Sprawa 107: Rodzina Caffey

W połowie stycznia 2008 roku Erin zwróciła się do rodziców z prośbą. Chciała zrezygnować z nauki domowej i rozpocząć naukę w liceum, aby spędzać więcej czasu wśród rówieśników i nawiązać nowe przyjaźnie. Terry i Penny wyrazili zgodę, licząc, że dzięki temu dziewczyna trochę oddali się od Charlie'ego, który zdawał się spędzać z nią każdą wolną chwilę. Zapisała się do liceum Raines High. Ku rozczarowaniu Terego i Penny okazało się, że Charlie również uczęszcza do tej szkoły, jest uczniem ostatniej klasy. Erin i Charlie praktycznie przestali utrzymywać kontakty z innymi uczniami i stali się nierozłączni. Zdarzało się nawet, że podczas przerwy obiadowej wymykali się do starego pick-upa Erin, aby spędzać tam czas tylko we dwoje.

Charlie zaczął też chodzić z Erin do kościoła baptystycznego Cudownej Wiary. Podczas nabożeństw niemal zawsze widywano ich trzymających się za ręce. Parafianie mówili Teremu i Penny, że ich córka cierpi na wyjątkowo silne, szczenięce zauroczenie. Terry był zaniepokojony. Znajomi Charlie'ego również zauważyli, jak bardzo związek z Erin go zmienił. Mówił o niej bez przerwy, rozpływając się nad tym, jak bardzo ją kocha. Erin nie mogła zrozumieć, dlaczego rodzice nie akceptują ich związku. Charlie miał opinie osoby porywczej, ale generalnie dobrze się zachowywał. Nie sprawiał problemów w szkole, poza sporadycznymi sytuacjami, gdy nauczyciele prosili go o zdjęcie kowbojskiego kapelusza podczas lekcji.

Terry posprzątał bałagan, a następnie zaczął łaskotać chłopców, którzy siłowali się ze sobą dla zabawy. Erin, która od czasu rozstania z Charlie'im była wyraźnie szczęśliwsza i spokojniejsza, dołączyła do nich i wkrótce wywiązała się bitwa na poduszki. Później Terry pocałował każde ze swoich dzieci na dobranoc i poszedł spać. Około piątej rano następnego dnia sąsiad Terrego, Tommy Gaston, obudził się przez dziwne stukanie dochodzące od drzwi wejściowych. Początkowo był to cichy odgłos uderzeń, ale gdy Tommy podniósł się, by sprawdzić co się dzieje, dźwięk stawał się coraz głośniejszy i bardziej natarczywy. Poza odległymi grzmotami, które małżeństwo wzięło za oznakę zbliżającej się burzy, nic tamtej nocy nie przerwało ich spokojnego snu.

Tommy otworzył drzwi wejściowe. Na werandzie leżał Terry Caffey, który uderzał przed ramieniem w drzwi. Mimo, że noc była lodowato-zimna, miał na sobie jedynie koszulkę, piżamowe spodnie i jedną mokrą skarpetkę. Był cały pokryty krwią i brudem. Do tego stopnia, że nie sposób było określić, skąd dokładnie krwawi. Z trudem łapiąc oddech powiedział Tomiemu, że on i jego rodzina zostali ostrzelani, a dom podpalono. Tylko jemu udało się wydostać żywcem. Tommy i Helen pomogli Teremu i zadzwonili pod numer alarmowy. Gdy znalazł się w środku domu, ciepło pomieszczenia przywróciło mu częściową świadomość, a ból odniesionych obrażeń dał o sobie znać z pełną siłą.

Najpoważniejsze obrażenie spowodował pocisk, który przeszedł przez prawy policzek Terrego, przeszedł przez zatoki i opuścił ciało przez lewy przewód słuchowy. Na przemian odzyskiwał i tracił przytomność z powodu szoku oraz leków przeciwbólowych. Dlatego chirurdzy czekali, aż jego stan będzie na tyle stabilny, by przeprowadzić operację. Gdy było to już bezpieczne, Terry przeszedł operację usunięcia kul utkniętych w górnej części ciała. Następnego dnia odzyskał przytomność i był już znacznie bardziej świadomy tego, co się wokół niego dzieje. Casefile wróci za chwilę.

Dziękujemy za wspieranie nas poprzez wysłuchanie sponsorów tego odcinka. Dziękujemy za wysłuchanie reklam. Wspierając naszych sponsorów wspieracie Casefile w produkcji nowych odcinków. Cudowne ocalenie Terego pozwoliło policji zrozumieć, co dokładnie wydarzyło się w domu Caffeyów w piątek 29 lutego. Tamtej nocy wszyscy członkowie rodziny kolejno udali się spać. W domu panowała całkowita ciemność, gdyż czekanie Maxa przy frontowej części domu wyrwało Terry'ego z głębokiego snu. Spojrzał na budzik. Było kilka minut po północy. Zakładając, że pies tropi jakieś dzikie zwierzę, które zabłąkało się na posesję, Terry przewrócił się na drugi bok i ponownie zasnął.

