Sprawa 107: Rodzina Caffey

Wyryto ją w rozłupanym drewnie cedrowym. Widnieje na niej napis Caffey, informujący o rodzinie, która tam mieszkała. Obok wygrawerowano słowa Jozuego 2415, fragment Biblii, który częściowo brzmi A jeśli wam się zdaje, że źle jest służyć Panu, wybierzcie sobie dziś, komu będziecie służyć. Lecz ja i mój dom będziemy służyć Panu. Ludzie zatroskani losem Maxa przychodzą pod policyjną taśmą, przynosząc mu jedzenie i wodę, ale Max nie zwraca na to uwagi. Jest poniedziałek 3 marca 2008 roku. Dwa dni po pożarze, który zniszczył dom cafejów, a Max wciąż czeka.

Czeka na swoją rodzinę. Dwa lata wcześniej Terry i Penny Caffey z dumą ustawili cedrową tablicę przy wjeździe do swojego nowego domu. Wykonał ją ich dobry przyjaciel i jedyny sąsiad, Tommy Gaston. Tablica z ważnym dla nich cytatem z Biblii była idealnym prezentem dla ich religijnej rodziny. Ich ponad 8 hektarowa posesja znajdowała się około 95 km na północ od Dallas, w niewielkim miasteczku Alba.

Posiadłość oferowała rodzinie Caffey wiele miejsca do aktywnego spędzania czasu i odpoczynku. Kiedy Terry Caffey dowiedział się od Tommy'ego, że dom jest na sprzedaż, natychmiast skorzystał z okazji. Teraz, obserwując swojego najmłodszego syna Tylera bawiącego się na linowej huśtawce przed domem, wiedział, że podjął właściwą decyzję. Rodzina Caffeyów szybko zadomowiła się w nowym miejscu. Przeprowadzka sprawiła, że mieszkali jeszcze bliżej kościoła baptystycznego Cudownej Wiary, do którego uczęszczali. Penny zrezygnowała z posyłania dzieci do szkoły i sama uczyła Erin, Matthew oraz Tylera w domu. Dwupiętrowy układ budynku zbudowanego w stylu drewnianej chaty sprawiał, że Terry i Penny mogli sami spać na parterze, podczas gdy dzieci miały praktycznie całe piętro dla siebie.

Dzięki temu nikt nie narzekał na brak własnej przestrzeni i prywatności. Terry pracował długie godziny jako dostawca sprzętu medycznego dla osób, które go potrzebowały we własnych domach. Choć lubił swoją pracę, dopiero skręcając na prywatną drogę, którą dzielił z Tomim Gastonem i jego żoną Helen, naprawdę mógł się odprężyć. Jego czternastoletnia córka Erin często wybiegała przed dom, by przywitać go po powrocie, przytulić i zapytać, jak minął mu dzień. Zaś jego żona Penny każdego wieczoru witała go uśmiechem i pocałunkiem. Terry Caffey żył swoim marzeniem. Terry poznał Penny w 1989 roku podczas nabożeństwa.

Tydzień później poszli na pierwszą randkę, a po ośmiu miesiącach byli już małżeństwem. Nie pragnęli niczego bardziej niż założenia rodziny. Ich marzenie spełniło się w lipcu 1991 roku, kiedy na świat przyszła córka Erin. W czerwcu 1994 roku rodzina powiększyła się o syna Matthew. Pięć lat później, w kwietniu 1999 roku urodził się Tyler. Głęboko religijna rodzina Caffeyów była opisywana przez mieszkańców Alby jako wzorowi chrześcijanie, ucieleśniający ideał amerykańskiej rodziny. Jeszcze przed narodzinami dzieci Terry pracował z młodzieżą w swoim kościele, kiedy poczuł, że Bóg powołuje go do czegoś więcej.

