Sprawa 93: Elaine O’Hara

Elaine została przyjęta do szpitala St. Edmundsbury, gdzie leczył je oceniony psychiatra, dr Anthony Clare. Początkowo dr Clare nie był pewien, jak postawić diagnozę. Elaine miała wrodzoną wrażliwość, dziecięcą niewinność i uległą osobowość. Jej emocje były wyjątkowo silne i intensywne w porównaniu z innymi. Reagowała gwałtownie i potrzebowała więcej czasu, by się uspokoić. Miała trudności w kontaktach z ludźmi i wierzyła, że jest nieustannie oceniana przez innych. Dla niektórych znajomych była osobą potrzebującą nadmiernej uwagi, dramatyzującą i emocjonalnie niestabilną, co ostatecznie prowadziło do rozpadu jej znajomości.

Opisywała, że od dwunastego roku życia doświadczała natrętnych myśli, które określała jako spektakl w swojej głowie, w którym była krępowana, więziona i karana. Doktor Clare uznał te myśli za obsesję, która przejawiała się, jak to określił, w niepokojących i nacechowanych męską dominacją w fantazjach seksualnych. Podczas wstępnej diagnozy dr Clare rozważał, czy Elaine doświadcza stopniowo rozwijającej się psychozy, lecz później to wykluczył. Ostatecznie zdiagnozował u niej osobowość borderline oraz depresję. Leczył ją farmakologicznie, podając leki i środki uspokajające. Frank i Eileen O'Hara często odwiedzali córkę i w soboty zabierali ją na wspólne wyjścia.

Wspominali, że Elaine była tak silnie nafaszerowana lekami, iż często zasypiała w kawiarni, w której razem jedli. Z powodu stałego przyjmowania leków i nieustannych pobytów w szpitalu straciła znaczną część późnej młodości i wczesnej dorosłości. Wpłynęło to na jej funkcjonowanie w społeczeństwie, jako że nie przeżyła tych kluczowych, kształtujących lat, tak jak inni. Zauważono, że jej dojrzałość emocjonalna odpowiadała poziomowi piętnastolatki. W związku z tym była bardzo ufna wobec każdego, kto okazywał jej życzliwość. Choć dr Clare zauważał, że Elaine prowadziła samotne życie, utrzymywała bliską więź z obojgiem rodziców.

W 2007 roku doznała kolejnego poważnego ciosu. Zmarł dr Anthony Clare, który leczył dziewczynę przez 16 lat. Jej miejsce zajął Matt Murphy. Dr Murphy chciał ograniczyć leczenie farmakologiczne i zamiast tego zastosować terapię poznawczo-behawioralną, której celem jest zmiana niezdrowych wzorców myślenia, odczuwania i zachowania poprzez praktyczne strategie samopomocowe. Z czasem dawki leków Elaine zostały zmniejszone, a ona sama dobrze reagowała na terapię. Dr Murphy był pod wrażeniem jej postępów. W 2011 roku Elaine wysłała siostrze wiadomość, twierdząc, że była w piątym tygodniu ciąży, lecz poroniła.