazwą SLV, skrót od słowa Slave, co oznacza niewolnik. Dwa telefony kupione przez Goruna Kajsholma służyły wyłącznie do kontaktu między sobą. Z obu urządzeń odzyskano łącznie 300 wiadomości tekstowych, które odsłoniły historię prowadzącą do śmierci Elaine O'Hary. Około 20 sierpnia 2012 roku Elaine O'Hara kończyła swój pobyt w szpitalu. Na swoją tajną Nokię otrzymała wiadomość od jedynego zapisanego w nim kontaktu. Pana. Brzmiała ona. Musisz zostać ukarana za to, że próbowałaś się zabić beze mnie.

Ambicją Elaine było zostać nauczycielką, dlatego też studiowała pedagogikę Montessori. W 2014 roku odebraliśmy w jej imieniu tytuł licencjata z edukacji Montessori, przyznany jej przez uczelnię St. Nicholas Montessori. Byłaby taka szczęśliwa i dumna, gdyby mogła sama stanąć w todze i birecie, by odebrać dyplom, pokonawszy wiele przeszkód i zdobywszy w końcu kwalifikacje, o których marzyła. Lecz niestety nie było jej to dane. Kiedy Elaine zaginała w sierpniu 2012 roku, byliśmy zdruzgotani. W tamtym czasie wydawało nam się, że jej życie zaczyna się układać. Miała nowe mieszkanie, studiowała i pracowała na dwóch etatach. W lipcu 2012 roku doświadczyła pogorszenia stanu zdrowia i dobrowolnie zgłosiła się do szpitala.