Szczęśliwy niewolnik

Praetorio, to słowo, które jest przetłumaczone jako zamek, może być rzeczywiście miejscem określającym kwaterę polową wodza albo jego pałac, Wiemy jednak, że Paweł nie został osadzony w takim miejscu. Może przez bardzo krótki czas, ale generalnie nie tam on jest. Pisze o tym Łukasz w XXVIII rozdziale dziejów apostolskich. Gdy przyszliśmy do Rzymu, pozwolono Pawłowi zamieszkać osobno z żołnierzem, który go pilnował i pozostał przez całe dwa lata w wynajętym przez siebie mieszkaniu i przyjmował wszystkich, którzy do niego przychodzili. To jest to właśnie praetorio. bo praetorio może oznaczać grupę ludzi, praetorian.

Więc zobaczcie, Paweł znalazł się w więzieniu, co zamykało mu sposobność głoszenia Ewangelii, a z drugiej strony wręcz przeciwnie. Otrzymał możliwość, której nie miałby nigdy wcześniej. Głoszenia Ewangelii samej straży przybocznej cesarza. I to jeszcze w taki sposób, że co chwilę może głosić to innemu człowiekowi. Mamy tutaj sformułowanie więzy moje za sprawą Chrystusową, jednak w istocie jest tam napisane więzy me widoczne w Chrystusie. Trochę inna myśl temu towarzyszy, bo tak naprawdę Pawłowi chodziło nie o to, że jest więźniem za sprawę Chrystusa, ile jest więźniem Chrystusa samego.

I właśnie Wesley zapytany, czy spodziewa się spotkać George'a Wesleya w niebie, powiedział, nie, nie spodziewam się. W takim razie, czy myślisz, że Whitefield to nawrócony człowiek? Oczywiście, że jest nawrócony, odpowiedział Wesley. Dlaczego więc nie spodziewasz się go spotkać w niebie? Pyta ten człowiek znowu, zaskoczony kompletnie jego reakcją. I Wesley odpowiada, myślę, że nie spotkam go w niebie, ponieważ on będzie tak blisko tronu Boga, a ja tak daleko od niego, że nie będę miał okazji go zobaczyć. Jaka niesamowita postawa, prawda? Jaka bardzo Pawłowa, byśmy powiedzieli. Myśli o innych wyżej niż o sobie. Traktuje innych jak lepszych od siebie.