Sprawa 93: Elaine O’Hara

Był jednym z dwóch telefonów na kartę kupionych w ramach jednej transakcji. Telefony sprzedano mężczyźnie, który podał nazwisko Garun Caseholm oraz adres przy ulicy w Tipperary, w śródlądowym hrabstwie w południowej Irlandii. Nie informując reszty zespołu śledczego, funkcjonariusz Dirmid O'Sullivan prowadził własne, dyskretne dochodzenie. Otrzymał anonimową informację dotyczącą architekta o nazwisku Dwyer. Informator twierdził, że to Dwyer zabił Elaine O'Hara. Ze względu na wrażliwy charakter sprawy, O'Sullivan zachował tożsamość informatora w tajemnicy i ograniczył dostęp do tej informacji do ścisłego grona osób. Powiązanie architekta z Elaine nie było nową informacją.

Jednak śledczy odnaleźli kolejne odniesienia do architekta na prywatnym komputerze Elaine. Otrzymywała wiadomości od użytkownika serwisu randkowego o tematyce fetyszowej, posługującego się nazwą Architekt72. W wiadomościach pojawiały się frazy takie jak fetyszowy facet, samookaleczenie oraz kary z użyciem skalpela mistrza. Profil Elaine odwiedzał także inny użytkownik o nazwie Architekt 77. O'Sullivan był zdeterminowany, by potwierdzić związek architekta z życiem Elaine. Sprawdził ulicę Bagot, gdzie według anonimowego informatora pracował Dwyer. Ulica ta mieściła się w centrum Dublina i faktycznie pracował tam architekt o nazwisku Graham Dwyer w jednej z prestiżowych firm w tej części miasta.

42-letni Dwyer był zamężny oraz miał trójkę dzieci. Mieszkał z rodziną w zamożnej dzielnicy Fox Rock na południowy wschód od Dublina. Case File wróci za chwilę. Dziękujemy za wspieranie nas poprzez wysłuchanie sponsorów tego odcinka. Szukasz akcji? Prime Video rozpala napięcie! Istnieją złoczyńcy, którzy zamiast walczyć, wygłaszają monologi, jak w finale The Boys. Mogłbym Ci wyrwać ręce, żebyś powiedział. I strzelaniny, w których amunicja nigdy się nie kończy, jak w przezabawnym thrillerze Ekipa Wyburzeniowa.

Super. Większa dawka akcji? Znajdziesz to u nas w Prime Video. Wymagana subskrypcja Amazon Prime 18 Plus obowiązuje regulamin Amazon Prime oraz regulamin Prime Video. Dom należał do ich podejrzanego, Grahama Dwyer'a. Był to wieczór wywozu śmieci, a pojemniki należące do Dwajera stały przy krawężniku przed jego posesją.

Takiego samego jak ten zarejestrowany na nagraniach CCTV w kompleksie mieszkaniowym Elaine. Mężczyzna z nagrań odwiedzał jej budynek 9 razy między styczniem a sierpniem 2012 roku. Materiał z 9 lipca 2012 roku pokazywał go w towarzystwie Elaine. Weszli do windy w lobby krótko po godzinie 17. 40 minut później opuścił budynek. Na nagraniach z 13 i 15 sierpnia 2012 roku widać było, jak niesie torbę. Tego samego typu, jaki odnaleziono w zbiorniku Wartry w październiku 2013 roku. Co więcej, historia przeglądanych stron internetowych na komputerze Elaine wykazała wyszukiwanie w Google frazy Graham Dwyer, architekt.

O'Sullivan i jego zespół podążali inną ścieżką niż pozostali śledczy, ale nie zmierzali do tego samego celu. Z telefonu Nokia odnalezionego w zbiorniku Wartry udało się wydobyć kolejne informacje. W wiadomości tekstowej otrzymanej od pana w czerwcu 2011 roku wspomniano, że zajął piąte miejsce w lataniu. Śledczy ustalili, że w Roundwood odbyły się wówczas zawody modeli samolotów, dokładnie w dniu wysłania tej wiadomości. Zawodnikiem, który zajął piąte miejsce był Graham Dwyer. Ponadto drugi telefon komórkowy zakupiony przez osobę podającą się za Goruna Keisholma logował się tego samego dnia do nadajników w Dublinie i Galway. Dublin leży na wschodnim wybrzeżu, Galway na zachodnim.

To była ostatnia wiadomość wysłana i odebrana między tymi telefonami. 17 października 2013 roku policja zapukała do drzwi domu należącego do Grahama Dwajera. Nikt nie odpowiedział. Funkcjonariusze przeszli więc do bocznego wejścia. Dwajer pojawił się bez koszuli, w spodniach od piżamy. Został zatrzymany pod zarzutem zamordowania Elaine O'Hary 22 sierpnia 2012 roku. Dziesięciu detektywów przystąpiło do przeszukania jego domu, gdy był wyprowadzany w kajdankach. Dwyer został przesłuchany. Zadawano mu pytania dotyczące informacji, które Elaine otrzymywała w wiadomościach tekstowych od osoby podpisującej się jako pan.