Rozpoczął naukę, by zostać duchownym. Marzył o tym, by zostać pastorem lub ewangelistą i głosić Słowo Boże. Penny natomiast poświęcała swój czas grze w kościelnym zespole. Była utalentowaną pianistką, która codziennie ćwiczyła. Występowała także w innych kościołach w okolicy i nagrywała albumy z rodzinnym przyjacielem, Tomim Gastonem. Kiedy nie ćwiczyła gry na pianinie, nie zajmowała się domem ani edukacją dzieci, poświęcała swój czas na dostarczanie posiłków osobom chorym i starszym. Trójka dzieci Caffeyów bardzo różniła się od siebie. Najmłodszy, Tyler, był nieśmiałym chłopcem o zamiłowaniu do przygód. Nic nie sprawiało mu większej radości niż skakanie do stawu znajdującego się na posesji Caffeyów ku przerażeniu jego ostrożnej matki.

Środkowe dziecko, Matthew, zyskał przydomek Baba ze względu na swoją posturę i gabaryty. Mimo dużej sylwetki był łagodnym i serdecznym chłopcem. Uwielbiał grać na harmonijce i gitarze oraz prowadzić dziennik. Najstarsza, Erin, odziedziczyła po matce długie blond włosy i błyszczące oczy. Mierząca około 150 cm wzrostu dziewczyna potrafiła zaznaczyć swoją obecność donośnym, a zarazem anielskim głosem, który rozbrzmiewał w murach kościoła. Według magazynu Texas Monthly, pastor żartował, że gdyby miał pięć Erin Caffey, jego kościół byłby wypełniony po brzegi w każdą niedzielę. Gdziekolwiek się pojawiała, chłopcy podążali za nią.

Niektórzy przychodzili do kościoła baptystycznego Cudownej Wiary tylko po to, żeby ją zobaczyć. Jej ojciec Terry często mówił jej z czułością, że jej głos jest tak piękny, iż chciałby, aby zaśpiewała na jego pogrzebie. Rodzina Caffey kończyła rok 2007 z entuzjazmem, patrząc w przyszłość. W kwietniu 2008 roku Terry miał ukończyć naukę i spełnić swoje marzenie o otrzymaniu święceń duchownych. Dzieci dobrze radziły sobie w nauce. 16-letnia Erin wróciła niedawno z obozu młodzieżowego, gdzie otrzymała tytuły Osoby, która najprawdopodobniej odniesie sukces oraz Najbardziej pogodnej osoby. Wtedy w jej życiu pojawił się Charlie Wilkinson.

Osiemnastoletni Charlie wszedł do fast fooda Sonic w Emory. Zauważył pracującą tam kelnerkę Erin Caffey i natychmiast zwrócił na nią uwagę. Erin dopiero niedawno zaczęła pracować tam na części etatu, chcąc zdobyć odrobinę niezależności i zarobić własne pieniądze. Charlie również przyciągnął jej uwagę i para zaczęła rozmawiać. Z czasem Charlie zaczął wpadać do restauracji podczas jej przerw w pracy. Kilka tygodni później zdobył się na odwagę i zaprosił ją na randkę. Erin, którą znajomi opisywali jako naiwną i wychowaną pod kloszem, z radością podała mu swój numer telefonu. Wkrótce zaczęli się spotykać. Erin miała wcześniej kilka luźnych relacji, ale był to jej pierwszy poważny związek.

Początkowo ich relacja opierała się na długich rozmowach telefonicznych. Później Charlie zaczął przyjeżdżać do domu Caffey'ów po szkole. Rozkładał się na kanapach i fotelach, a podczas domowych prac tylko zawracał wszystkim głowę. Według książki Terror by Night jego nieustanna obecność w domu zaczęła irytować Terry'ego. Uważał Charlie'ego za aroganckiego, przemądrzałego i pozbawionego szacunku. Przeklinał przy dzieciach Terry'ego i nie miał pracy. Choć planował wstąpić do armii po ukończeniu szkoły. Penny próbowała uspokoić męża, twierdząc, że Charlie wydaje się miły i prawdopodobnie niegroźny. Zgadzała się jednak, że powinni uważnie obserwować młodą parę.

