Szczęśliwy niewolnik

Też mówi to samo w liście do Kolosan. Też później czytamy to w różnych dziełach też protestanckich, na przykład XVII-wieczny purytański mały katechizm westminsterski pyta, co jest ostatecznym celem człowieka? I odpowiada, ostatecznym celem człowieka jest uwielbiać Boga i radować się Nim na zawsze. Prosta rzecz, prawda? Nie ma tutaj nic skomplikowanego, nie ma tutaj niczego, czego byśmy nie byli w stanie pojąć, niczego, czego nie bylibyśmy w stanie zrobić tak naprawdę w swoim życiu. Ostatecznym celem człowieka jest uwielbiać Boga i radować się Nim na zawsze.

Ktoś by powiedział, ale to tak mało, to tak chciałbym coś więcej, żeby tu więcej mnie z tego wyszło. I tu właśnie coś z nas wychodzi wtedy faktycznie. Coś wychodzi, że brakuje nam czegoś, bo jeśli tylko solidio gloria, jeśli tylko Bogu chwała, a my tutaj nie jesteśmy wymienieni, to czegoś nam brakuje. I to jest dobry test rzeczywiście, pokazuje, że nad czymś musimy popracować. To jest takie bardzo proste, to co wspomina ten mały katechizm westminsterski, bo zupełnie nieskupione na sobie i przez to takie niesamowicie ważne i niesamowicie prawdziwe i niesamowicie boże. Jaka jest różnica pomiędzy wydawaniem duchowych owoców a osiąganiem rezultatów, o których pisał Warren Weasley w tych swoich własnych wysiłkach.