Sprawa 58: Zabójca z Kimberley

25-letnia Julie Warren i jej 26-letni narzeczony Phillip Walkemeyer i ich 36-letni przyjaciel Terry Bolt byli dobrze znanymi mieszkańcami Kananary. Julie pracowała przy kasie w lokalnym supermarkecie i razem z Phillipem mieli wkrótce wziąć ślub. Aby uczcić zaręczyny zamówili beczkę piwa na imprezę w lokalnym pubie, planowaną na sobotni wieczór. Phillip Walkemeyer był prezesem lokalnego klubu Squasha. Należał też do klubu biegaczy i razem z Terrym pracowali na lotnisku jako pracownicy Departamentu Lotnictwa. Wszyscy troje byli lubiani w miasteczku. 13 czerwca 1987 roku, w dniu zakończenia prac śledczych w Timber Creek, cztery dni po morderstwie, Julie, Phillip i Terry wyruszyli z Kananury samochodem Phillipa.

Trzeba tam uważać. Julie, Phillip i Terry rozbili obóz na terenie piknikowym, do którego wkrótce dołączyli ich dwaj przyjaciele. David McKenzie i Daniel Rowe, którzy przybyli osobnym samochodem. Grupa wędkowała do późna, kładąc się spać około północy. Następnego ranka, 14 czerwca, zjedli wspólnie śniadanie, po czym David i Daniel wrócili do Kananary. Julie, Phillip i Terry zostali na miejscu i kontynuowali wędkowanie. Zostali zauważeni przez dwójkę innych biwakowiczów, którzy również łowili ryby, około 50 metrów dalej. Ta dwójka biwakowiczów opuściła teren piknikowy tuż przed południem. Widzieli, jak Phillip i Terry siedzieli na rozkładanych krzesłach obok samochodu, pijąc i rozmawiając, podczas gdy Julie zwijała materace i porządkowała rzeczy.

Aluminiowa łódź Phillipa z silnikiem zaburtowym była zacumowana przy brzegu rzeki. W drodze powrotnej biwakowicze zauważyli również białą Toyota 4Runner zaparkowaną w wyschniętym korycie strumienia niedaleko obozowiska. Na terenie obozowiska pozostali już tylko Julie, Phillip i Terry. Niedaleko, ubrany w strój maskujący mężczyzna śledził ich obozowisko z wyżej położonego terenu. Z ukrycia obserwował jak David McKenzie i Daniel Rowe opuszczają obozowisko po śniadaniu i jak dwójka innych biwakowiczów odjeżdża tuż przed południem, pozostawiając Julie, Phillipa i Terry'ego samych. Nagle mężczyzna wyskoczył z ukrycia i ruszył biegiem w stronę trójki przyjaciół.

Zanim zdążyli zorientować się co się dzieje, Julie została postrzelona w plecy z karabinu kaliber 223. Terry i Phillip rzucili się do ucieczki, ale Terry został trafiony w głowę, plecy i ramię. Phillip odniósł liczne rany postrzałowe. Kule przeszły przez jego ucho i klatkę piersiową. Był to błyskawiczny, bezlitosny atak. Podobnie jak w przypadku Bullenów, pięć dni wcześniej sprawca rozebrał ofiary Donaga. Tym razem zepchnął ich ciała do rzeki, prawdopodobnie licząc na to, że zostaną pożarte przez krokodylę. Następnie morderca załadował ubrania i rzeczy osobiste do samochodu Phillipa. Wjechał nim na boczną ścieżkę prowadzącą do wąwozu niedaleko głównej drogi i podpalił pojazd.

Fred uznał za nietypowe, że w tylnej części Toyoty było tak dużo sprzętu biwakowego, ale nie poświęcił temu większej uwagi, gdy pojazd zniknął w oddali. Gdy Phillip i Terry nie stawili się w pracy następnego dnia, 15 czerwca, David McKenzie, który był z nimi na biwaku i opuścił obozowisko zaraz po śniadaniu, postanowił odwiedzić ich domy. Nie zastał nikogo, a kiedy dowiedział się, że Julie również nie pojawiła się w pracy, od razu pomyślał, że utknęli na obozowisku. Być może ich samochód się zepsuł. David wybrał się z kolegą sprawdzić ich miejscówkę nad rzeką Pentecost. Gdy dotarli na miejsce, gdzie ostatnio widział grupę, zauważyli łódkę Phillipa po przeciwnej stronie rzeki.

Następnie odnaleźli spalone kombi Phillipa, ale po nikim nie było śladu. David skontaktował się z policją. Tym razem odpowiedziała policja Australii Zachodniej. Funkcjonariusze przeszukali miejsce biwaku i zauważyli, że silnik łódki Phillipa znajdował się w bagażniku jego samochodu, podczas gdy dzień wcześniej, kiedy David opuszczał obóz, silnik wciąż był przymocowany do łodzi. Policjanci zauważyli również drobne ślady krwi na ziemi, odciski butów oraz pięć łusek po nabojach, najprawdopodobniej z karabinu kalibru .223. Dowody kryminalistyczne były niepokojąco podobne do tych z miejsca zbrodni, które 5 dni wcześniej zastali funkcjonariusze policji terytorium północnego nad rzeką Victoria.