Erin przyjęła prezent, a później tego samego wieczoru z dumą pokazywała pierścionek swoim znajomym z kościoła. Terry dowiedział się o nim od jednego z parafian i wpadł w furię. Po nabożeństwie skonfrontował się z Charlie'im. Chłopak zgodził się przyjechać następnego wieczoru do domu cafejów. Terry chciał ustalić kilka zasad. Terry, Penny, Charlie i Erin zasiedli wokół stołu w jadalni. Oboje nastolatkowie słuchali uważnie, gdy Terry powiedział Charlie'emu, że nie może już przychodzić do Erin każdego wieczoru. Zamiast tego mógł ją odwiedzać tylko raz w tygodniu i musiał wychodzić najpóźniej o 21. Biorąc pod uwagę, że i tak widywali się codziennie w szkole, rodzice Erin uznali to za uczciwą i rozsądną prośbę.

Choć młodej parze nie podobała się ta decyzja, zgodzili się na nią. Przez jakiś czas życie w domu Caffey wróciło do normy. Charlie nadal widywał się z Erin w kościele, a pewnego wieczoru oboje nawet wykonali partie solowe podczas nabożeństwa. Terry i Penny zauważyli jednak zmiany w swojej córce. Pogodna i przyjacielska Erin zaczęła odpowiadać rodzicom opryskliwie, coraz bardziej zamykając się w sobie. Przestała dbać o swój wygląd, wychodząc z domu bez ułożonych włosów i makijażu, co było zupełnie do niej niepodobne. Kiedy Charlie przychodził z wizytą, odnosił się do rodziny Caffey chłodno i zdystansowanie, wprowadzając do domu napiętą atmosferę.

27 lutego 2008 roku Penny Caffey siedziała zdenerwowana w bibliotece publicznej. Rodzina Caffey nie miała w domu komputera, dlatego za każdym razem, gdy potrzebowali dostępu do internetu, korzystali z komputerów publicznych lub należących do krewnych. Penny odnalazła profil Charlie'ego Wilkinsona w serwisie Myspace, a to, co tam zobaczyła, ją przeraziło. Zadzwoniła do Terry'ego, zalewając się łzami. Wyjaśniła, że jej siostra powiedziała jej, iż Erin korzystała z MySpace'a Charlie'ego podczas wizyty u niej w domu i zapomniała wylogować się ze swojego konta. Według książki Terror by Night, Terry natychmiast porzucił swoje zajęcia i dołączył do żony w bibliotece.

Tommy otworzył drzwi wejściowe. Na werandzie leżał Terry Caffey, który uderzał przed ramieniem w drzwi. Mimo, że noc była lodowato-zimna, miał na sobie jedynie koszulkę, piżamowe spodnie i jedną mokrą skarpetkę. Był cały pokryty krwią i brudem. Do tego stopnia, że nie sposób było określić, skąd dokładnie krwawi. Z trudem łapiąc oddech powiedział Tomiemu, że on i jego rodzina zostali ostrzelani, a dom podpalono. Tylko jemu udało się wydostać żywcem. Tommy i Helen pomogli Teremu i zadzwonili pod numer alarmowy. Gdy znalazł się w środku domu, ciepło pomieszczenia przywróciło mu częściową świadomość, a ból odniesionych obrażeń dał o sobie znać z pełną siłą.

Na miejsce przybyli ratownicy medyczni i gdy Terry był ładowany do karetki, zobaczył detektywa Richarda Almona z biura szeryfa hrabstwa Rains. Z trudem wyszeptał do niego. Nie wydaje mi się, żebym z tego wyszedł. W tym samym czasie strażacy dotarli do domu Caffeyów i zastali budynek całkowicie pochłonięty przez ogień. Gdy udało się opanować pożar, śledczy zaczęli przeszukiwać popioły i zgliszcza. Wkrótce odnaleźli szczątki osób, które uznali za Penny, Erin, Matthew i Tylera, a ich kości wysłano do badań. Rodzinny pies Max nie dał się jednak odciągnąć od posesji i trwał na posterunku niczym strażnik. Podczas nabożeństwa w niedzielny poranek 2 marca członkowie Kościoła Baptystycznego Cudownej Wiary opłakiwali Rodzinę Caffey.

