Bez Dziada się nie da | Maja Kleczewska

Też kobiety protestowały na Białorusi. To był czas kobiet. Więc miałam też takie poczucie, że im trzeba dać ten głos. A też nigdy jeszcze kobieta nie mogła powiedzieć wielkiej improwizacji. Czułam, że przyszedł czas. No to wspaniałe akurat doznanie, pewnie i dla Dominiki, ale dla widzów przede wszystkim jest to, ja widziałem dwukrotnie, zjawiskowy ten czas, kiedy się tam siedzi z nią razem i się z nią jest, to jest absolutnie coś wspaniałego, zjawiskowego. Ale jeszcze chciałem Cię zapytać o te inne rzeczy. Czy to dostosowanie tych dziadów też do tych realiów krakowskich, bo ja mam takie wrażenie, że cała awantura głównie poszła o tę postać arcybiskupa bez kapelusza kardynalskiego, dzięki Bogu.

Po doświadczeniu tych protestów kobiet w sprawie dostępu do prawa do decydowania o swoim ciele wraz z pozostałymi kobietami, które ciągle, ja miałam poczucie, że manifestujemy i manifestujemy i protestujemy i jesteśmy dokładnie w tym samym punkcie. I ja czułam w związku z tym bezsilność i sobie myślałam, czy to warto jeszcze na kolejny, dziesiąty protest iść, jeszcze raz mówić to samo i jeszcze raz mieć te same transparenty. Właśnie jest takie poczucie beznadziejności i to jest poczucie Konrada. To jest poczucie, że walczy się z czymś od siebie większym. Że sytuacja jest tragiczna i ta kondycja bohatera, który może już tylko dyskutować z Bogiem wobec niesprawiedliwości, wobec bólu, wobec cierpienia, wobec rozpaczy, że on jest takim jakby wysłannikiem wszystkich.