Sprawa 107: Rodzina Caffey

Tydzień później poszli na pierwszą randkę, a po ośmiu miesiącach byli już małżeństwem. Nie pragnęli niczego bardziej niż założenia rodziny. Ich marzenie spełniło się w lipcu 1991 roku, kiedy na świat przyszła córka Erin. W czerwcu 1994 roku rodzina powiększyła się o syna Matthew. Pięć lat później, w kwietniu 1999 roku urodził się Tyler. Głęboko religijna rodzina Caffeyów była opisywana przez mieszkańców Alby jako wzorowi chrześcijanie, ucieleśniający ideał amerykańskiej rodziny. Jeszcze przed narodzinami dzieci Terry pracował z młodzieżą w swoim kościele, kiedy poczuł, że Bóg powołuje go do czegoś więcej.

Rozpoczął naukę, by zostać duchownym. Marzył o tym, by zostać pastorem lub ewangelistą i głosić Słowo Boże. Penny natomiast poświęcała swój czas grze w kościelnym zespole. Była utalentowaną pianistką, która codziennie ćwiczyła. Występowała także w innych kościołach w okolicy i nagrywała albumy z rodzinnym przyjacielem, Tomim Gastonem. Kiedy nie ćwiczyła gry na pianinie, nie zajmowała się domem ani edukacją dzieci, poświęcała swój czas na dostarczanie posiłków osobom chorym i starszym. Trójka dzieci Caffeyów bardzo różniła się od siebie. Najmłodszy, Tyler, był nieśmiałym chłopcem o zamiłowaniu do przygód. Nic nie sprawiało mu większej radości niż skakanie do stawu znajdującego się na posesji Caffeyów ku przerażeniu jego ostrożnej matki.

Tommy otworzył drzwi wejściowe. Na werandzie leżał Terry Caffey, który uderzał przed ramieniem w drzwi. Mimo, że noc była lodowato-zimna, miał na sobie jedynie koszulkę, piżamowe spodnie i jedną mokrą skarpetkę. Był cały pokryty krwią i brudem. Do tego stopnia, że nie sposób było określić, skąd dokładnie krwawi. Z trudem łapiąc oddech powiedział Tomiemu, że on i jego rodzina zostali ostrzelani, a dom podpalono. Tylko jemu udało się wydostać żywcem. Tommy i Helen pomogli Teremu i zadzwonili pod numer alarmowy. Gdy znalazł się w środku domu, ciepło pomieszczenia przywróciło mu częściową świadomość, a ból odniesionych obrażeń dał o sobie znać z pełną siłą.

Wieloletni pastor rodziny, Todd McGeaghy, z trudem panował nad emocjami. Z czułością wspominał Caffeyów, którzy dla wielu członków wspólnoty byli jak rodzina. Nie sądzę, że ja zdołałbym wydostać się z tego domu. Ale Bóg miał dla Terry'ego jakiś plan. Bóg miał powód. To Bóg dał mu siłę, by się wydostał. Parafianie opłakiwali stratę rodziny Caffey, ale w ich umysłach pozostawało jedno pytanie. Co wydarzyło się tamtej nocy? Terry Caffey został przewieziony na oddział intensywnej terapii Centrum Medycznego Wschodniego Teksasu. Został postrzelony pięć razy, ale żadna z kul nie uszkodziła kluczowych narządów. Kilka ran miało wyraźne miejsca wejścia i wyjścia pocisku, a dwie kule utkwiły w jego prawym ramieniu.

W książce Trial by Fire Terry zapisał w swoim dzienniku. Nigdy nie przypuszczałem, że stracę całą swoją rodzinę jednej nocy i zostanę całkowicie sam w wieku 41 lat. Erin jest wszystkim, co mi zostało i będę stał przy niej bez względu na wszystko. Wiem, że mnie potrzebuje, a ja potrzebuję jej. Wierzę, że Bóg ocalił mi życie tamtej nocy z jakiegoś powodu, a jednym z tych powodów jest właśnie to, bym mógł być przy niej. Nie potrafiłbym sobie wyobrazić, że przechodzi przez to wszystko zupełnie sama, bez nikogo u boku. Dlatego stoję przy niej i codziennie się modlę. Mam wiele pytań dotyczących tamtej nocy, a na niektóre z nich być może nigdy nie poznam odpowiedzi za tego życia.

Jedno jednak wiem. Wierzę, że Erin kochała swoją rodzinę i nie chciała naszej śmierci. Wierzę, że tamtej nocy oni przyszli do domu, a sytuacja bardzo szybko wymknęła się spod kontroli i że ona nie miała nad tym kontroli. Dlatego nadal ufam Bogu, że przeprowadzi nas przez wszystko i że ostatecznie to On zwycięży, a Jego wola się wypełni. Bezduszność tego ataku wprawiła prokuratorkę stanową Lisę Tanner w osłupienie. W programie Killer Women with Piers Morgan opowiadała, jak bardzo była zszokowana faktem, że cała czwórka siedziała razem przez ponad godzinę przed zabójstwami i ani jedna osoba nie zasugerowała, że może jednak nie powinni doprowadzić planu do końca.