Gdy mijały kolejne minuty, Terry zdał sobie sprawę, że nikt nie nadchodzi. Ich dom był położony tak odludnie, że nawet najbliżsi sąsiedzi wzięli te dźwięki za odległe grzmoty. Teremu było już wszystko jedno czy sam umrze. Chciał jedynie połączyć się ze swoją rodziną w niebie. Miał jednak jeszcze jedną misję do wykonania. Wiedział kto odpowiada za atak i musiał komuś o tym powiedzieć. Terry rozpoczął długą drogę do domu swojego sąsiada Tommy'ego, oddalonego o około 350 metrów. Nie był w stanie przejść więcej niż kilka metrów naraz, więc zaczął czołgać się przez gęsty las, zostawiając za sobą ślad krwi. Co jakiś czas musiał odpoczywać, opierając głowę o opowalone pnie i zbierając siły, by ruszyć dalej.

Erin odnaleziono żywą i odniosła jedynie niegroźne obrażenia. Terry był przeszczęśliwy. Charlie Wilkinson został przesłuchany i szybko się załamał. Otwarcie przyznał się do udziału w podpaleniu, zabójstwie Penny, Matthew i Tylera oraz usiłowaniu zabójstwa Terrego. Powiedział detektywom. Mam naprawdę poważne kłopoty. Jak przypuszczano, Charlie nie działał sam. Wskazał dwóch wspólników, swoich przyjaciół Charlesa Wade'a i Bobby Johnson. Był jednak stanowczy w jednej kwestii, co do której jego zdaniem śledczy się mylili. Nie porwał Erin Caffey. Erin była dobrowolną uczestniczką całego planu.

Dziewczyny zostały na tylnym siedzeniu samochodu Charlesa Wade'a, podczas gdy Charlie i Charles zeszli żwirową drogą i weszli przez drzwi wejściowe, które Erin zostawiła dla nich otwarte. Od razu skierowali się do sypialni Terego i Penny. Charlie postrzelił Terego pięć razy, a następnie wycelował broń w Penny. Oddał kilka strzałów, ale pistolet się zaciął. Charlie miał ze sobą drugą broń na wypadek awarii. Długi, samurajsko wyglądający miecz, którym poderżnął Penny gardło, gdy siedziała na łóżku. Przekonani, że rodzice Erin nie żyją, splądrowali salon i udali się na piętro do pokoi chłopców. Charles Wade wszedł pierwszy. Najpierw znalazł trzynastoletniego Matthew, który błagał Charlie'ego, by przestał.

W końcu ustąpiła i wyznała mu, że Erin została aresztowana oraz dlaczego. Zastępca szeryfa Kurt Fisher odwiedził Terrego w szpitalu, by osobiście przekazać mu tę wiadomość. Terry zapytał, jak czuje się jego córka, wyjaśniając, że nikt nie chce mu niczego powiedzieć i że nie pozwala się mu oglądać wiadomości. Fisher zapewnił, że Erin ma się dobrze. Terry odparł, że nie chce znać wszystkich szczegółów, ale chciałby wiedzieć, jaki był jej udział w sprawie. Zastępca szeryfa zawahał się przez chwilę, po czym odpowiedział, jej udział był bardzo znaczący. Terry rozpłakał się, gdy Fisher wyjaśnił mu, że śledczy uważają Erin za mózg operacji i ataku na własną rodzinę.

Zgadzało się to z wersją przedstawioną przez Charlie'ego, według której po odprowadzeniu Maxa Erin wielokrotnie do niego dzwoniła, pytając gdzie są i kiedy wrócą. Erin nie potrafiła wyjaśnić tych połączeń, ponieważ utrzymywała, że o tej porze spała w swoim łóżku. Ponadto zarówno Charles Wade, jak i Bobby Johnson przyznali, że to Erin była inicjatorką zabójstw. Jak opisano w książce Terror by Night autorstwa Terego Caffey, przez miesiąc rozmawiała z nimi o planowanych morderstwach, twierdząc, że chce śmierci swoich rodziców, ponieważ była wściekła za to, że nie akceptowali jej związku z Charliem. Jeśli chodzi o rodzeństwo, powiedziała parze, że Matthew musi zginąć, bo mógłby wszystko wygadać, a Tyler dlatego, że po prostu go nie lubiła.

Gdy tylko jego stan na to pozwolił, przejechał około 65 kilometrów z domu swojej siostry do ośrodka detencyjnego, w którym przebywała jego córka. Oddzieleni grubą szybą z pleksi, ojciec i córka zobaczyli się po raz pierwszy od czasu ataku. Terry zaniepokoił się jej wyglądem. Erin była blada i wyczerpana. Zapytał, czy jest odpowiednio traktowana. Na to odpowiedziała twierdząco. Ponieważ przed procesem nie wolno im było rozmawiać o sprawie, prowadzili niezobowiązującą rozmowę i ze łzami w oczach wspominali dawne czasy. Kiedy nikt nie mógł ich usłyszeć, Erin powiedziała Teremu, że próbowała powstrzymać atak, ale sytuacja wymknęła się spod kontroli. Terry jej uwierzył.

Nieważne dokąd trafię i z kim będę, nigdy nie zapomnę, skąd pochodzę. Marzę o dniu, kiedy znów będziemy spacerować razem po naszej posesji, trzymając się za ręce. Wierzę, że to jeszcze nastąpi. Tak czy inaczej, kocham cię i wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Ojca. Nie trać wiary, Bóg zaraz okaże nam swoje miłosierdzie. Kocham, Erin. Oczy Terego wypełniły się łzami, gdy czytał ten list. Utwierdził go on w przekonaniu, że zawsze powinien być przy swojej córce. 26 czerwca 2008 roku odbyło się krótkie posiedzenie mające ustalić czy Erin będzie sądzona jako osoba dorosła.