Wieloletni pastor rodziny, Todd McGeaghy, z trudem panował nad emocjami. Z czułością wspominał Caffeyów, którzy dla wielu członków wspólnoty byli jak rodzina. Nie sądzę, że ja zdołałbym wydostać się z tego domu. Ale Bóg miał dla Terry'ego jakiś plan. Bóg miał powód. To Bóg dał mu siłę, by się wydostał. Parafianie opłakiwali stratę rodziny Caffey, ale w ich umysłach pozostawało jedno pytanie. Co wydarzyło się tamtej nocy? Terry Caffey został przewieziony na oddział intensywnej terapii Centrum Medycznego Wschodniego Teksasu. Został postrzelony pięć razy, ale żadna z kul nie uszkodziła kluczowych narządów. Kilka ran miało wyraźne miejsca wejścia i wyjścia pocisku, a dwie kule utkwiły w jego prawym ramieniu.

Dziękujemy za wspieranie nas poprzez wysłuchanie sponsorów tego odcinka. Dziękujemy za wysłuchanie reklam. Wspierając naszych sponsorów wspieracie Casefile w produkcji nowych odcinków. Cudowne ocalenie Terego pozwoliło policji zrozumieć, co dokładnie wydarzyło się w domu Caffeyów w piątek 29 lutego. Tamtej nocy wszyscy członkowie rodziny kolejno udali się spać. W domu panowała całkowita ciemność, gdyż czekanie Maxa przy frontowej części domu wyrwało Terry'ego z głębokiego snu. Spojrzał na budzik. Było kilka minut po północy. Zakładając, że pies tropi jakieś dzikie zwierzę, które zabłąkało się na posesję, Terry przewrócił się na drugi bok i ponownie zasnął.

Leżał nieruchomo twarzą do podłogi, gdy napastnik podszedł bliżej. Poczuł, jak ktoś kopie go w stopy, sprawdzając czy nie żyje. Terry zacisnął powieki i pozostał tak nieruchomy, jak tylko potrafił. Napastnik wyszedł z sypialni i skierował się do salonu. Nie był sam. Włamywacze zaczęli przeszukiwać rzeczy należące do cafejów, zabierając całą biżuterię i gotówkę jaką znaleźli. Przewracali meble i zrzucali przedmioty stojące na pianinie. Jeden z nich z całej siły uderzył pięściami w klawisze instrumentu. Nagle jednak zamarli. Z góry dochodziły krzyki. Terry obudził się czując smak krwi i prochu i zdał sobie sprawę, że na chwilę stracił przytomność.

Detektywi uznali, że Charlie Wilkinson zamordował rodzinę Caffey w odwecie za to, że Erin z nim zerwała. Zastępca szeryfa, Kurt Fisher, wiedział, gdzie przebywa Charlie. W tej małej społeczności, gdzie wszyscy się znali, akurat zauważył rano samochód Charlie'ego, zaparkowany przed przyczepą jego przyjaciela, Charlesa Wade'a. Wrócił tam wraz z zastępcą szeryfa, Edem Wiggiem, i zapukał do drzwi. Drzwi otworzył brat Charlesa Wade'a. Nie był pewien, czy Charlie Wilkinson spędził noc w przyczepie, ale pozwolił funkcjonariuszom wejść i się rozejrzeć. W środku panował bałagan. Wszędzie leżały ubrania i puszki po piwie. Zastępca szeryfa Fisher znalazł u Charlesa Wade'a jego dziewczynę, Bobbie Johnson, śpiących w jednym z pokoi.

Jak opisał później magazyn Texas Monthly, ruszył dalej korytarzem, aż natrafił na pokój, którego wejście zasłaniał koc. Odsunął go i oświetlił wnętrze latarką. Na łóżku leżał Charlie Wilkinson. Nie spał, miał na sobie jedynie dżinsy. Obok niego na podłodze leżał pistolet samopowtarzalny. Zastępca szeryfa Fisher skuł Charlie'ego kajdankami i zabrał go na przesłuchanie. Charlie zaprzeczył, jakoby poprzedniej nocy był w pobliżu posesji cafejów. Twierdził, że upił się i zasnął w przyczepie. Zastępca szeryfa, Evick, wrócił do środka, żeby przynieść mu ubrania. Gdy podniósł jego kowbojskie buty, zauważył, że są pokryte drobnymi śladami krwi.