W ośrodku detencyjnym dla nieletnich Erin spotkała się z Israelem Lewisem, doświadczonym terapeutą zdrowia psychicznego, zatrudnionym przez obronę do przeprowadzenia jej oceny psychologicznej. Powiedziała Lewisowi, że została wrobiona przez Charlie'ego, który miał wybuchowy temperament. Ze łzami w oczach wielokrotnie powtarzała:"Jestem niewinna, Bóg mnie ocali". Gdy Lewis coraz lepiej poznawał szczegóły sprawy, zdał sobie sprawę, że Erin go oszukała, powiedział magazynowi Texas Monthly. Pracowałem z wieloma dobrymi kłamcami, ale Erin Caffey była jedną z najlepszych. Sprawiała wrażenie całkowicie szczerej i autentycznej. Postawiłbym na szali swoją licencję zawodową, twierdząc, że mówi prawdę.

Nieważne dokąd trafię i z kim będę, nigdy nie zapomnę, skąd pochodzę. Marzę o dniu, kiedy znów będziemy spacerować razem po naszej posesji, trzymając się za ręce. Wierzę, że to jeszcze nastąpi. Tak czy inaczej, kocham cię i wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Ojca. Nie trać wiary, Bóg zaraz okaże nam swoje miłosierdzie. Kocham, Erin. Oczy Terego wypełniły się łzami, gdy czytał ten list. Utwierdził go on w przekonaniu, że zawsze powinien być przy swojej córce. 26 czerwca 2008 roku odbyło się krótkie posiedzenie mające ustalić czy Erin będzie sądzona jako osoba dorosła.

Podczas spotkania z Lisa Tanner następnego dnia, Terry powiedział, kiedy przyjdzie czas, żeby umarli, chcę, żeby to było w rękach Boga, a nie moich. Trzy miesiące później, 2 stycznia 2009 roku, Bobby Johnson i Erin Caffey usłyszały wyroki za udział w zabójstwach po tym, jak obie przyznały się do trzech zarzutów zabójstwa. Jako współsprawczyni, która nie używała broni, Bobby przyjęła ugodę zamiast procesu i otrzymała karę 40 lat więzienia z możliwością ubiegania się o zwolnienie warunkowe po 20 latach. Prokuratorka Lisa Tanner domagała się dla Erin trzech wyroków dożywocia oraz dodatkowych 50 lat więzienia, co oznaczałoby, że nigdy nie opuści zakładu karnego.

Fragmenty brzmiały. Na początku czułem tak wiele gniewu, tak wiele goryczy wobec was, ale z czasem Bóg pokazał mi, co naprawdę oznacza przebaczenie. Dlatego chcę wam dziś powiedzieć, że wam wybaczam. Nie tyle dla waszego dobra, co dla własnego. Odmawiam stania się zgorzkniałym starym człowiekiem. Jeśli mam się uleczyć i iść dalej, muszę odnaleźć przebaczenie w swoim sercu. To najtrudniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek musiałem zrobić, ponieważ odebraliście mi tak wiele. Odebraliście mi żonę, z którą przeżyłem 18 lat i której już nigdy nie zobaczę ani z nią nie porozmawiam. Odebraliście mi moich synów. Matthew miał zaledwie 13 lat.

Zapytany, czy nadal kocha Erin, Charlie odpowiedział. Kiedy już pokochasz drugą osobę, nie możesz po prostu przestać. Zawsze będziesz ją kochał. Po zabójstwach Terry Caffey rozważał odebranie sobie życia, nie mogąc poradzić sobie z rozpaczą po utracie rodziny. Desperacko szukał znaku od Boga, jakiegokolwiek drogowskazu, który pomógłby mu iść dalej. Znalazł go 6 tygodni po ataku. Terry stał pośród gruzów miejsca, gdzie kiedyś znajdował się jego dom. Buldożery usunęły większość zniszczeń i wyrównały teren. Kątem oka dostrzegł kartkę papieru, którą wiatr przywiał do pnia pobliskiej sosny. Kartka, osmolona na czarno przy krawędziach, przetrwała zarówno pożar, jak i późniejsze uprzątanie terenu.

Pochodziła z książki należącej do jego żony. Pierwsze zdania na stronie przedstawiały jednego z bohaterów rozmawiającego z Bogiem. Brzmiały one. Nie potrafiłem zrozumieć, dlaczego zabrałeś mi rodzinę i zostawiłeś mnie samego, bym zmagał się z życiem bez nich. I chyba nadal do końca tego nie rozumiem. Ale wierzę, że jesteś wszechwładny. Wierzę, że wszystko jest pod twoją kontrolą.