Bez Dziada się nie da | Maja Kleczewska

Wzięcie jednak litela i łaskawych jest dawaniem przestrzeni mordercy, przynajmniej na tym takim najprostszym poziomie fabularnym. Jak do tego w ogóle podeszłaś? Czy chciałaś pokazać to zło, które jest odpowiedzią, czy zgłębić? Jakie były twoje pobudki, że akurat tak drastyczny tekst i tak okrutny, No, tego tekstu to nie jest praca łatwa, miła i przyjemna. Tego tekstu to się nie można podjąć tak bezkarnie. Dla aktorów też. Muszę powiedzieć, że to był bardzo ciężki czas i wiele razy się zastanawiałam. Też pracowałam przecież z aktorkami z Ukrainy. No właśnie, to dziewczyny przyjęte przez dyrektora Talarczyka nawet na etat tego chyba.

Dużo łatwiej jest to zdefiniować, że jesteśmy w takim obszarze, że to jest psychopatia jakaś. Jakieś zaburzenia, które powinno się leczyć i że jesteśmy wtedy jakby uspokojeni, że nas to nie dotyczy. Tymczasem ta masowa, współudział w tej przemocy, co pokazuje Littel, to jest wstrząsające po prostu i to jest paraliżujące i też potwornie niewygodne. Ale z tym mamy do czynienia w tej wojnie, w tej napaści Rosji na Ukrainę. Przecież tam jadą walczyć ze strony rosyjskiej, tak zwani zwykli ludzie, nie bestie, a potem jest bucza.

Prawdopodobnie teraz jak mówisz, to chyba faktycznie jest tak, że ten litel otworzył jakieś drzwi. To znaczy, że ja właściwie chyba w trakcie prób zdecydowałam się, że ja pojadę tam. Bo aktor, z którym pracowałam, mówiąc Hamleta w Poznaniu, Roman Łucki, on już wcześniej mówił przyjedź. Właściwie od samego wybuchu wojny. Mówi właściwie my już gramy, to czekamy na ciebie. Przyjedź jak najszybciej. I też ta decyzja z tym przyjedź jak najszybciej, bo ja też nie wiedziałam jaki będę robić tekst, oni mówią jaki chcę. Nie wiedziałam polski, ukraiński, czy Szekspira, czy co w ogóle. To jest taki był wtedy chaos, popłoch taki, że je trzeba szybko wybrać.