Poszukiwania trwały i około godziny 16.15 ciało Julie Warren zostało odnalezione. Unosiło się twarzą w dół na rzece, 500 metrów na wschód od obozowiska. Wokół terenu wyznaczono miejsce zbrodni, a lokalna policja wezwała posiłki. Te przybyły aż z Perth, oddalonego o 3000 km. Policja Australii Zachodniej natychmiast ustawiła blokady drogowe na całym obszarze Kimberley, aż po południowy region Pilbara i na wschód, w stronę rzeki Victoria, gdzie wciąż obowiązywały blokady ustawione przez policję terytorium północnego, po morderstwach Lance'a i Marcusa Bullen'ów. O godzinie 7.45 następnego dnia, 16 czerwca, ciało Phillipa Walkemeyera zostało odnalezione w pobliżu obozowiska, również unoszące się na rzece.

W każdej australijskiej jurysdykcji policyjnej istnieje specjalna jednostka operacyjna, tzw. grupa reagowania taktycznego . Są to wyspecjalizowane zespoły, które reagują na sytuacje wysokiego ryzyka, takie jak oblężenia czy operacje antyterrorystyczne. 16 czerwca siedmiu funkcjonariuszy z TRG Stanu Australia Zachodnia oraz jeden technik kryminalistyki wyczarterowali samolot z Perth do Kananury, aby wesprzeć śledztwo. Do sprawy dołączyli również detektywi z Wydziału do Spraw Poważnych Przestępstw. Na podstawie brutalnego charakteru i sposobu zabójstw, sposobu pozbycia się ciał ofiar, ich rzeczy osobistych oraz wykorzystanej broni, śledczy uznali, że morderstwa Julie Warren, Phillipa Walkemeyera i Terry'ego Bolta zostały dokonane przez tę samą osobę, która zabiła Marcusa i Lance'a Bullenów.

Mieszkańcy Kananary byli zdruzgotani śmiercią Julie, Phillipa i Terry'ego. Zabójstwa wszystkich pięciu ofiar trafiły już na czołówki ogólnokrajowych wiadomości, a media z całego kraju zjechały się w ten rejon. Choć morderstwa Lanza i Marcusa Bullenów miały miejsce w Topent, terytorium północnego, na wschód od Kimberley, media ochrzciły sprawcę przydomkiem morderca z Kimberley. Ludzie w regionach Kimberley i Topent zawsze czuli się stosunkowo bezpieczni. Teraz jednak. Z nieznanym strzelcem na wolności i bez żadnego tropu co do jego lokalizacji mieszkańcy czuli się zastraszeni, rozgniewani i zdenerwowani. Zastraszeni przez mordercę, rozgniewani przez natarczywą obecność mediów i zdenerwowani, że ich dotychczasowe poczucie bezpieczeństwa i codzienny spokój zostały zburzone przez paraliżującą niepewność.

W tamtym czasie Fitzroy Crossing miało populację wynoszącą zaledwie tysiąc osób i było bardzo odizolowane. Odbiór telewizji i radia był praktycznie zerowy. Ktoś, kto bardzo dobrze zna okolice, to pilot helikoptera, Peter Lutenegger. Peter słyszał o morderstwach i wiedział, że policja poszukuje białej Toyota 4Runner. Około 8.20 rano, 19 czerwca, 4 dni po morderstwach Julie Warren, Phillipa Walkemeyera i Terry'ego Bolta, Peter był w powietrzu, zaganiając koniec helikoptera w ramach przygotowań do rodeo w Fitzroy Crossing. Znajdował się wtedy w miejscu zwanym Jubilee Downs, zaledwie 15 km od miejsca, gdzie miało odbyć się rodeo. Będąc w powietrzu, zauważył, że w krzakach stoi zamaskowany pojazd, w miejscu nietypowym jak na turystyczny obóz.

Następnego dnia znalazł czas, by wysłać pocztówkę do rodziców. Nikt nie widział Josepha aż do 4 czerwca, kiedy zauważono go w Carmore Plains, na rezerwacie dzikiej przyrody na południały wschód od Darwin. W okolicy znaleziono wiele zastrzelonych bawałów wodnych z odciętymi rogami. To właśnie te rogi policja znalazła później w samochodzie Josepha po strzelaninie. Joseph kontynuował swoją podróż przez terytorium północne, kierując się na południowy zachód do Timber Creek i rzeki Victoria, gdzie rozbił obóz, zamaskował się i zaczął obserwować Marcusa i Lanza Bullenów, brutalnie rozstrzeliwując niczego nieświadomego ojca i syna. Następnie udał się nad rzekę Pentecost w Kimberley, gdzie postąpił tak samo z Julie Warrenem, jej narzeczonym Phillipem Walkemeyerem oraz ich przyjacielem Terrym Boltem.

W rocznicę morderstw rodzice Phillipa Walkemeyera udzielili wywiadu gazecie The West Australian, mówiąc. Żałoba po ofierze zabójstwa to historia bez końca. To jak blizna, która nigdy się nie zagoi. Niektórzy ludzie myślą, że po kilku miesiącach żałoba powinna minąć i wszystko powinno wrócić do normy. Nieprawda. Jest tam blizna, która nigdy się nie zagoi. Nawet po 30 latach nasze Boże Narodzenie już nigdy nie będzie takie samo. Phillip był życzliwym i troskliwym młodym człowiekiem, zawsze gotowym nieść pomoc. Miał cudowne poczucie humoru, a jedną z rzeczy, za którymi najbardziej tęsknimy, jest jego śmiech. Był magiczny. Był łagodnym olbrzymem, wspaniałym człowiekiem.