Podczas gdy Charlie był przetrzymywany w areszcie hrabstwa na czas przesłuchania, funkcjonariusz Fisher uzyskał nakaz przeszukania i wrócił do przyczepy. W salonie znalazł damską torebkę. Prawo jazdy w środku należało do Erin Caffey. Następnie wrócił do pokoju, w którym spał Charlie Wilkinson i zaczął szukać kolejnych dowodów łączących go z atakiem. Podniósł z podłogi koszulę z długim rękawem zapinaną na guziki. Wypadła z niego zużyta prezerwatywa. Fischer odsunął koc leżący na podłodze przy szafie. W tej samej chwili zobaczył falę długich blond włosów. Początkowo pomyślał, że to peruka. Gdy jednak odsunął ją na bok, doznał szoku.

To nie była peruka. Włosy były przytwierdzone do czyjejś głowy. To była Erin Caffey. Fischer przyglądał się Erin, gdy otworzyła oczy i rozejrzała się po przyczepie. Zaprowadził ją do salonu. Wciąż miała na sobie piżamę, w której była poprzedniej nocy. Erin sprawiała wrażenie oszołomionej i zdezorientowanej. Fischer zapytał ją, jak trafiła do przyczepy. Rozejrzała się wokół i spytała, gdzie ja jestem. Sennym głosem wyjaśniła, że została porwana i odurzona. Ostatnią rzeczą, jaką pamiętała, było wejście do jej pokoju dwóch mężczyzn w środku nocy. Czuła zapach dymu i wiedziała, że dom się pali.

Erin odnaleziono żywą i odniosła jedynie niegroźne obrażenia. Terry był przeszczęśliwy. Charlie Wilkinson został przesłuchany i szybko się załamał. Otwarcie przyznał się do udziału w podpaleniu, zabójstwie Penny, Matthew i Tylera oraz usiłowaniu zabójstwa Terrego. Powiedział detektywom. Mam naprawdę poważne kłopoty. Jak przypuszczano, Charlie nie działał sam. Wskazał dwóch wspólników, swoich przyjaciół Charlesa Wade'a i Bobby Johnson. Był jednak stanowczy w jednej kwestii, co do której jego zdaniem śledczy się mylili. Nie porwał Erin Caffey. Erin była dobrowolną uczestniczką całego planu.

Wersja wydarzeń przedstawiona przez Charlie'ego Wilkinsona znacząco różniła się od szczegółów podanych przez Erin. Według Charlie'ego para planowała wydarzenia tej nocy od ponad miesiąca. Mieli nawet własną kryptonimową nazwę dla planu. FUBAR. Skrót od Fucked Up Beyond All Recognition. Wspólnie zamierzali zfubarować rodzinę Caffey, żeby móc być razem. Charlie zaoferował swoim znajomym, dwudziestoletniemu Charlesowi Wade'owi i jego osiemnastoletniej dziewczynie Bobbie Johnson, którzy chodzili do tej samej szkoły średniej co Charlie i Erin, dwa tysiące dolarów za pomoc. Erin wyjaśniła, że pieniądze znajdują się w metalowej kasetce, którą znajdą w domu. Po ataku miała pomóc im ją otworzyć.

W noc zabójstw Erin bawiła się z ojcem i braćmi w bitwę na poduszki. Jak opisano w filmie dokumentalnym dziennikarza Pierce'a Morgana, tuż przed północą Charles Wade, Bobby Johnson i Charlie Wilkinson przyjechali na posesję cafejów. Mężczyźni próbowali dostać się na teren posesji, podczas gdy Bobby siedziała w samochodzie, ale zauważył ich czarny Labrador Max, który zaczął szczekać, płosząc intruzów. Erin przeniosła Maxa na tył domu, a gdy sytuacja się uspokoiła, wrócili by ją zabrać. Siedząc w samochodzie na pobliskim cmentarzu, Charlie, Erin, Charles i Bobby omawiali plan przez nieco ponad godzinę. Około 4 nad ranem wrócili pod dom cafejów i zaparkowali przy głównej drodze.