Siostra Dwyera mieszkała w hrabstwie Tipperary, pod adresem zgodnym z tym, który podał Garun Caseholm przy zakupie dwóch telefonów Nokia na kartę. Coraz wyraźniej było widać, że Garun Caseholm to fałszywe nazwisko użyte przez Grahama Dwyera przy zakupie tych telefonów. Dwyer niedawno kupił rower, a w jednej z wiadomości, które Elaine otrzymała od pana, ten wyjaśniał, że kupił rower, by przygotować się kondycyjnie do morderstwa. Dwyerowi niedawno obniżono też wynagrodzenie. To również zostało wspomniane w jednej z wiadomości od pana. Przesłuchujący funkcjonariusze przedstawili mu zebrane dotąd dowody łączące go z zabójstwem Elaine. Dwyer twierdził, że był na placu, przy którym znajdowało się jej mieszkanie tylko raz.

Natychmiast przyłapano go na kłamstwie, gdy pokazano mu nagrania monitoringu dokumentujące jego wielokrotne wizyty w jej bloku w 2012 roku. Dodatkowo telefon Nokia używany przez pana logował się do nadajników w pobliżu mieszkania Elaine w czasie, gdy na nagraniach widać było Dwyera, gdy ją odwiedzał. Dwyer wycofał się ze swoich słów i przyznał, że znał Elaine, jednak według niego nie łączyła ich relacja seksualna. Temu przeczyły ślady jego nasienia znalezione na jej materacu. Dwyer następnie przyznał, że był z Elaine w relacji seksualnej, ale kłamał, by ukryć romans przed żoną. Faktura wystawiona na nazwisko Dwajera wykazała, że 17 sierpnia 2012 roku złożono zamówienie internetowe w sklepie z artykułami do sportów na świeżym powietrzu.

Dotyczyło ono noża myśliwskiego Bug Special 119 o wartości 95 euro. Do zamówienia dołączono adnotację, aby przesyłkę oznaczyć jako prywatną i poufną. Nóż został dostarczony do miejsca pracy Dwajera, rano 21 sierpnia 2012 roku, dzień przed zaginięciem Elaine. Dodatkowo na jego komputerze osobistym znaleziono znaczną ilość erotycznych treści o mrocznym charakterze. Wymieniał z komputerem Elaine pliki dotyczące dźgania nożem i zabijania. Odkryto także nagrania wideo z udziałem Elaine wykonane przez Dwyer'a. Telefon, którego Dwyer używał na co dzień był wyłączony między 17 a 21-22 sierpnia 2012 roku. W noc zaginięcia Elaine.

Dwyer nie przyznał się do zabójstwa Elaine O'Hara. 22 stycznia 2015 roku, w dniu rozpoczęcia procesu, sala numer 13 w Dablińskim Sądzie Karnym była wypełniona po brzegi. Nastrój na sali był ponury, gdy pierwszy świadek, ojciec Elaine, Frank, stanął przed sądem. Złożył poruszające zeznania o życiu córki, jej walce z chorobą psychiczną oraz o jej marzeniu, by pewnego dnia zostać nauczycielką w szkole podstawowej. Obrońcy starali się podważyć każdy element materiału dowodowego, twierdząc, że wszystko ma charakter poszlakowy. Łącznie powołali trzech świadków i przesłuchali ich w ciągu 30 minut. Prokuratura wezwała 194 świadków.

Wśród nich była obecna żona Dwyera. Gdy pokazano jej zdjęcie łopaty znalezionej w lesie w górach Kilaki, gdzie odkryto szczątki Elaine, rozpoznała ją i przyznała, że należała do nich. Zauważyła jakiś czas wcześniej, że zniknęła. Była partnerka Dwajera opisała go jako osobę kontrolującą i agresywną. W trakcie ich związku wyrażał pragnienie być gacią nożem podczas seksu. Prosiłby przynieść nóż do sypialni, obiecując, że nie będzie go trzymał. Mimo, że czuła się z tym niekomfortowo, złamał obietnicę i trzymał nóż podczas zbliżeń. Kolejna świadkini zeznawała za pośrednictwem łącza wideo. Casey, imię zmienione, zeznała, że poznała Dwajera w internecie.

Powierzyła mu swoje problemy psychiatryczne, w tym myśli samobójcze. Na komputerze Dwajera znaleziono dokument zatytułowany Zabójstwo Casey, będący opowiadaniem o fikcyjnym morderstwie Casey. Ujawniła, że Dwajer mówił o fantazji dźgania kobiety nożem podczas seksu. Uważała, że między nią a Elaine O'Hara istnieją podobieństwa i było dla niej jasne, że Dwyer wybierał podatne, uległe, samotne kobiety, które łatwo było kontrolować. Proces trwał 8 tygodni. 27 marca 2015 roku ława przysięgłych wydała werdykt. Graham Dwyer został uznany winnym zabójstwa Elaine O'Hary. Sędzia Tony Hunt powiedział...

Trudno wyjść poza obraz mrożącego krew w żyłach zaplanowanego morderstwa, niemal egzekucji, dokonanej po długotrwałej kampanii najbardziej nikczemnej manipulacji i wykorzystywaniu kobiety, która była zbyt słaba, by się bronić i która popełniła śmiertelny błąd, ufając panu Dwyerowi, że 22 sierpnia nie posunie się dalej niż zapowiadał. Kiedy czyta się zbiór tych wiadomości tekstowych, chce się krzyknąć do niej, by przestała i zawróciła. Oczywiście było już na to za późno. A więc to tyle. Do żywocie. Graham Dwyer został skazany na karę dożywotniego pozbawienia wolności.