Szczęśliwy niewolnik

To jest ta myśl. To było dla niego ważne i to było dla nich potrzebne, kiedy Paweł dowiedział się, że mają wśród nich miejsce podziały i spory, że potrzebują właśnie... potrzebują tego poznania Bożego, które sprawi, że ich postawa będzie inna, która zmieni ich postawę. Ciekawe, że Paweł nie określa, kto ma być obiektem ich miłości. Czy Bóg, czy niewierzący ludzie, czy oni sami? Kto ma być obiektem tej miłości? Komu ją mają okazywać? Miłość i poznanie po prostu mają iść w parze ze sobą. On pisał do Koryntian, że poznanie nadyma, że samo poznanie, kiedy jest pozbawione miłości, może nas poprowadzić na manowce.

ku chwale i czci Boga, czyli wszystko służy temu tak naprawdę, żeby oddać chwałę i cześć Bogu. Soli Deo Gloria to jest ta protestancka zasada, ale w zasadzie ona nie jest protestancka, bo jest odwieczna tak na dobrą sprawę przecież, więc to jest ta myśl, która przyświecała wierzącym ludziom, tym, którzy chcieli być blisko Boga, chcieli być wierni Bogu. Soli Deo Gloria, przede wszystkim Bogu jedynie należy się chwała, albo Bogu jedynemu należy się chwała. I Paweł uczył już tego Koryntian w wcześniejszym liście, mówiąc, a więc czyjecie, czy pijecie, czy cokolwiek, czynicie wszystko, czyńcie na chwałę Bożą.