ODCINEK 4. WIELKA KOMBINACJA I Bitwa warszawska

Oderwanie grupy uderzeniowej do tego zadania było możliwe dzięki pokonaniu armii konnej Budionnego pod Bersteczkiem i Brodami na początku sierpnia. Później plan został nieznacznie skorygowany wzmocnieniem lewej flanki frontu nad Narwią. Plan ten Piłsudski nazwał we wspomnieniach wielką kombinacją. Tak atmosferę w sztabie w tamtych dniach wspominał oficer Kazimierz Glabisz. Na brak pracy i emocji nie mogliśmy narzekać. Dostarczał je front w tempie coraz zawrotniejszym i coraz bardziej złobrożebnym. Kruszył się i zbliżał bardzo szybko, a kolejne bariery naturalne pękały, zanim nasze oddziały zdołały je dobrze obsadzić.

Optymizmu tego nie zdołała zachwiać świadomość, że planowany, zaiste napoleoński manewr jest bardzo ryzykowny i ma być stosunkowymi siłami wykonany. Ani wysłanie naszej delegacji rozejmowej do Mińska Litewskiego, ani kryzysy pod Radzyminem i Lwowem, ani też sukcesy bolszewickie w okolicy Płocka i Brodnicy. Pokrzepiała nas, zwłaszcza po wyjeździe marszałka w dniu 12 sierpnia do Puław, pewność, że armie z Siergiejewa i Budiennego oddalają się raczej od decydującego teatru działań i że oderwanie się naszych jednostek przeznaczonych do grupy uderzeniowej odbyło się składnie i bodaj niepostrzeżenie.